امامِ کدام زمان؟
گرچه در بارۀ مهدی فرزند امام حسن عسکری در اصل و فرعش چالش‌ها و پرسش‌های جدی و مهمی هست امّا اینک کاری به آن‌ها نداشته و صرفاً به نقش امامت وی در زندگی‌مان می‌پردازم.
امروز مصادف با سالروز رحلت امام یازدهم‌مان امام حسن عسکری است. گویند امامت پس از وی به کودکِ پنهان‌نگه‌داشته شده‌اش منتقل شد و به همین خاطر وفات امام یازدهم را آغاز امامتِ آن کودک به شمار می‌آورند.
این امام جدید را به نام‌ها و عناوینی چون: محمد (البته ندرتاً) ، مهدی ، مهدی موعود ، بقیةالله ، حضرت حجّت ، حجة بن الحسن ، امام دوازدهم ، امام اثنی عشر ، موعود اُمم ، منجی عالم بشریت ، امام عصر ، صاحب العصر و الزمان ، صاحب الزمان ، ... و به ویژه به امام زمان می‌شناسیم. امام زمان، عنوانی خاص برای او نیست زیرا هر یک از امامان‌مان در زمان حیات و امامت‌شان امام زمانِ خود به شمار می‌آمدند ولی از آن‌جا که همۀ آن‌ها درگذشتند و نوبت به امامت مهدی رسید بنابراین لقب و عنوانِ امام زمان برای وی عَلَم و ماندگار شد.
با این توضیح که مراد از امام زمان، امامِ حاضر و پایِ کار و قابل‌المراجعه و پیشوای عینی است و نه چیز دیگر، در این صورت تردیدی چشمگیر نسبت به عینیتِ آن عنوان برای او در تمام قرون متمادی تاکنون پیش می‌آید، زیرا:
قرن چهارم شد و حضوری نداشت که امام زمانِ مردم آن قرن باشد
قرن پنجم فرا رسید و سراغی از وی نبود تا امام زمان‌شان باشد
سدۀ ششم نیز آمد و رفت ولی امام عصر و زمان‌شان او نبود (عملاً و نه اسماً)
جامعه در سدۀ هفتم نیز عملاً بدون آن امام زمانِ بخصوص بود
سدۀ هشتم نیز بی چنان امام عصر و زمانی سپری شد
در قرن نهم، مهدی امام زمانِ هیچ کجا نبود
در قرن دهم اتفاقات بزرگی افتاد اما جامعه در سایۀ پیشوایی او به جایی نرسید پس امام زمان‌شان نبود
سدۀ یازدهم با چند نسلی که در آن آمدند و رفتند و پیکرهاشان در گور پوسید اما هیچ کدام‌شان از پیشوایی آن موعود بهره نگرفتند پس امام زمانِ اینان نیز نبود
در صد سال حضورِ قرن دوازدهم، حضوری از او نبود تا بتوان وی را امام زمانِ مردم قرن دوازدهم نامید
در قرن سیزدهم چه‌ها که برای توجیه نحوۀ امامت وی که نشد ولی باز هم چند نسلِ آن سده، روزگار خود را بی آن امام زمانِ خاص گذراندند
قرن چهاردهمی‌ها زندگی را از پیشینیان خود در سدۀ سیزدهم تحویل گرفتند و در این تغییر و تحول، نه مهدی موعودی به عنوان امام عصر و زمان از آنان دریافت کردند و نه خود هرگز شاهد او بودند تا بتوان نام امام زمان بر روی او گذارد.
بیایید در این آخرین سال از قرن چهاردهم، بر حرف‌های اساساً نادرست اصرار نورزیم و به قرن پانزدهمی‌ها که از چند ماه دیگر از راه می‌رسند با صدای بلند اعلام کنیم که ما نه امام عصر و زمانی از سدۀ ماقبل خود تحویل گرفتیم و نه خود چنان امام زمانی در زندگی و جامعه داشتیم که بخواهیم به شما بسپاریم (و البته نمی‌دانیم خدا برای شما چه تقدیر کرده).
