از شانس پدر دکتر مهندس سردار خلبان جعلیش پریود شده بود در صدا و سیما و عصبی و کم حوصله مثل سلطنت طلب های خودمان که همیشه فحش و ناسزا میگن به مخالفانشان
فحش میدیم چون اسلحه دست شماست. فحش میدیم چون دادگاه و زندان دست شماست. فحش میدیم چون تمام تریبونها دست شماست. فحش میدیم چون قبلا تمام راههای گفتگو رو تست کردیم. فحش میدیم چون از شدت خشم داریم خفه میشیم. فحش میدیم چون فعلا دستمون به خرخرههاتون نرسیده. پس فعلا کصننههاتون! @james_bidin on X دقت کنید حساب توئیتر هست
سلطنت طلب های شاه پرست ما از امام پرستی و دین پرستی و خدا پرستی گذشتیم دیگر نه مهر پیشانی کسی ارزش دارد نه عبا و عمامه و لقب پر طمطراق آیت الله العظمی بیداری سبب آزادگی و انسانیت میشود شما هم از شاه پرستی و توله پرستی گذر کنید انسانیت و عدالت و برابری را فدای تاج شاه نکنید در طول تاریخ هزاران شاه آمده و. رفته اند خودتان را علاف گذشته نکنید
جیره خوار و کون لیس پسر شاه چقدر آبله و نادانی کل جماعت سلطنت طلب های ایران ده درصد هم نمیشه تو خواب و رویا سیر میکنید سلطنت پهلوی منقرض و مضمحل شده است کسی در میان اقوام غیر فارس مشتاق آمدن رضا شاه شما نیست او. ۴۵ سال در واشنگتن زندگی کرده است و از مردم داخل کشور خبر ندارد نمی فهمد ایران ۱۴۰۳ ایران ۱۳۵۰ نیست به همین خاطر است که قادر به کاری نیست البته مشاوران آبله و نادان و نژادپرست اش هم مزید بر علت است
جیره خور ملا که سرت تا گردن در کون ملا فرو رفته اگر ما ده درصد بودیم شما ملایان کونی از بام تا شام از ترس ما در حال سگ دوزنی نبودین اینکه در ۵۷ گوسفندوار دنبال خمینی دویدی و باعث تبعید خاندان ایران ساز پهلوی شدی رو نمی بینی
چرند نگو من اون زمان دنیا هم نیومده بودم اما یقین دارم پدر احمق تو و البته پدر آبله من و تعداد بیشماری از مردم ایران فریب خوردن و دنبال اون خمینی قواد دویدن
شما یک ویدئو، یک نوشته، یک پلاکارد و …از براندازهای حکومت #شاه فقید نشان بدهید که انقلابیون۵۷ در آن از توسعه گفته باشند و از مدیریت علمی و از دموکراسی، فردگرایی، لیبرالیسم، حقوق بشر، ارتباط با جهان آزاد، آزادی سبک زندگی و …! هیچ نمییابید؛ به بزرگی همان «هیچ» که امام انقلابیون۵۷ پس از بازگشت به ایران گفت.
اینها گاهی برخی از واژههایی که سخنش آمد را به کار بردهاند که معنایش را باید در متن گفتههایشان جُست تا دریافت که تنها یک «اشتراک لفظی» است و «اشتراک لفظ دائم رهزن است».
اگر از آن جماعت ۵۷ی که زنده ماندهاند و هنوز از آن خودکشی جمعی دفاع میکنند، بپرسید چرا چنین کردید میگویند ما آزادی میخواستیم و دموکراسی و … دروغ میگویند!
حالا جماعت غالب ِ پنجاهوهفتیها، یعنی رژیم جمهوریاسلامی یک #سیرک_انتخابات به راه انداخته که بیایید از مسببان نگونبختی خود بخواهید و به آنها رای بدهید تا برایتان روزنهگشایی و راهگشایی کنند. زهی خیال باطل!
