این فیلم فوق العاده بود فوق العاده. من هنر درمان هستم و میدونم ارزش، این فیلم بی نهایته. ایده آقای عباس کیارستمی برای استفاده از دوربین برای رشد پسرشون،( یکی از روشهای درمانی در هنردرمانی اکنون)، مشکل پسر در سنین نوجوانی که قابل بیان حتی، برای خودش، هم نیست و قابل درک برای پدر هم نیست، از یک جایی آقای کارگردان قصه تبدیل میشه به یک پدر نگران مثل همه پدرها که بچه شون را بجای درک این مقطع سنی، شماتت میکنند، و من اصلا اینرا عیب ندیدم این واقعی بودنش بینظیر بود. و البته غم انگیز قسمتی که هنر بهمن مورد قضاوت قرار میگیره بخاطر درس نخواندن و مسئولیت نداشتن. و در نهایت آقای، کیارستمی، فیلمساز گم میشود و نقش پدر و نگرانیشون هایلایت میشه. و چقدر سیستم و نظام جامعه متاسفانه تمرکزش روی درسهایی بود که به واقع آنقدرها هم اهمیتی نداشتند و استعداد هنری که باید به شکل هابی بماند چون چیزهای مهمتری هست همیشه. و کلا این ایده و تبدیلش، به فیلم بی نظیر بود. به جرات میتونم بگم از این فیلم بیش از همه فیلمهای خود آقای، کیارستمی لذت بردم و البته خود ایشون هم به نوعی، کارگردان این فیلم میدانم و بنظرم کار مشترک بوده حداقل در مقطعی. هر دوشون در این فیلم عالی، بودند ❤️❤️❤️❤️❤️
از چه نظر؟