این قتل‌ها گفت‌وگو می‌کردم او به من یادآوری کرد که «قتل‌های ناموسی» در ایران، ریشه در سنت‌ها و باورهایی غلط و جنایت‌کارانه دارد و مبارزه برای پایان دادن به آن دشوار است. او هم‌چنین این را هم خاطرنشان کرد که حکومت مسؤولیت دارد از جان شهروندان خود حتی مقابل خانواده‌های آنان مراقبت کند. تقریبا در همه کشورهای غربی که قوانینی امروزی دارند، دولت با خانواده‌هایی که فرزندان خود را آزار می‌دهند به‌شدت برخورد می‌کند و حتی گاهی دادگاه حق حضانت فرزند را از پدر و یا مادر سلب می‌کند و نگهداری از کودک را خود برعهده می‌گیرد.

🔹وقتی خواندم که رومینا در دادگاه التماس می‌کرد تا او را به پدر سنگ‌دلش تحویل ندهند و آنان بی‌رحمانه رومینا را به خانه جنایت فرستادند، از شدت خشم جان و دلم آتش گرفت. شهبانو از تلاش زنان و مردان بزرگی می‌گفت که پیش از انقلاب۵۷ و در دوره پادشاهی پدربزرگم تلاش کردند با ایجاد قوانین پیشرفته مدنی، چتری بزرگ و حمایتی برای دختران و زنان ایران بگسترانند. دیدن و شنیدن این که کشورم چنین سیر قهقرایی بزرگی را تا رسیدن به شرایط وحشتناک امروز طی کرده است قلبم را به درد می‌آورد.

🔹شهبانو همچنین برایم از زنی به نام «مهرانگیز منوچهریان» گفت که در ایجاد قانون حمایت از خانواده و تصویب آن بسیار تلاش کرد. قانونی که در زمان خود بسیار پیش‌رفته بود. پدربزرگم نیز همیشه از تصویب قانون حمایت از خانواده پشتیبانی و در مصاحبه با خبرنگاران خارجی تاکید می‌کرد که چقدر به این قانون افتخار می‌کند. خمینی اما آن قانون مترقی را «نابودی زندگی خانواده مسلمان» خواند و در اسفند۱۳۵۷  یعنی کمتر از یک‌ماه بعد از رسیدن به قدرت دستور لغو آن قانون را صادر کرد. این خود نشان می‌دهد که خمینی و پیروان او چه کینه‌ و دشمنی نسبت به زنان داشتند و دارند.

🔹«قتل ناموسی» در ایران با جمهوری اسلامی شروع نشده است. این یک مشکل فرهنگی است و سنت‌ غلطی که زن را جزو اموال مرد می‌داند و باعث ترویج این گونه جنایت‌ها می‌شوند. ولی نقش یک حکومت در این میان چیست؟ جز تامین امنیت مردم؟ راه برخورد با این اعمال وحشیانه تصویب قوانینی است که از زنان محافظت کنند و دارای پشتوانه قوی اجرایی باشند. ولی مشکل این است که جمهوری اسلامی به جای حمایت از رومینا و فاطمه و ریحانه، از آن‌هایی حمایت می‌کند که دختران و زنان را بخشی از اموال پدران و همسرانشان می‌دانند.

@PN_KFP