دهه۶۰: حزب فقط حزبالله، رهبر فقط روحالله دهه۷۰: سلام بر ۳ سید فاطمی، خمینی خامنهای خاتمی دهه۸۰: دو رکعت نماز جمعه به امامت آیتالله رفسنجانی بهجای میآورم قربتاً الی اللهحح. دهه۹۰: تا ۱۴۰۰ با روحانیییی سال۱۴۰۱: پس این شاهزاده چیکار میکرد تاحالا؟ چرا ما رو نجات نداده؟؟
سلطنت طلب های بزدل چرا اون موقع ایستادین و تماشا کردین میل شما را هم زده بود یا فکر کردین آب برق نفت مجانی خوب حال میده شما الدنگ های تخم مگس هم مثل افسران ارتش شاه خیانت کردید و بی طرف ماندید
زنازاده ی تخم سگ زیر خواب ملا آمریکا و عنگلیس خمینی و شما کونیان همراهش رو حمایت کردن چون از قدرت گرفتن ایران شاهنشاهی به خودشون ریده بودن تخم سگ زنازاده
پاسخ به بولتنسازی بر ضد رضاشاه یک بولتن شامل مجموعهای از اتهاماتها از چندین منظر(مذهبی، ملی، لیبرالی، قومگرایانه) یکجا گرد آمد به نام خیانت های رضا شاه , تا در ذهن خواننده (طبیعتا خوانندهی نهچندان آگاه از تاریخ) از رضاشاه چنان دیو پلیدی ساخته شود تا جنایت ها و خیانت های اخوندها توجیه گردد در اینجا برخی از این موارد بررسی میشوند. 1- جدایی رشته کوههای آرارات و بخشیدن آن به ترکیه توسط رضاشاه پاسخ: کوههای آرارات نبود، آرارات کوچک بود که با قوطور – منطقه مسکونی کردنشین معاوضه شد. یعنی هزاران کُرد از دست رژیم کردستیز ترکیه نجات یافتند و به دامان ایران بازگشتند. آرارات اساسا حقِ ارمنستان است و امید است روزی به ارامنه بازگردد. 2- جدایی دهکده توریستی فیروزه در خراسان شمالی خیر! این قصبه در زمان ناصرالدین شاه در 1893 به روسیه بخشیده شد. در دوره رضاشاه روسها آشوراده (جزیره نزدیک بندر ترکمن) را به ایران پس دادند ولی فیروزه را ندادند. بعدا در دوره محمدرضاشاه بود که ایران در ازای قصبه فیروزه که قاجارها به روسیه بخشیده بودند، پذیرفت که به جای آن پانصد کیلومتر مربع زمینهای دشت مغان را پس بگیرد. 3- بخشیدن کل اروند رود به عراق که سال ها بعد در جنگ تحمیلی تاوان ها دادیم کلِ اروند رود را قاجارها و حتی امیرکبیر که ارزشمنترین چهره کل دوره قاجار است به عثمانی دادند. رضاشاه هرچه تلاش کرد نتوانست آنرا پس بگیرد. اتفاقا اینکه در قرارداد ایران با عراق و افغانستان در زمان رضاشاه، چیزی نصیب ایران نشد - با توجه به اینکه این دو کشور تازه تاسیس تحت الحمایه انگلیس ابرقدرت جهان در آنزمان بودند – خود نشان میدهد که ایران رضاشاهی چقدر مستقل بود و انگلیس چقدر از رضاشاه منزجر بود که محکم پشتِ عراق و افغانستان ایستاد. اگر حکومت ایران، انگلیسی بود، قاعدتا باید برعکس میشد و شاهد این حجم از دشمنی انگلیس در قراردادهای مرزی ایران دوره رضاشاه نمیبودیم. بعدا در جریان قرارداد الجزایر 1975، پسرِ رضاشاه یعنی محمدرضاشاه بود که توانست حقوق ایران در اروند را رسما روی کاغذ اعاده کند. هرچند پیش از آنهم عملا ایران در زمان محمدرضاشاه در اروند بدون اجازه و پرچم عراق کشتیرانی میکرد و طرفِ عراقی جرات هیچ برخوردی را در خود نیافت. جنگ تحمیلی عراق بعد از انقلاب به ایران، نه به دلیل قرارداد رضاشاه، که به دلیل قرارداد الجزایر محمدرضاشاه بود. یعنی پاسخ به زخمی بود که از ایران خورده بودند. پس بلافاصله پس از درگذشت شاه(اطمینان یافتن از بازنگشتن شاه به ایران) و تصفیه ارتش در سال 1359 صدام قرارداد را جلوی تلویزیون عراق پاره کرد و دستور حمله داد. 4- با جدایی دشت ناامید از ایران سرچشمه رود هیرمنداز سیستان و بلوچستان خارج و سیستان تبدیل به ریگزار شد. نویسنده این بولتن در این مورد واقعا به شعور مخاطب توهین کرده که رود هیرمند از کوههای هندوکش و نزدیکی کابل سرچشمه میکند. فاصله آن تا مرز ایران به اندازه عرض افغانستان است! دشت ناامید یا دغ نمدی یک واحه بیآب و علف و لمیزرع است که از فرطِ بیآبی هیچ سکونت انسانی ندارد! اگر در زمان رضاشاه این منطقه را افغانستان تصرف کرده، ربطی به خشکشدنِ هامون و سیستان ندارد، چون در زمان رضاشاه و سپس محمدرضاشاه تا دهه 1360 سیستان یک منطقه سرسبز و پرآب بود و کشاورزی و ماهیگیری داشت! افغانستان به مرور به زدن سد بر روی رودخانه هیرمند پرداخت و خشکسالی هم سال به سال تشدید شد و اقدامات اشتباه حکومت ایران در 20-30 سال اخیر هم مزید نعمت شد تا دیگر آبی به هامون نیاید و سیستان به وضعیت کنونی درآید. نویسنده، بلایی که در این 20-30 سال اخیر سر سیستان آمد و همه اهالی آنرا یادشان است را گردن قرارداد 80 سال پیش انداخته! 5- اعطای امکانات به باستان شناسان امریکایی برای کاوش در تخت جمشید و تاراج آثار تخت جمشید توسط این باستان شناسان پیش از دوره رضاشاه، عصر ننگین غارت و تاراج آثار باستانی ایران زیر عنوان باستانشناسی بود. بهگونهای که فرانسویها به اعتراف خودشان(سفرنامه مادام دیولافوآ)، هرچه میتوانستند بار کشتی میکردند و میبردند و هرچه نمیتوانستند ببرند(به دلیل وزن بالای سنگهای حجاریشده) میشکستند! و خرد میکردند! سپس میبردند و در موزه لوور به هم میچسباندند! هرکسی که ذرهای با تاریخچه باستانشناسی ایران آشنا باشد به حالِ ایران دوره قاجار خون میگرید. برای مقایسه باستانشناسی دوره قاجار و دوره رضاشاه اتفاقا مقایسه تخت جمشید با شوش کافی است. در شوش، فرانسویها با آجرهای لعابدار هخامنشی، یک قلعه به سبک باروک ساختند که به قلعه فرانسوی مشهور است. ولی در تخت جمشید آلمانیها و آمریکاییها به کاوشِ اصولی، مرمت و بازسازی (موزه تخت جمشید که هرتسفلد ساخت که در واقع بازسازی کاخِ حرمسرا است) پرداختند. البته تخلفاتی هم صورت گرفت.
