گاهی ممکن است یک داور در داوری خود به نویسنده پیشنهاد کند که به برخی مقالات ارجاع دهد. در این بین ممکن است برخی از این مقالات مربوط به داور باشد. چرا که عموما زمینه ی کاری داور و نویسنده شبیه به یکدیگر می باشد. اما اگر این پیشنهادات لازم و ضروری نباشد و فقط با هدف افزایش تعداد ارجاعات داور صورت بگیرد این کار غیر اخلاقی خواهد بود. و ما این عمل را که می تواند در مقابل دریافت سیگنال مثبت از داوران و مجله باشد تحت عنوان ارجاع اجباری یا Coercive Citation می شناسیم.

حالا ناشر الزویر، ۵۵ هزار داور در مجلات
خود را از نظر این موضوع بررسی کرده است.

این مطالعه هنوز مورد داوری علمی و Peer review قرار نگرفته است. ولی نتایج آن از اینجا قابل دسترس است.
https://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=3339568

در این مطالعه مشخص شده است که اکثر داوران رفتار سالمی داشته اند. به این معنی که مقالات داوران به عنوان رفرنس در مقالاتی که داوری می کنند دیده نشده است. به عبارتی حدود ۹۸/۵ درصد از داوران مورد مطالعه، در کمتر از ۱۰ درصد از مقالاتی که داوری کرده اند، مورد ارجاع قرار گرفته اند.

اما کمتر از یک درصد از این ۵۵ هزار داور، در مقالاتی که داوری کرده اند، مداوما مورد ارجاع قرار گرفته اند.

الزویر حالا از مجلات خواسته این موضوع را بررسی کند تا ببیند رفرنس ها مرتبط بوده است یا خیر.
از آنجا که اصل این مطالعات می تواند بدون مشکل باشد هنوز نحوه ی برخورد دقیق با این مطالعات مشخص نیست.
ممکن است این بررسی به رترکت برخی مقالات نیز منجر شود. گاهی ممکن است فقط این نگرانی در قالب مقاله ی اصلاحیه ای بیان شود.

به نظر شما آیا در بین مجلات ایرانی نیز چنین بررسی ای لازم است؟

https://www.nature.com/articles/d41586-019-02639-9