من فکر می‌کنم در نبود یک رهبری منسجم و متمرکز که جنبش مردم رو بتونه هماهنگ کنه بسیاری از این انرژی های مقاومت ممکنه نهایتن به هرز بره. یکی از چیزهایی که مهمه در چنین جنبش هایی ارایه شعارهای مناسب تاکتیکی و استراتژیکه. شعارهایی که بتونه خواسته های پایه ای و اصلی مردم رو در کنار خواسته های مرحله تی شون دنبال کته. به عنوان مثال باید در کنار درخواست آب برای خوزستان تقاضای یک رفراندوم هم مدام در تظاهرات مطرح بشه. چون هم یک خواست استراتژیکه و هم جهت دهنده ست. یا مثلن به جای خوزستان بدبخت بهتره بگن خوزستان بی پناه. رهبران اپوزیسیون باید در چنین مواقعی جهت دهنده حرکت‌های مردمی باشند تا اهداف و انرژی جنبش بیفته در مناسبترین بستر. شعارهای امیدبخش بهتره تا شعارهایی که فقط موجب تاثر میشه. مثلن شعار قانون اساسی جدید می خواهیم در کنار ولایت فقیه نمی خوایم. آزادی بی فید و شرط زندانیان عقیدتی. یا واکسن برای هر ایرانی. نمی‌دونم. فقط وقتی می بینم این همه مردم حضور دارند اما هنوز حرفهای اصلی زیادی هست که توی شعارهاشون غایبه. به جای شعار رضا شاه روحت شاد باید شعارهایی که بازتاب دهنده خواسته‌های آینده مشخص ایرانیان هست جایگزین بشه. چون واضح و روشنه و امیدبخشه. اما میدونم که این جور کارها نیاز به سازماندهی و ارتباطات نزدیک با جنبش داره. ولی منظورم بیشتر اینه که این رهبران اپوزیسیون حداقل اگر با هم وحدت و هماهنگی داشتند میتونستند نقش سازماندهی بهتری رو در چنین مواقعی بازی کنند. افسوس.