به همین دلیل ایران، هرتسفلد را اخراج کرد تا یک آلمانی دیگر به نام اشمیت به جای او بیاید. امروز کاخ آپادانای تخت جمشید را ببینید و بعد بروید برای دیدن کاخ آپادانای شوش. هر دو را داریوش ساخت. ولی یکی در دوره قاجار به دست فرانسویها کاوش شد و دیگری در دوره پهلوی به دست آلمانیها و آمریکاییها. 6- غصب 2167 از روستاهای کشور و صدور سند این روستاها به نام خود سلیمان بهبودی در خاطرات خود مینویسد یکبار به رضاشاه در این باره چیزی گفت و رضاشاه در پاسخ گفت که من جز یک تکه پارچه چیزی با خود از این دنیا نمیبرم. این زمینها را من آباد میکنم و برجای میگذارم. بر اساس بررسیها، میتوان دید که روستاها و زمینهایی که در اختیار شخص رضاشاه بود با سبک کشاورزی مدرن، آبادتر شد. این زمینها را رضاشاه از اربابان و فئودالهای بیرحم و مفتخور و اشرافِ بیسواد و بیفرهنگ گرفت که قرنها خون رعیت را در شیشه کرده بودند. رعیت و کشاورزانی که روی زمینها کار میکردند قطعا از اینکه مالکیت از یک ارباب به شخص شاه منتقل شده راضی بودند. بنابراین به نظر میرسد که شاکی این مساله باید چندصد (یا نهایتا دو هزار) ارباب و زمیندار مذکور بوده باشند، نه ملت ایران. همچنانکه رضاشاه گفته بود، او رفت و این زمینها را به پسرش واگذار کرد. پسرش هم آنها را البته به اربابان پس نداد بلکه در میان رعیت( در انقلاب سپید به کشاورزان واگذار کردید ) توزیع کرد که اتفاقا مورد مخالفت مصدق و روحانیت بود. در ادامه شاه هم این طرح را به صورت سیستماتیک و منظم در اصلاحات ارضی ادامه داد تا ایران کاملا از حالت ارباب – رعیتی خارج شود و هرکسی اربابِ خود باشد. بله، پهلوی با این کار سنگبنای حکومت خود را سست کرد. چون تا زمانی که ایران ارباب – رعیتی میماند، بدون طبقه متوسط، قطعا انقلاب (که خاصِ این طبقه است) هم رخ نمیداد. بد نیست بدانید که این تخریب شخصیتی رضاشاه کار رادیو بی.بی.سی است که به هنگام اشغال ایران در سال 1320 با سلسله برنامههایی به زبان فارسی، محبوبیت رضاشاه را خدشهدار کرد تا اذهان را آماده سرنگونی او کند. ۷- ممنوعیت عزاداری امام حسین علیه السلام در ماه محر و صفر(درحالی که قبل از سلطنت، در عزاداری ها شرکت و گل عزا بر سر و تن خود میزد!) رضاشاه از مادر یک فیلسوف به دنیا نیامد و هیچوقت هم ادعای فیلسوفی یا روشنفکری نداشت. او هرآنچه مشاورانش تشخیص میدادند که درست است را با قاطعیت و سرسختی و گاه خشونت، اجرا میکرد. وضعیت عزاداریهای عاشورایی تا پیش از رضاشاه واقعا رقتآور و مایه آبروریزی ایران بود. آنچه امروز در میان شیعیان عراق رخ میدهد(قمهزنیهای خونین!) گوشهای از وضعیتِ ایران قاجاری بود. سفرنامهنویسان خارجی گزارشهایی از این مراسم فاجعهبرانگیز و در عین حال مضحک (برای خارجیها) گزارش دادهاند. حکومت رضاشاه آنرا به شدت محدود کرد. در نتیجه بعدا که در دوره محمدرضاشاه آزاد شد، به صورت معقولی درآمد. حتی علما و روحانیت اصیل و مراجع عظام هم با آن سبک عزاداریهای قاجاری و قمهزنی موافق نبوده و نیستند. ۸- شهادت روحانیون بنام ایرانی به مانند شهید مدرس به جرم مخالفت با فعالیتهای ضد انسانی رضاشاه