هر اعتقادی داریم اما حق نداریم با کلمات بازی کنیم و از امام زمان و امام عصر، نابجا استفاده کنیم. اگر مهدی از غیبت درآمد یا اگر متولد شد یا اگر دوباره به دنیا رجعت کرد و سپس امامت و پیشوایی جامعه را برعهده گرفت در آن صورت مردم آن عصر و زمان می‌توانند وی را امام زمان خود بدانند.
امیر ترکاشوند
#فرهیختگان، ندای آگاهی
گرچه در بارۀ مهدی فرزند امام حسن عسکری در اصل و فرعش چالش‌ها و پرسش‌های جدی و مهمی هست امّا اینک کاری به آن‌ها نداشته و صرفاً به نقش امامت وی در زندگی‌مان می‌پردازم.
امروز مصادف با سالروز رحلت امام یازدهم‌مان امام حسن عسکری است. گویند امامت پس از وی به کودکِ پنهان‌نگه‌داشته شده‌اش منتقل شد و به همین خاطر وفات امام یازدهم را آغاز امامتِ آن کودک به شمار می‌آورند.
این امام جدید را به نام‌ها و عناوینی چون: محمد (البته ندرتاً) ، مهدی ، مهدی موعود ، بقیةالله ، حضرت حجّت ، حجة بن الحسن ، امام دوازدهم ، امام اثنی عشر ، موعود اُمم ، منجی عالم بشریت ، امام عصر ، صاحب العصر و الزمان ، صاحب الزمان ، ... و به ویژه به امام زمان می‌شناسیم. امام زمان، عنوانی خاص برای او نیست زیرا هر یک از امامان‌مان در زمان حیات و امامت‌شان امام زمانِ خود به شمار می‌آمدند ولی از آن‌جا که همۀ آن‌ها درگذشتند و نوبت به امامت مهدی رسید بنابراین لقب و عنوانِ امام زمان برای وی عَلَم و ماندگار شد.
با این توضیح که مراد از امام زمان، امامِ حاضر و پایِ کار و قابل‌المراجعه و پیشوای عینی است و نه چیز دیگر، در این صورت تردیدی چشمگیر نسبت به عینیتِ آن عنوان برای او در تمام قرون متمادی تاکنون پیش می‌آید، زیرا:
قرن چهارم شد و حضوری نداشت که امام زمانِ مردم آن قرن باشد
قرن پنجم فرا رسید و سراغی از وی نبود تا امام زمان‌شان باشد
سدۀ ششم نیز آمد و رفت ولی امام عصر و زمان‌شان او نبود (عملاً و نه اسماً)
جامعه در سدۀ هفتم نیز عملاً بدون آن امام زمانِ بخصوص بود
سدۀ هشتم نیز بی چنان امام عصر و زمانی سپری شد
در قرن نهم، مهدی امام زمانِ هیچ کجا نبود
در قرن دهم اتفاقات بزرگی افتاد اما جامعه در سایۀ پیشوایی او به جایی نرسید پس امام زمان‌شان نبود
سدۀ یازدهم با چند نسلی که در آن آمدند و رفتند و پیکرهاشان در گور پوسید اما هیچ کدام‌شان از پیشوایی آن موعود بهره نگرفتند پس امام زمانِ اینان نیز نبود
در صد سال حضورِ قرن دوازدهم، حضوری از او نبود تا بتوان وی را امام زمانِ مردم قرن دوازدهم نامید
در قرن سیزدهم چه‌ها که برای توجیه نحوۀ امامت وی که نشد ولی باز هم چند نسلِ آن سده، روزگار خود را بی آن امام زمانِ خاص گذراندند
قرن چهاردهمی‌ها زندگی را از پیشینیان خود در سدۀ سیزدهم تحویل گرفتند و در این تغییر و تحول، نه مهدی موعودی به عنوان امام عصر و زمان از آنان دریافت کردند و نه خود هرگز شاهد او بودند تا بتوان نام امام زمان بر روی او گذارد.
