در رثای دوستی که گفت "نه"


امیر رضایی

مجید شریف در سال ۱۳۷۴ که ، به تعبیر خودش ، در جست و جوی راهی ورای فاجعه ( حصر و شکنجه ) و رسوایی ( در غرب به بیهودگی ماندن ) بود ، با انتشار دو بیانیه در خارج از کشور که در آن از حق مسلم شهروندی و حق زیستن در وطن خویش سخن گفته بود ، دلیرانه به میهن بازگشت و راه بازگشت را برای عده‌ای از فعالان در پس خود هموار کرد. او زمانی تصمیم به بازگشت گرفت که فضای داخل در انسداد کامل بود و کسی را یارای بازگشت نبود. از این رو دوستانش به او توصیه می‌کردند که دست به چنین خطری نزند و با جان خویش بازی نکند ، اما او بازگشت به میهن و زندگی کردن در آن را حق طبیعی خود می‌دانست و در نهایت دل به دریا زد و با تصمیمی دلیرانه ، که از غرور بلندش ناشی می‌شد ، با ذوق و شوقی وافر به ایران بازگشت تا در وطن خویش به مسئولیت اجتماعی ، فرهنگی ، مدنی و سیاسی مسالمت‌جویانه‌اش ادامه دهد .

اما او را به دلیل فعالیت سیاسی‌اش در خارج به دفعات احضار کردند تا با ترفند تهدید و تطمیع به تسلیمش وادارند اما پاسخ او همیشه روشن بود : "نه"

او پس از بازگشت سه سال پربار را در وطنی که بدان و به مردم آن عشق می‌ورزید به سر کرد. هفت ، هشت ترجمه خوب و عالی دستاورد فرهنگی این دوره کوتاه بود . نظم ، دقت ، پشتکار ، خلاقیت ذهنی ، احساس مسئولیت اجتماعی ، گرایش به مردم ، شهامت مدنی و.... همه و همه کمکش می‌کردند تا در خلق آفرینش‌های فرهنگی و فعالیت.های مدنی پر‌کار و توانمند و ثمربخش باشد . و اگر می‌گذاشتند که او زنده بماند بی‌گمان به توشه فرهنگی این سرزمین می.افزود به ویژه که این ا‌واخر از ترجمه خسته شده بود و قصد داشت دست به تالیف ببرد . اما دریغ و درد که پیش از آن که این سرو بلند‌قامت سایه‌اش را بیشتر بگستراند ، تیغ جهل و تعصب و نفع در عین بی‌گناهی او را فرو‌افکند و از این مرز و بوم کهن شوربختانه باز هم سرو بلند بالای دیگری را ربود.

یادش گرامی ۲۸ / ۸ / ۹۹


#فرهیختگان، ندای آگاهی