ماجرای کشته شدن مدرس در تبعید، صرفا یک روایت شفاهی و در واقع یک شایعه است. ما سند قطعی در اینباره نداریم. مدرس در زمانی که رضاشاه هنوز به سلطنت نرسیده بود، از خدمات نظامی او تقدیر کرده و میگفت من با وزارت جنگ و فرماندهی کل قوای رضاخان موافقم. با دولتداری او مخالفم. بعدا که رضاشاه به سلطنت رسید، روابط مدرس با رضاشاه خوب شد. مدرس در مجلس ششم (اولین مجلس پهلوی) وارد شده و به شاه سوگند خورد(یعنی به رسمیت شناخت). ولی بعدا روابط تیره شد و مدرس تبعید گشت و در تبعید درگذشت. کسانی که رضاشاه را اسلامستیز یا روحانیستیز مینامند فقط کافیست حکومت او را با آتاتورک در ترکیه و حکومت شوروی در سرزمینهای مسلماننشین در قفقاز و آسیای مرکزی مقایسه کنند. با یک مقایسه ساده روشن میشود، رضاشاه نه تنها اسلامستیز نبود، بلکه آخوندستیز هم نبود. حکومت او یک حکومت سکولار بود و سکولاریسم مترادف با ضدیت با دین و روحانیون دینی نیست. بلکه به معنی استقلال دولت و دین از یکدیگر و عُرفی بودن حقوق است. ۹- کشتن شعرا، روشنفکران، و ادیبانی همچون فرخی یزدی ، میرزاده عشقی ، واعظ قزوینی و بسیاری از نویسندگان ایرانی به دست رضاشاه در اینکه دگراندیشان نخست سانسور شده و در صورتی که اقدام به کارِ مخفیانه رسانهای(تولید شبنامه) میکردند دستگیر و زندانی میشدند و برخی از آنان هم بدبختانه در زندانها به طرز مشکوکی کشته شدند، هم شکی نیست و این مورد اصلا جای دفاع ندارد.
منتها طبق معمول در این موارد هم ما ایرانیها به مبالغه دست میزنیم و هرکسی که به هرشکلی درگذشته را قتلِ سیاسی توسط حکومت میدانیم! این مورد درباره دوره محمدرضاشاه و سپس دوره جمهوری اسلامی هم صدق میکند. درحالیکه به هرحال بر اساس اصول تاریخی، تا اسناد کفایت نکند، نمیتوان قتل کسی را به دستور حکومت دانست. و بیشتر این موارد در واقع شایعه هستند. مثلا قتل میرزاده عشقی و سپس واعظ قزوینی که واقعا معلوم نشده کار چه کسی بوده است، و حدس زدهاند که رضاخان (که آنزمان شاه نبود) توطئه قتل آنان را چیده است. یا تقی ارانی که به نظر میرسد به شکل طبیعی در زندان درگذشت. ۱۰- اشغال ایران در مدت سه روز توسط متفقین و مقاومت نکردن حتی یک روز در برابر لشکر متفقین! و نیز مؤاخذه ارتشی های باغیرتی که میخواستند دربرابر تجاوز متفقین ایستادگی کنند!!! جالب است که نویسنده این بولتن در اینجا رگِ میهنپرستیاش بالا زده ولی نعل وارونه میزند و گمان میکند با دسته کورها طرف است! چون درست برعکس است و اتفاقا رضاشاه پس از عدم مقاومت بسیاری از فرماندهان ارتش، به ویژه افسران ستادی -که با هماهنگی با وزارت جنگ(و شاید نخستوزیر، فروغی) دستور ترک مخاصمه به مرزها داده بودند- به شدت برافروختهشده و همه آنان را احضار کرده و طبق روایت عینی شاهدان با عصای خود شروع به ضرب و شتم آنان کرده و شخصا مدالها و درجات آنان را از سینه و شانههایشان کند و به آنان توهین و ناسزا گفت و لقب ترسو و خائن داد. ولی فایدهای نداشت. ایران از سه جبهه شمال، جنوب و غرب مورد حمله واقع شده و چندین شهر ایران زیر بمباران شدید بودند. نیروی دریایی ایران در تهاجم توانمندترین نیروی دریایی جهان آنروز یعنی بریتانیای کبیر، مقاومت کرد و نابود شد. برخی از نیروهای مرزی شمال ایران هم مقاومت کردند ولی وقتی میدانیم رایش سوم(آلمان هیتلری) هم حریفِ شوروی نشد، چرا باید تاسف بخوریم که ایران در برابر شوروی مقاومت نکرد؟ در واقع در این مورد، رضاشاه اشتباه فکر کرده و از روی میهنپرستی احساسی رفتار میکرد. تلفیق میهنپرستی و سیاست را در فروغی دیدیم که چون میدانست مقاومت یعنی نابودی ایران، سریعا به مذاکره با انگلیسیها پرداخت و طی قراردادی موجودیت ایران و بازگشت نیروها به مرزها پس از جنگ را به آنان تحمیل کرد. و همچنین حکومت و دولت ایران را حفظ کرد. بدین ترتیب درحالیکه ما در واقع یک کشور اشغالشده بودیم، با سیاست فروغی تبدیل شدیم به کشوری همپیمان متفقین و همکار آنان به صورت مستقل. به طوریکه در جریان جنگ و اشغال هم روی کاغذ، اشغالگران حق دخالت در امور داخلی ایران را نداشتند. از این رو بود که متفقین که نهایتا پیروز جنگ شدند، قانونا حق نداشتند ذرهای از خاک ایران جدا کنند چون با سیاستِ فروغی، ایران هم خودش جزو کشورهای همپیمان متفقین بود. حال آنکه اگر ایران جزو کشورهای شکستخورده قرار میگرفت، میتوانستند همان کاری را با ما بکنند که با آلمان کردند(تجزیه). جالب است که ارتش سرخ شوروی در هرجایی که وارد شد، هرگز دیگر عقب نرفت به جز یک استثناء یعنی ایران و اشغال اذربایجان که بعدا با فشار امریکا و جامعه جهانی مجبور به عقب نشینی شد. ۱۱- قلع و قمع کردن عشایر ایران و تبعید بسیاری از آنان در زمانی که رضاشاه سر کار آمد 25 درصد جمعیت کشور ایران عشایر کوچگرد بودند.(الان زیر 5درصد هستند) تصور کشوری با یک چهارم جمعیت متحرک امروز واقعا دشوار است. اگر کسی نوستالژی ایرانِ عشایری کوچگرد را دارد، باید بداند که با چنان وضعیتی دیگری خبری از توسعه و پیشرفت و امنیت نبود. اگر رضاشاه با همان خشونت و استبدادش نسبت به تختهقاپو و یکجانشین و خلعسلاح کردن عشایر اقدام نمیکرد، بعد از او هرگز این فرصت پیش نمیآمد. وضعیت یکپارچه و یکدست و تکمیل فرایند ملتسازی و دولتسازی رضاشاه در نتیجه همین اقدامات(گیریم با خشونت) است. جالب است بدانید که جابجایی اجباری قبایل و طوایف عشایری اتفاقا همیشه در تاریخِ ایران سابقه داشته و صفویان، نادرشاه، کریمخان و قاجاریه هم به چنین کارهایی برای کنترل آنان دست زده بودند. ولی رضاشاه واقعا برای همیشه معضلِ عشایر کوچگرد مسلح را حل کرد و ایران را به چیزی شبیه به یک کشور تبدیل کرد که دیگر هرچه در آن رخ دهد ولی جنگ داخلی و قشونکشی رخ نداد و نخواهد داد. البته کسانی که عاشق وضعیت فعلی افغانستان هستند(که تفاوتش با ایران آن است که رضاشاه نداشت)، طبیعتا مخالف رضاشاه خواهند بود. در این باره استناد میکنم به خاطرات دکتر سنجابی، دستِ راستِ مصدق و رهبر جبهه ملی ایران که طبیعتا باید منتقدِ جدی پهلوی باشد. او میگوید که ایلِ او یعنی ایلِ سنجابی هم مورد تعرض حکومت رضاشاه قرار گرفت و منافعش را از دست داد. ولی به عنوان یک ایرانی و یک حقوقدان باسواد از سیاستهای رضاشاه در خلع سلاح و یکجانشینی عشایر پشتیبانی میکند.
