چه تعداد از جوانان «فارغ التحصیل» دانشگاه ها در شرکت های بسیاری فعال کارهای سخت و پر زحمت را به عهده گرفته، و با خود عهد کرده اند که سخت کار خواهند کرد تا پولی بدست آورند که بتوانند در سی و پنج سالگی از کار کناره بگیرند و به «آرزوهای واقعی» خود جامه عمل بپوشانند؟ اما به این سن که می رسند، آنچه دارند پرداخت اقساط وام مسکنی کلان است و فرزندانی که به مدرسه می روند و خانه ای در حومه شهر که داشتن دو اتومبیل را برای خانواده ضروری می کند و این احساس که زندگی بدون نوشیدنی خوب و مسافرت لوکس خارج از کشور ارزشی ندارد.

آنها قرار است چه کار کنند؟ به «گذشته» برگردند و به ریشه یابی آنچه روی داده بپردازند؟ نه! تلاش خود را دو برابر خواهند کرد و به «بردگی» ادامه خواهند داد.




«یوآل نوح هراری»
@renaissancetranslate