‏یکی از اتفاقات ویژه ای که در این دو سال در شبکه های اجتماعی در جریان است، بازخوانی تاریخ معاصر توسط جامعه و شکستن هژمونی و تابوی تاریخ نگاری چپ می باشد.
شخصیت و جریان‌های سیاسی و اتفاقات معاصر، از حزب توده، مجاهدین، فداییان تا نهضت آزادی و جبهه ملی ها و
از (۲۸ مرداد ۳۲)تا (۱۵ خرداد ۴۳) و انقلاب ۵۷
از مصدق، میرزا کوچک، بازرگان، برومند و تا متاخرترین شان چون موسوی، رهنورد، زیباکلام، تاج زاده، نگهدار و ...
از بایگانی خارج شده و گردگیری می شوند، هاله مقدسی که دورشان ایجاد شده، زدوده می شود.
دیدگاه و نقش و سهم شان در انقلاب ۵۷ توسط افکار عمومی و مشخصا نسل جدید، مورد واکاوی و بازبینی قرار می گیرد.
با پرسش های بی رحم جامعه مواجه می شوند و دوباره به بایگانی سپرده می شوند، اما نه آنگونه که از بایگانی خارج شده اند!
این بازبینی تاریخی جامعه، برای یافتن پاسخ این پرسش است:
(کجای کار اشتباه کردیم؟!)‌
و در ناخودآگاه جمعی اش، راه حل را بازگشت به آن مبداء و حرکت بسوی آینده از آن نقطه می داند، چیزی که قطعا مطلوب جریان ۵۷ نیست.

➖➖➖
@PN_KFP

1 comment

مهر
تمامی 57 ای ها زنده و مرده شون باید محاکمه شوند که چرا چنین خبطی کردند! چه ضرورتی داشته ! سود و زیان ان را توضیح بدهند!
مریم فیروز همسر کیانوری می گفت خمینی بلدوزر ماست، یعنی حزب توده!