بیایید در این آخرین سال از قرن چهاردهم، بر حرف‌های اساساً نادرست اصرار نورزیم و به قرن پانزدهمی‌ها که از چند ماه دیگر از راه می‌رسند با صدای بلند اعلام کنیم که ما نه امام عصر و زمانی از سدۀ ماقبل خود تحویل گرفتیم و نه خود چنان امام زمانی در زندگی و جامعه داشتیم که بخواهیم به شما بسپاریم (و البته نمی‌دانیم خدا برای شما چه تقدیر کرده).
هر اعتقادی داریم اما حق نداریم با کلمات بازی کنیم و از امام زمان و امام عصر، نابجا استفاده کنیم. اگر مهدی از غیبت درآمد یا اگر متولد شد یا اگر دوباره به دنیا رجعت کرد و سپس امامت و پیشوایی جامعه را برعهده گرفت در آن صورت مردم آن عصر و زمان می‌توانند وی را امام زمان خود بدانند.
امیر ترکاشوند
#فرهیختگان، ندای آگاهی
13 comments
Log in to comment
قرار نیست همیشه با احترام با منحرف کنندگان مردم صحبت بشه
در مورد امام زمان علیه السلام مطالبی بیان فرمودید که چند سوال قابل طرح است
اول اینکه اعتقاد بوجود حضرت چطور برای شما ثابت شده است که قرن به قرن
دنبالشان گشتید و ایشان را نیافتید؟
تا امام حسن عسکری علیه السلام را شمردید استنباط بنده این است که تا امام یازدهم را اعتقاد دارید
ایشان فرمودند والله برای فرزندم مهدی غیبتی هست....
و قبل از ایشان از خود پیامبر صلی الله علیه و اله و سلم تا امام حسن عسکری علیه السلام همه در مورد
امام زمان علیه السلام و غیبتشان بیاناتی فرمودند
چرا با وجودی که این غیبت با صراحت بیان شده است انتطار داریم مردم هر قرن به قرن بعدی او را تحویل دهند؟
(بهتر است حداقل برای یکبار هم شده خطبه غدیر را بخوانیم و بدایم که فقط یک جمله من کنت مولاه و.... نیست و
بخشی از آن مربوط به امام زمان علیه السلام است.این خطبه حاوی مطالب توحیدی و اعتقادی گرانبهایی میباشد)
بیان کردید که هر امام ، مخصوص زمان خودش بود و امام زمان ان دوران بود که درست است
و مردم هر زمان باید امام زمان خویش را بشناسند .منطور از شناخت چیست؟
آیا من و شما بدرستی امام زمانمان را شناختیم؟
ایا شناخت امام زمان مشروط به دیدن امام هست؟ایا مردم دوران امامان قبلی همه خدمتشان میرسیدند
و رویت و انتفاع حضوری میبردند؟(با توجه به دوری راه و نبود وسایل ارتباطی)
ایا واقعا فکر میکنید که امام زمان علیه السلام در زندگی ما نقشی دارد؟اصلا کسی به یاد امام زمان علیه السلام هست که اینطور شما میخواهید کاری کنید انرا به قرن بعد تحویل ندهید؟
خیالتان راحت باشد جز لغلغه زبان چیزی نیست و رفتار ما در معاملات ،گفتار،کردار اصلا شبیه امام زمان علیه السلام نیست.
ایا در کنار کتابهایی که در نقد دین و امام زمان خوانده ایم یکبار بیطرفانه نشسته ایم و ببینیم ایات و روایات چه میگویند؟
متاسفانه سیستم امورشی ما و نوع حکومتداری نتوانست دین را به درستی اموزش و بیان کند و اثرات منفی در بین آحاد جامعه گذاشت که اصلاح آن کاری سخت و مشقت بار است.
اما با این وجود چنانچه علاقمند بودید که حضرتش را ذره ای بشناسیم(طبق ایات و روایات )و ببینیم ایا اعتقاد به ایشان را به قرن بعد باید تحویل بدهیم یا نه در خدمتتان هستم.