🔴اندر حکایت "سیاست یک بام و دو هوای " نورچشمی های اصولگرای نشسته بر مسند قدرت در دانشگاه آزاد اسلامی!
■ گویند مردی از گرسنگی رو به مرگ افتاده بود. شیطان برای او غذایی آورد، به شرط آنکه ایمانش را به او بفروشد. مرد پس از سیری از فروختن ایمان خود ابا کرد و گفت: آنچه در گرسنگی فروختم، موهوم و معدومی بیش نبود، چرا که : «آدم گرسنه دین و ایمان ندارد.»
گرگ گرسنه چو یافت گوشت، نپرسد کاین شتر صالح است یا خرِ دجال
✍ علی_اکبر_دهخدا
بخشنامه نویسان گرامی!
شوربختانه تمام تلاشهای شما در خصوص بسط ارزشها و توسعه دینمداری و حفظ شعائر مذهبی و ترویج اصولتان نقش بر آب است، چرا که آدم گرسنه دین و ایمان ندارد. البته که شما در قبال زحماتی که در این راه متحمل می گردید مزد خوبی دریافت می کنید و از منابع مالی دانشگاه به جهت این وظیفه مقدس چه با اجازه شرعی یا بدون آن به حد وفور بهره مند و برخوردار هستید و خدای را بر این منوال شاکرید، اما توجه داشته باشید که همان دستورات شرعی به رعایت حقوق مزدبگیران تاکید داشته و هر گونه اجحاف در آن را مستوجب آتش دوزخ برشمرده است.
اکنون که اکثریت شما دوران خدمت خود را به لطف دوستان و همفکرانتان در محلی به غیر از جایگاه اصلی خود می گذرانید و کماکان علقه احساسی خود را با موطن کاری اولیه حفظ نموده اید، این سئوال به ذهن متبادر می گردد که تضاد بین مقرری و دریافتی بین اساتید و کارمندان آن دانشگاه دولتی و آزاد اسلامی را در ذهن خود چگونه حل و فصل می نمایید؟
مگر نه این است که هر دوی این ساختارها وظیفه مشابهی را انجام می دهند و یک هدف و منظور را دنبال می نمایند؟
چگونه است که یک سو بالاترین حقوق و مزایا را دریافت می کند و بحران اقتصادی و سیاسی موجود کوچکترین لطمه ای به کارکرد آن وارد نمی سازد، اما در این سو دریغ از ذره ای تغییر و تحول و کماکان درب به روال سابق می چرخد و دیدگانتان به مشکلات ما کم سو شده و البته آنچه به جایی نرسد فریاد هزاران استاد و کارمند آن است که حقوقشان فقط چند روز اول ماه را پاسخگو است و امنیت شغلی آنها با طرحهای مشکوک کاهنده ورودی دانشجو به خطر افتاده است.
مستحضرید که رهبری گرامی از این جهت شمایان بدین مسند و منصب گماردند که؛ " جان عاشقان به هوای تازه " آشنا سازید و " دل مومنان به تذکار هیبت حق " به تسکین برسانید و معدلت بگسترانید و انبوه این خلایق امیدوار را به یقین حقانیت خود معترف نمایید و بهبودی اوضاع را به سرپنجه تدبیر رقم زنید، نه اینکه به روال فعلی چشم بر کاستیها بسته و مردد و مدهوش به زاویه افق خیره مانده و دریغ از حرکتی ولو ناچیز به قلم خود، که به امضایی و فرمانی که گره بگشاید و اخم رنج و غم از پیشانی این جماعت دردمند و " نانیکو سرنوشت" بزداید و اسباب اشتیاق و ذوق آنها به خدمت و تلاش بیشتر گرداند.
چنین سکونی، در نهایت نه از تاک نشان به جا گذارد و نه از تاک نشان. اخگری است به انبار باروت. جرقه ای است به بار پنبه و نیشتری است بر رگ بی رمق این تشکیلات. شائبه تعمدی بودن این روال، و حسابگری دونانه در درون اتاقهای تاریک فکر، سخت، ذهن و فکر هر آزاده ای را می خراشد و می سوزاند که مگر خانه از پای بست ویران است که عرصه علم و فرهنگ هم از هجوم پلشتی و ویرانگری در امان نمانده است که اگر چنین باشد، پس هیچ کلامی به بهبودی اوضاع نیانجامد و جملگی طبیبان از این جسد بی جان، انتظار دم و بازدمی نخواهند داشت.
اکنون که خاک قبرستان بر این تشکیلات پاشیده شده و جمله کارگزاران و حقوق بگیران رخت عزای ورشکستگی پوشیده و آوای بوم بر سرا و صندلیهای خالی غبار نشسته طنین افکنده و سرها در گریبان و ذهنها مشوش و حیران و دلها تپیدن از خاطر برده اند، لازم است به رهبری معزز دوباره رجوع کنید و از ایشان به حکمی دیگر، به فوریت، راه چاره طلب و آنگاه آغوش خود بر صاحبان واقعی این مجموعه بگشائید و ترشرویی و سردی به کناری نهید و به آئین دلدادگی سرک کشید و با همدلی و همراهی همگان " آتش افتاده به این سرا " را خاموش نموده و " طاعون جان ستان بیرحم خانمان برانداز اهمال " را مهار و معدوم بسازید.
