3 comments
ایشان از یک مقدمه علمی یک نتیجه سیاسی و اجتماعی می گیرد یعنی خود این نظر هم سیاسی است، و بدون در نظر داشت عواقب حاصله تا این لحظه و عواقب بدتر احتمالی آتی نظر می دهد. و سوال دیگر آن است که اگر یک حکومت دیگری بدون نگاه امنیتی جمهوری اسلامی در ایران بر سر کار بود همین تصمیم را میگرفت (با همین مردم و همین شرایط اقتصادی) سوال سوم اینست که اگر این اتفاق برای شهر دیگری غیر از قم هم می افتاد حکومت همین تصمیم را می گرفت.
به نظرم بزرگترین و پر ریسک ترین تصمیم از همه نظر خصوصا سیاسی، قرنطینه شهر قم بود، موردی که کمی جرات و جسارت بیشتری میخواست.
متاسفانه همین الان اکثر استان ها و شهر های کشور درگیر این بیماری شده اند فقط به این خاطر که در ابتدای این اپیدمی تصمیم جدی و درستی گرفته نشد، از طرفی هم اتفاقا با توجه عدم آگاهی و دانش اکثر مردم باید قرنطینه سازی شهر اجرا میشد. در ضمن باید توجه داشت که در اکثر شهر ها امکانات لازم برای درمان و کنترل بیماری وجود ندارد پس باید بیماری از ابتدا در یک شهر یا منطقه مشخص محاصره میشد. نمونه واضح این امر هم کشور چین است که به خوبی توانسته این بیماری را کنترل کند آن هم با آن جمعیت بزرگ