خامنهای در نوروز ۷۷ درباره نوروز به صراحت گفته است: «نوروز در ایران، جشنی در خدمت حکومتهای استبدادیِ قبل از اسلام بود! به همین خاطر است که به آن 'نوروز باستانی' میگویند! 'نوروز'اش خوب است، ولی 'باستانی' اش بد است!».
او دیگر جشنهای ایرانی را نیز در کنار نوروز، جشنهایی متعلق به «حکومتهای استبدادی و سلطنتهای پوسیده دوران جاهلیت ایران» میداند و تاکید میکند محتوای نوروز پیش از اسلام، «مردمی و خدایی» نبود. او حتی فراتر میرود و مدعی میشود که در نوروز پیش از اسلام، «جهات عاطفی و انسانی و مردمی» در نوروز وجود نداشت.
او در نوروز ۷۸ نیز از توجه به آثار باستانی ایرانیان انتقاد کرد و گفت: «حالا یک نفر هم پیدا مىشود که از سرِ اشتباه و ندانمکارى، به جاى مرقد امام رضا و مرقد امام بزرگوار و مرقد حضرت معصومه و مراسم معنوى، تخت جمشید را زنده مىکند!»
خامنهای در فتواهای خود حتی دیدارهای نوروزی را نیز مشروط به رعایت نکات دینی کرده است. او در فتوایی درباره دیدار نوروزی با افراد «بیحجاب» گفته است: «معاشرت با افراد بیحجاب فامیل در ایام عید به شرطی که موجب تایید ایشان در عدم التزام به امور دینی نباشد، مانعی ندارد. اما اگر احتمال بدهید که ترک معاشرت با آنها موقتا موجب خودداری آنها از ارتکاب معصیت میشود به عنوان امر به معروف و نهی از منکر واجب است».
«حسن یوسفی اشکوری» - پژوهشگر دینی ساکن آلمان - که خود قبلا روحانی و در دورهای نماینده مجلس شورای اسلامی بود، بر این باور است که اگر مسئولان جمهوری قدرت و توان آن را داشتند که نوروز را به طور کلی از رسمیت بیندازند، قطعا این کار را میکردند: «در اوائل انقلاب برخی از افراد تلاش میکردند که مثلاً ۲۲ بهمن را به جای نوروز جا بزنند و بعد از طرفی دیگر هم بعضی جشنهای مذهبی مانند ۱۵ شعبان یا فرض کنیم عید غدیر را آیتالله خزعلی سالهاست تلاش میکند که به طور رسمی و غیر رسمی، حتی به عنوان اقدام سیاسی هم عمل میکند با رایزنی با حکومت که غدیر را جانشین جشن نوروز کند».
این تصویری از لوکیشنی ست که خامنهای پیام نوروزی میدهد. نکته قابل تامل این است که خامنهای در محل صدور پیامهای نوروزی خود از نمادهای نوروزی مانند سفره هفت سین استفاده نمیکند.
#خامنه_ای #مانع_تویی #نوروز
@Tavaana_TavaanaTech
(گفتارهایی از پرچم روزانه)
🖌 احمد کسروی
🔍 کوشاد تلگرام :
اینها گفتارهایی از روزنامهی پرچم است که ما زیر عنوان «حقایق زندگی» دستهبندی کرده و در یک دفتر جداگانه میپراکنیم.
بسیاری از مردم از شنیدن این عبارت ناخشنود میگردند. میپندارند همهی حقایق زندگی را میدانند و بهتر است بزمینههای دیگر پردازند. این کسان همینکه چند گفتاری از این دفتر بخوانند به ارج آن پی خواهند برد. دانشمندان جهان نیز همه نیازمندند چیزهای دیگری یاد گیرند. یادگیری حقایق کمک میکند اندیشهها بهم نزدیک گردد و در نتیجه از جدایی و پراکندگی مردم و کینهجوییها و دشمنیها میانشان بکاهد. راه یگانگی در یک توده را هموار میسازد و به نیرومندی ایشان میانجامد.
🔹نخستین پراکنش برویهی کتاب : فروردین 1399
https://t.me/kasravi_ahmad/818