مردی با دیگری دچار اختلاف می‌شود. با همین بگومگوهای عادی روزانه ناگهان بنزین می‌ریزد سر آن‌دیگری و فندک!! و عجب از این همه خونسردی...
خشونت حالا دم دست است. خشونت آشناترین چیزی است که چشم مان را چون غریبه‌ها از او بر‌نمی‌گیریم. خشونت، بهای ناچیز خون، سهولت فحاشی و لذت تحقیر دیگری، اولین‌چیزی است که می‌توانیم با توجیه تعهد به دین، آزادی، ناموس، مردانگی یا هرچیز دیگر از آن دفاع کنیم. زیست ما حالا با خشونت معنا می‌یابد؛ آن را یاد گرفته‌ایم و سخاوتمندانه به هم هبه می‌کنیم.
"تا توانستند یکدیگر را به توپ دشنام بستند. هیچکدام به عمرشان حتی در عالم جنون هم این‌گونه کلمات ناحق و ظالمانه را بر زبان نرانده بودند. در هر دوی آنها خودخواهی مردی غمگین، وحشیانه تجلی کرده بود. آدمهای غمگین، خودخواه و بدجنس و بی‌انصافند و کمتر از دیوانه‌ها قادر به تفهیم و تفاهم یکدیگرند. غم، هیچگاه بشر را متحد نمی‌سازد؛ بشر را به نفاق وا می‌دارد. اگر به خیال کسی می‌رسد که اتحاد بشر با تعمیم اندوه و غم امکان‌پذیرست، اشتباه می‌کند. در دنیای مردمان غمگین، نسبت به مردمان شاد، ستمهای بیشتری رخ می دهد.
@renaissancetranslate@sahandiranmehr