ناب محمدی داره
بخصوص کردنش ازکون خیلی باحال وخودش هم اهل حال است
مطمئن مطمئن باشید
حتما بخوانید
مطـلب بسیار مهـم در ایـران بیـدار / لینـک کانـال در بیـو
😁😁😁😁
دکتر مهندس سردار خلبان جعلیش
پریود شده بود در صدا و سیما
و عصبی و کم حوصله
مثل سلطنت طلب های خودمان که همیشه فحش و ناسزا میگن به مخالفانشان
@james_bidin on X
دقت کنید حساب توئیتر هست
ما از امام پرستی و دین پرستی و خدا پرستی گذشتیم
دیگر نه مهر پیشانی کسی ارزش دارد نه عبا و عمامه و لقب پر طمطراق
آیت الله العظمی
بیداری سبب آزادگی و انسانیت میشود شما هم
از شاه پرستی و توله پرستی گذر کنید
انسانیت و عدالت و برابری را فدای تاج شاه نکنید
در طول تاریخ هزاران شاه آمده و. رفته اند
خودتان را علاف گذشته نکنید
بسوز از ما اکثریت و از صبح تا شب زوزوه بکش سایبری تخم سگ
حرف های تکراری رهخرت رو زر بزن و از محبوبیت خاندان ایران ساز پهلوی در بین ملت بسوز و جلز و ولز کن
چقدر آبله و نادانی
کل جماعت سلطنت طلب های ایران ده درصد هم نمیشه
تو خواب و رویا سیر میکنید
سلطنت پهلوی منقرض و مضمحل شده است
کسی در میان اقوام غیر فارس
مشتاق آمدن رضا شاه شما نیست
او. ۴۵ سال در واشنگتن زندگی کرده است و از مردم داخل کشور خبر ندارد
نمی فهمد ایران ۱۴۰۳
ایران ۱۳۵۰
نیست
به همین خاطر است که قادر به کاری نیست البته مشاوران آبله و نادان و نژادپرست اش
هم مزید بر علت است
اگر ما ده درصد بودیم شما ملایان کونی از بام تا شام از ترس ما در حال سگ دوزنی نبودین
اینکه در ۵۷ گوسفندوار دنبال خمینی دویدی و باعث تبعید خاندان ایران ساز پهلوی شدی رو نمی بینی
من اون زمان دنیا هم نیومده بودم
اما یقین دارم پدر احمق تو و البته پدر آبله
من
و تعداد بیشماری از مردم ایران فریب خوردن
و دنبال اون خمینی قواد دویدن
ما ابدا
هیچ نمییابید؛ به بزرگی همان «هیچ» که امام انقلابیون۵۷ پس از بازگشت به ایران گفت.
اینها گاهی برخی از واژههایی که سخنش آمد را به کار بردهاند که معنایش را باید در متن گفتههایشان جُست تا دریافت که تنها یک «اشتراک لفظی» است و «اشتراک لفظ دائم رهزن است».
اگر از آن جماعت ۵۷ی که زنده ماندهاند و هنوز از آن خودکشی جمعی دفاع میکنند، بپرسید چرا چنین کردید میگویند ما آزادی میخواستیم و دموکراسی و …
دروغ میگویند!
حالا جماعت غالب ِ پنجاهوهفتیها، یعنی رژیم جمهوریاسلامی یک #سیرک_انتخابات به راه انداخته که بیایید از مسببان نگونبختی خود بخواهید و به آنها رای بدهید تا برایتان روزنهگشایی و راهگشایی کنند. زهی خیال باطل!
✅@behzadmehrani77
چرا اون موقع ایستادین و تماشا کردین
میل شما را هم زده بود
یا فکر کردین آب برق نفت مجانی خوب حال میده
شما الدنگ های تخم مگس
هم مثل افسران ارتش شاه
خیانت کردید و بی طرف ماندید
آمریکا و عنگلیس خمینی و شما کونیان همراهش رو حمایت کردن چون از قدرت گرفتن ایران شاهنشاهی به خودشون ریده بودن
تخم سگ زنازاده
یک بولتن شامل مجموعهای از اتهاماتها از چندین منظر(مذهبی، ملی، لیبرالی، قومگرایانه) یکجا گرد آمد به نام خیانت های رضا شاه , تا در ذهن خواننده (طبیعتا خوانندهی نهچندان آگاه از تاریخ) از رضاشاه چنان دیو پلیدی ساخته شود تا جنایت ها و خیانت های اخوندها توجیه گردد در اینجا برخی از این موارد بررسی میشوند.
1- جدایی رشته کوههای آرارات و بخشیدن آن به ترکیه توسط رضاشاه
پاسخ: کوههای آرارات نبود، آرارات کوچک بود که با قوطور – منطقه مسکونی کردنشین معاوضه شد. یعنی هزاران کُرد از دست رژیم کردستیز ترکیه نجات یافتند و به دامان ایران بازگشتند. آرارات اساسا حقِ ارمنستان است و امید است روزی به ارامنه بازگردد.
2- جدایی دهکده توریستی فیروزه در خراسان شمالی
خیر! این قصبه در زمان ناصرالدین شاه در 1893 به روسیه بخشیده شد. در دوره رضاشاه روسها آشوراده (جزیره نزدیک بندر ترکمن) را به ایران پس دادند ولی فیروزه را ندادند. بعدا در دوره محمدرضاشاه بود که ایران در ازای قصبه فیروزه که قاجارها به روسیه بخشیده بودند، پذیرفت که به جای آن پانصد کیلومتر مربع زمینهای دشت مغان را پس بگیرد.