دکتر محمد رضا ابراهیمی استادیار دانشگاه آزاد اسلامی بیست و چهارم تیر نود و هشت
■ گویند مردی از گرسنگی رو به مرگ افتاده بود.
شیطان برای او غذایی آورد، به شرط آنکه ایمانش را به او بفروشد.
مرد پس از سیری از فروختن ایمان خود ابا کرد و گفت: آنچه در گرسنگی فروختم، موهوم و معدومی بیش نبود،
چرا که : «آدم گرسنه دین و ایمان ندارد.»
گرگ گرسنه چو یافت گوشت، نپرسد
کاین شتر صالح است یا خرِ دجال
✍ علی_اکبر_دهخدا
بخشنامه نویسان گرامی!
شوربختانه تمام تلاشهای شما در خصوص بسط ارزشها و توسعه دینمداری و حفظ شعائر مذهبی و ترویج اصولتان نقش بر آب است، چرا که آدم گرسنه دین و ایمان ندارد. البته که شما در قبال زحماتی که در این راه متحمل می گردید مزد خوبی دریافت می کنید و از منابع مالی دانشگاه به جهت این وظیفه مقدس چه با اجازه شرعی یا بدون آن به حد وفور بهره مند و برخوردار هستید و خدای را بر این منوال شاکرید، اما توجه داشته باشید که همان دستورات شرعی به رعایت حقوق مزدبگیران تاکید داشته و هر گونه اجحاف در آن را مستوجب آتش دوزخ برشمرده است.
اکنون که اکثریت شما دوران خدمت خود را به لطف دوستان و همفکرانتان در محلی به غیر از جایگاه اصلی خود می گذرانید و کماکان علقه احساسی خود را با موطن کاری اولیه حفظ نموده اید، این سئوال به ذهن متبادر می گردد که تضاد بین مقرری و دریافتی بین اساتید و کارمندان آن دانشگاه دولتی و آزاد اسلامی را در ذهن خود چگونه حل و فصل می نمایید؟
مگر نه این است که هر دوی این ساختارها وظیفه مشابهی را انجام می دهند و یک هدف و منظور را دنبال می نمایند؟
چگونه است که یک سو بالاترین حقوق و مزایا را دریافت می کند و بحران اقتصادی و سیاسی موجود کوچکترین لطمه ای به کارکرد آن وارد نمی سازد، اما در این سو دریغ از ذره ای تغییر و تحول و کماکان درب به روال سابق می چرخد و دیدگانتان به مشکلات ما کم سو شده و البته آنچه به جایی نرسد فریاد هزاران استاد و کارمند آن است که حقوقشان فقط چند روز اول ماه را پاسخگو است و امنیت شغلی آنها با طرحهای مشکوک کاهنده ورودی دانشجو به خطر افتاده است.
مستحضرید که رهبری گرامی از این جهت شمایان بدین مسند و منصب گماردند که؛ " جان عاشقان به هوای تازه " آشنا سازید و " دل مومنان به تذکار هیبت حق " به تسکین برسانید و معدلت بگسترانید و انبوه این خلایق امیدوار را به یقین حقانیت خود معترف نمایید و بهبودی اوضاع را به سرپنجه تدبیر رقم زنید، نه اینکه به روال فعلی چشم بر کاستیها بسته و مردد و مدهوش به زاویه افق خیره مانده و دریغ از حرکتی ولو ناچیز به قلم خود، که به امضایی و فرمانی که گره بگشاید و اخم رنج و غم از پیشانی این جماعت دردمند و " نانیکو سرنوشت" بزداید و اسباب اشتیاق و ذوق آنها به خدمت و تلاش بیشتر گرداند.
چنین سکونی، در نهایت نه از تاک نشان به جا گذارد و نه از تاک نشان. اخگری است به انبار باروت. جرقه ای است به بار پنبه و نیشتری است بر رگ بی رمق این تشکیلات. شائبه تعمدی بودن این روال، و حسابگری دونانه در درون اتاقهای تاریک فکر، سخت، ذهن و فکر هر آزاده ای را می خراشد و می سوزاند که مگر خانه از پای بست ویران است که عرصه علم و فرهنگ هم از هجوم پلشتی و ویرانگری در امان نمانده است که اگر چنین باشد، پس هیچ کلامی به بهبودی اوضاع نیانجامد و جملگی طبیبان از این جسد بی جان، انتظار دم و بازدمی نخواهند داشت.
اکنون که خاک قبرستان بر این تشکیلات پاشیده شده و جمله کارگزاران و حقوق بگیران رخت عزای ورشکستگی پوشیده و آوای بوم بر سرا و صندلیهای خالی غبار نشسته طنین افکنده و سرها در گریبان و ذهنها مشوش و حیران و دلها تپیدن از خاطر برده اند، لازم است به رهبری معزز دوباره رجوع کنید و از ایشان به حکمی دیگر، به فوریت، راه چاره طلب و آنگاه آغوش خود بر صاحبان واقعی این مجموعه بگشائید و ترشرویی و سردی به کناری نهید و به آئین دلدادگی سرک کشید و با همدلی و همراهی همگان " آتش افتاده به این سرا " را خاموش نموده و " طاعون جان ستان بیرحم خانمان برانداز اهمال " را مهار و معدوم بسازید.
دکتر محمد رضا ابراهیمی
استادیار دانشگاه آزاد اسلامی
بیست و چهارم تیر نود و هشت