نقد فمینیستی در راستای خوشی‌کُشی
♨️کنکاشی پیرامون هراس‌های عمومی از نقد فمینیستی
✍ نزهت بادی
🟡 زنان نویسنده، منتقد و روزنامه‌نگار می‌توانند در حلقه‌های مردان درباره هر چیزی حتی زنان بنویسند و فیلم‌های زنانه را نقد کنند، دیده شوند، مورد حمایت و تحسین قرار بگیرند، نویسنده خوبی تلقی شوند و به‌راحتی به کارشان ادامه دهند اما از جایی که زنان رویکردی فمینیستی را در پیش می‌گیرند و از زیر سایه مردان بیرون می‌آیند، بناگه به یک «دیگری» بدل می‌شوند که در معرض انکار و حذف و سرکوب قرار می‌گیرند.
🟢 فضای مطبوعات سینمایی چیزی جدا از جامعه نیست و همواره زنان را تا جایی در خود می‌پذیرد و به آن‌ها مجال رشد و پیشرفت می دهد که گفتمان برتر مردانه را زیر سوال نبرند و قدرت تحلیل و نگارش خود را به رخ نکشانند. در خوش‌بینانه‌ترین حالت زنان می‌توانند در کنار مردان قدم بردارند و با آن‌ها پیش روند اما هرگز اجازه ندارند که جلوتر از آن‌ها حرکت کنند و گام بزرگ‌تر و بلندتری بردارند و نقش پیشرو و تاثیرگذاری بر عهده بگیرند و توجه بیشتری را به خود جلب کنند.
🟠 در این ماجرا زنان دو راه پیش رو دارند: یا باید از هوش و استعداد و جاه‌طلبی‌شان چشم بپوشند و خود را به همان حد و اندازه تعیین‌شده از سوی مردان تقلیل دهند تا از حمایت آن‌ها برخوردار شوند و در آرامش و آسودگی به کارشان ادامه دهند و یا اگر به محدودیت‌ها تن ندهند و سهم بیشتری از فضای انحصاری مردان بخواهند و ابراز وجود کنند و بدون کمک پدرخوانده‌ها مسیر خود را باز کنند، باید وارد مبارزه ای مدام با دار و دسته‌های مردانه شوند که فضا را برای آن‌ها ناامن و دشوار می‌کنند و دست به هر کار غیراخلاقی می‌زنند تا حذف‌شان کنند.
🔴 مفهوم «خوشی‌کُشی فمینیستی» که سارا احمد مطرح می‌کند، می‌تواند در درک دلایل هراس عمومی از نقد فمینستی و زنان منتقد فمینسیت راهگشا باشد. احمد پیرامون ایده خوشی‌کشی فمینیستی توضیح می‌دهد که چطور فمینیست‌ها با اشاره به جنبه‌های آزاردهنده مردسالارانه، خوشی جمعی اجتماع را بر هم می‌زنند و اجماعی علیه‌شان شکل می‌گیرد تا آنان را به عنوان مزاحمانی تهدیدکننده، طرد و بیگانه کنند. نوشته‌های فمینستی نیز در راستای حمله به جریان فراگیر و غالب مردسالاری است که همگان آن را پذیرفته‌اند و به آن خو گرفته‌اند و هر بار که زنی از منظر فمینسیم می‌نویسد، این سازگاری کاذب جمعی را به خطر می‌اندازد و در هژمونی مردانه اخلال ایجاد می‌کند و تبعیض و ظلم انکارشده را در معرض دید قرار می‌دهد و لذت ناشی از بی‌خبری و بی‌تفاوتی را مخدوش می‌کند و تک‌تک افراد جامعه مجبور می‌شوند به امور ناخوشایندی توجه کنند که همواره می‌کوشند نادیده بگیرند.
🟡 معمولا کسی از خدشه دار شدن علاقه، نگرش و سبک زندگی خود احساس شادمانی و شعف نمی‌کند و فرد در پایبندی جمعی به یک عقیده -هرچند غلط و ناروا- احساس امنیت می‌کند و دلش نمی‌خواهد دیگری از راه برسد و بن‌مایه‌های اندیشه‌اش را متزلزل کند و وفاداری و وابستگی‌اش به تفکری ریشه‌دار را زیر سوال ببرد و زیر پایش را سست و توخالی کند.