3- بخشیدن کل اروند رود به عراق که سال ها بعد در جنگ تحمیلی تاوان ها دادیم
کلِ اروند رود را قاجارها و حتی امیرکبیر که ارزشمنترین چهره کل دوره قاجار است به عثمانی دادند. رضاشاه هرچه تلاش کرد نتوانست آنرا پس بگیرد. اتفاقا اینکه در قرارداد ایران با عراق و افغانستان در زمان رضاشاه، چیزی نصیب ایران نشد - با توجه به اینکه این دو کشور تازه تاسیس تحت الحمایه انگلیس ابرقدرت جهان در آنزمان بودند – خود نشان میدهد که ایران رضاشاهی چقدر مستقل بود و انگلیس چقدر از رضاشاه منزجر بود که محکم پشتِ عراق و افغانستان ایستاد. اگر حکومت ایران، انگلیسی بود، قاعدتا باید برعکس میشد و شاهد این حجم از دشمنی انگلیس در قراردادهای مرزی ایران دوره رضاشاه نمیبودیم. بعدا در جریان قرارداد الجزایر 1975، پسرِ رضاشاه یعنی محمدرضاشاه بود که توانست حقوق ایران در اروند را رسما روی کاغذ اعاده کند. هرچند پیش از آنهم عملا ایران در زمان محمدرضاشاه در اروند بدون اجازه و پرچم عراق کشتیرانی میکرد و طرفِ عراقی جرات هیچ برخوردی را در خود نیافت. جنگ تحمیلی عراق بعد از انقلاب به ایران، نه به دلیل قرارداد رضاشاه، که به دلیل قرارداد الجزایر محمدرضاشاه بود. یعنی پاسخ به زخمی بود که از ایران خورده بودند. پس بلافاصله پس از درگذشت شاه(اطمینان یافتن از بازنگشتن شاه به ایران) و تصفیه ارتش در سال 1359 صدام قرارداد را جلوی تلویزیون عراق پاره کرد و دستور حمله داد.
4- با جدایی دشت ناامید از ایران سرچشمه رود هیرمنداز سیستان و بلوچستان خارج و سیستان تبدیل به ریگزار شد.
نویسنده این بولتن در این مورد واقعا به شعور مخاطب توهین کرده که رود هیرمند از کوههای هندوکش و نزدیکی کابل سرچشمه میکند. فاصله آن تا مرز ایران به اندازه عرض افغانستان است! دشت ناامید یا دغ نمدی یک واحه بیآب و علف و لمیزرع است که از فرطِ بیآبی هیچ سکونت انسانی ندارد! اگر در زمان رضاشاه این منطقه را افغانستان تصرف کرده، ربطی به خشکشدنِ هامون و سیستان ندارد، چون در زمان رضاشاه و سپس محمدرضاشاه تا دهه 1360 سیستان یک منطقه سرسبز و پرآب بود و کشاورزی و ماهیگیری داشت! افغانستان به مرور به زدن سد بر روی رودخانه هیرمند پرداخت و خشکسالی هم سال به سال تشدید شد و اقدامات اشتباه حکومت ایران در 20-30 سال اخیر هم مزید نعمت شد تا دیگر آبی به هامون نیاید و سیستان به وضعیت کنونی درآید. نویسنده، بلایی که در این 20-30 سال اخیر سر سیستان آمد و همه اهالی آنرا یادشان است را گردن قرارداد 80 سال پیش انداخته!
5- اعطای امکانات به باستان شناسان امریکایی برای کاوش در تخت جمشید و تاراج آثار تخت جمشید توسط این باستان شناسان
پیش از دوره رضاشاه، عصر ننگین غارت و تاراج آثار باستانی ایران زیر عنوان باستانشناسی بود. بهگونهای که فرانسویها به اعتراف خودشان(سفرنامه مادام دیولافوآ)، هرچه میتوانستند بار کشتی میکردند و میبردند و هرچه نمیتوانستند ببرند(به دلیل وزن بالای سنگهای حجاریشده) میشکستند! و خرد میکردند! سپس میبردند و در موزه لوور به هم میچسباندند! هرکسی که ذرهای با تاریخچه باستانشناسی ایران آشنا باشد به حالِ ایران دوره قاجار خون میگرید. برای مقایسه باستانشناسی دوره قاجار و دوره رضاشاه اتفاقا مقایسه تخت جمشید با شوش کافی است. در شوش، فرانسویها با آجرهای لعابدار هخامنشی، یک قلعه به سبک باروک ساختند که به قلعه فرانسوی مشهور است. ولی در تخت جمشید آلمانیها و آمریکاییها به کاوشِ اصولی، مرمت و بازسازی (موزه تخت جمشید که هرتسفلد ساخت که در واقع بازسازی کاخِ حرمسرا است) پرداختند. البته تخلفاتی هم صورت گرفت.