🟠 سینما، ادبیات، هنر، علم، سیاست و هر چیز دیگری که مردان، خود را نگهبانان ازلی ابدی آن می‌دانند و به بهانه محافظت از آن‌ها به زنان فیمنیست حمله می‌کنند، فقط دستاویزی برای حفظ سلطه‌گری و انحصارطلبی مردانه است تا همچنان آن‌ها را در موقعیت دانای کل و همه‌چیزدان نگه دارد و تعیین معیارهای پسند یا ناپسند اجتماعی را بر عهده شان بگذارد. نقد فمینسیتی از اساس بر پایه ایجاد تنش، ناسازگاری و اخلال ایجاد شده است و همانطور که سارا احمد، کار فمیسنیت‌ها را حرکت در جهت خلاف جریان اصلی و بر هم زدن بازی رایج و فراگیر می‌داند و بیان می‌کند که چطور این فرایند از بین بردن لذت و خوشی، کله‌شقی، لجاجت و خودرایی و درافتادن با دیگران تلقی می‌شود.
🔴 از این رو نقدها و نوشته های فمینسیتی، آثاری برخورنده، تهاجمی، اعتراضی، تنش‌زا و برهم‌زننده به نظر می‌رسند که می‌توانند عده ای را خشمگین کنند و مخالفت‌هایی را برانگیزند و مورد هتاکی قرار بگیرند اما تا وقتی که نابرابری و تبعیض در جهان باقی است و افراد در توافقی جمعی به آن تن داده‌اند و از وضعیت موجود احساس رضایت و خشنودی می‌کنند، فمینیست‌ها نیز با نوشته‌هایشان به این انفعال خوشایند می‌تازند و درصدد فروپاشی آرامش و امنیت اکثریتی برمی‌آیند که نسبت به حذف و سرکوب زنان در اقلیت واکنشی نشان نمی‌دهند.
@kherad_jensi
ادامه مطلب👇
@Zane_Ruz_Channel
♨️کنکاشی پیرامون هراس‌های عمومی از نقد فمینیستی
✍ نزهت بادی
🟡 زنان نویسنده، منتقد و روزنامه‌نگار می‌توانند در حلقه‌های مردان درباره هر چیزی حتی زنان بنویسند و فیلم‌های زنانه را نقد کنند، دیده شوند، مورد حمایت و تحسین قرار بگیرند، نویسنده خوبی تلقی شوند و به‌راحتی به کارشان ادامه دهند اما از جایی که زنان رویکردی فمینیستی را در پیش می‌گیرند و از زیر سایه مردان بیرون می‌آیند، بناگه به یک «دیگری» بدل می‌شوند که در معرض انکار و حذف و سرکوب قرار می‌گیرند.
🟢 فضای مطبوعات سینمایی چیزی جدا از جامعه نیست و همواره زنان را تا جایی در خود می‌پذیرد و به آن‌ها مجال رشد و پیشرفت می دهد که گفتمان برتر مردانه را زیر سوال نبرند و قدرت تحلیل و نگارش خود را به رخ نکشانند. در خوش‌بینانه‌ترین حالت زنان می‌توانند در کنار مردان قدم بردارند و با آن‌ها پیش روند اما هرگز اجازه ندارند که جلوتر از آن‌ها حرکت کنند و گام بزرگ‌تر و بلندتری بردارند و نقش پیشرو و تاثیرگذاری بر عهده بگیرند و توجه بیشتری را به خود جلب کنند.
🟠 در این ماجرا زنان دو راه پیش رو دارند: یا باید از هوش و استعداد و جاه‌طلبی‌شان چشم بپوشند و خود را به همان حد و اندازه تعیین‌شده از سوی مردان تقلیل دهند تا از حمایت آن‌ها برخوردار شوند و در آرامش و آسودگی به کارشان ادامه دهند و یا اگر به محدودیت‌ها تن ندهند و سهم بیشتری از فضای انحصاری مردان بخواهند و ابراز وجود کنند و بدون کمک پدرخوانده‌ها مسیر خود را باز کنند، باید وارد مبارزه ای مدام با دار و دسته‌های مردانه شوند که فضا را برای آن‌ها ناامن و دشوار می‌کنند و دست به هر کار غیراخلاقی می‌زنند تا حذف‌شان کنند.
🔴 مفهوم «خوشی‌کُشی فمینیستی» که سارا احمد مطرح می‌کند، می‌تواند در درک دلایل هراس عمومی از نقد فمینستی و زنان منتقد فمینسیت راهگشا باشد. احمد پیرامون ایده خوشی‌کشی فمینیستی توضیح می‌دهد که چطور فمینیست‌ها با اشاره به جنبه‌های آزاردهنده مردسالارانه، خوشی جمعی اجتماع را بر هم می‌زنند و اجماعی علیه‌شان شکل می‌گیرد تا آنان را به عنوان مزاحمانی تهدیدکننده، طرد و بیگانه کنند. نوشته‌های فمینستی نیز در راستای حمله به جریان فراگیر و غالب مردسالاری است که همگان آن را پذیرفته‌اند و به آن خو گرفته‌اند و هر بار که زنی از منظر فمینسیم می‌نویسد، این سازگاری کاذب جمعی را به خطر می‌اندازد و در هژمونی مردانه اخلال ایجاد می‌کند و تبعیض و ظلم انکارشده را در معرض دید قرار می‌دهد و لذت ناشی از بی‌خبری و بی‌تفاوتی را مخدوش می‌کند و تک‌تک افراد جامعه مجبور می‌شوند به امور ناخوشایندی توجه کنند که همواره می‌کوشند نادیده بگیرند.
🟡 معمولا کسی از خدشه دار شدن علاقه، نگرش و سبک زندگی خود احساس شادمانی و شعف نمی‌کند و فرد در پایبندی جمعی به یک عقیده -هرچند غلط و ناروا- احساس امنیت می‌کند و دلش نمی‌خواهد دیگری از راه برسد و بن‌مایه‌های اندیشه‌اش را متزلزل کند و وفاداری و وابستگی‌اش به تفکری ریشه‌دار را زیر سوال ببرد و زیر پایش را سست و توخالی کند.
🟠 سینما، ادبیات، هنر، علم، سیاست و هر چیز دیگری که مردان، خود را نگهبانان ازلی ابدی آن می‌دانند و به بهانه محافظت از آن‌ها به زنان فیمنیست حمله می‌کنند، فقط دستاویزی برای حفظ سلطه‌گری و انحصارطلبی مردانه است تا همچنان آن‌ها را در موقعیت دانای کل و همه‌چیزدان نگه دارد و تعیین معیارهای پسند یا ناپسند اجتماعی را بر عهده شان بگذارد. نقد فمینسیتی از اساس بر پایه ایجاد تنش، ناسازگاری و اخلال ایجاد شده است و همانطور که سارا احمد، کار فمیسنیت‌ها را حرکت در جهت خلاف جریان اصلی و بر هم زدن بازی رایج و فراگیر می‌داند و بیان می‌کند که چطور این فرایند از بین بردن لذت و خوشی، کله‌شقی، لجاجت و خودرایی و درافتادن با دیگران تلقی می‌شود.
🔴 از این رو نقدها و نوشته های فمینسیتی، آثاری برخورنده، تهاجمی، اعتراضی، تنش‌زا و برهم‌زننده به نظر می‌رسند که می‌توانند عده ای را خشمگین کنند و مخالفت‌هایی را برانگیزند و مورد هتاکی قرار بگیرند اما تا وقتی که نابرابری و تبعیض در جهان باقی است و افراد در توافقی جمعی به آن تن داده‌اند و از وضعیت موجود احساس رضایت و خشنودی می‌کنند، فمینیست‌ها نیز با نوشته‌هایشان به این انفعال خوشایند می‌تازند و درصدد فروپاشی آرامش و امنیت اکثریتی برمی‌آیند که نسبت به حذف و سرکوب زنان در اقلیت واکنشی نشان نمی‌دهند.
@kherad_jensi
ادامه مطلب👇
@Zane_Ruz_Channel
1 comment
Log in to comment
این موضوع ولی متاسفانه به مطبوعات و صاحبان قلم ختم نمیشه و در محیط های دیگه هم متاسفانه دیده میشه. حتی
...در بین استادان، پزشکان، مهندسان