6- غصب 2167 از روستاهای کشور و صدور سند این روستاها به نام خود
سلیمان بهبودی در خاطرات خود مینویسد یکبار به رضاشاه در این باره چیزی گفت و رضاشاه در پاسخ گفت که من جز یک تکه پارچه چیزی با خود از این دنیا نمیبرم. این زمینها را من آباد میکنم و برجای میگذارم. بر اساس بررسیها، میتوان دید که روستاها و زمینهایی که در اختیار شخص رضاشاه بود با سبک کشاورزی مدرن، آبادتر شد. این زمینها را رضاشاه از اربابان و فئودالهای بیرحم و مفتخور و اشرافِ بیسواد و بیفرهنگ گرفت که قرنها خون رعیت را در شیشه کرده بودند. رعیت و کشاورزانی که روی زمینها کار میکردند قطعا از اینکه مالکیت از یک ارباب به شخص شاه منتقل شده راضی بودند. بنابراین به نظر میرسد که شاکی این مساله باید چندصد (یا نهایتا دو هزار) ارباب و زمیندار مذکور بوده باشند، نه ملت ایران. همچنانکه رضاشاه گفته بود، او رفت و این زمینها را به پسرش واگذار کرد. پسرش هم آنها را البته به اربابان پس نداد بلکه در میان رعیت( در انقلاب سپید به کشاورزان واگذار کردید ) توزیع کرد که اتفاقا مورد مخالفت مصدق و روحانیت بود. در ادامه شاه هم این طرح را به صورت سیستماتیک و منظم در اصلاحات ارضی ادامه داد تا ایران کاملا از حالت ارباب – رعیتی خارج شود و هرکسی اربابِ خود باشد. بله، پهلوی با این کار سنگبنای حکومت خود را سست کرد. چون تا زمانی که ایران ارباب – رعیتی میماند، بدون طبقه متوسط، قطعا انقلاب (که خاصِ این طبقه است) هم رخ نمیداد. بد نیست بدانید که این تخریب شخصیتی رضاشاه کار رادیو بی.بی.سی است که به هنگام اشغال ایران در سال 1320 با سلسله برنامههایی به زبان فارسی، محبوبیت رضاشاه را خدشهدار کرد تا اذهان را آماده سرنگونی او کند.
۷- ممنوعیت عزاداری امام حسین علیه السلام در ماه محر و صفر(درحالی که قبل از سلطنت، در عزاداری ها شرکت و گل عزا بر سر و تن خود میزد!)
رضاشاه از مادر یک فیلسوف به دنیا نیامد و هیچوقت هم ادعای فیلسوفی یا روشنفکری نداشت. او هرآنچه مشاورانش تشخیص میدادند که درست است را با قاطعیت و سرسختی و گاه خشونت، اجرا میکرد. وضعیت عزاداریهای عاشورایی تا پیش از رضاشاه واقعا رقتآور و مایه آبروریزی ایران بود. آنچه امروز در میان شیعیان عراق رخ میدهد(قمهزنیهای خونین!) گوشهای از وضعیتِ ایران قاجاری بود. سفرنامهنویسان خارجی گزارشهایی از این مراسم فاجعهبرانگیز و در عین حال مضحک (برای خارجیها) گزارش دادهاند. حکومت رضاشاه آنرا به شدت محدود کرد. در نتیجه بعدا که در دوره محمدرضاشاه آزاد شد، به صورت معقولی درآمد. حتی علما و روحانیت اصیل و مراجع عظام هم با آن سبک عزاداریهای قاجاری و قمهزنی موافق نبوده و نیستند.
۸- شهادت روحانیون بنام ایرانی به مانند شهید مدرس به جرم مخالفت با فعالیتهای ضد انسانی رضاشاه
ماجرای کشته شدن مدرس در تبعید، صرفا یک روایت شفاهی و در واقع یک شایعه است. ما سند قطعی در اینباره نداریم. مدرس در زمانی که رضاشاه هنوز به سلطنت نرسیده بود، از خدمات نظامی او تقدیر کرده و میگفت من با وزارت جنگ و فرماندهی کل قوای رضاخان موافقم. با دولتداری او مخالفم. بعدا که رضاشاه به سلطنت رسید، روابط مدرس با رضاشاه خوب شد. مدرس در مجلس ششم (اولین مجلس پهلوی) وارد شده و به شاه سوگند خورد(یعنی به رسمیت شناخت). ولی بعدا روابط تیره شد و مدرس تبعید گشت و در تبعید درگذشت. کسانی که رضاشاه را اسلامستیز یا روحانیستیز مینامند فقط کافیست حکومت او را با آتاتورک در ترکیه و حکومت شوروی در سرزمینهای مسلماننشین در قفقاز و آسیای مرکزی مقایسه کنند. با یک مقایسه ساده روشن میشود، رضاشاه نه تنها اسلامستیز نبود، بلکه آخوندستیز هم نبود. حکومت او یک حکومت سکولار بود و سکولاریسم مترادف با ضدیت با دین و روحانیون دینی نیست. بلکه به معنی استقلال دولت و دین از یکدیگر و عُرفی بودن حقوق است.
۹- کشتن شعرا، روشنفکران، و ادیبانی همچون فرخی یزدی ، میرزاده عشقی ، واعظ قزوینی و بسیاری از نویسندگان ایرانی به دست رضاشاه
در اینکه دگراندیشان نخست سانسور شده و در صورتی که اقدام به کارِ مخفیانه رسانهای(تولید شبنامه) میکردند دستگیر و زندانی میشدند و برخی از آنان هم بدبختانه در زندانها به طرز مشکوکی کشته شدند، هم شکی نیست و این مورد اصلا جای دفاع ندارد.
۱۰- اشغال ایران در مدت سه روز توسط متفقین و مقاومت نکردن حتی یک روز در برابر لشکر متفقین! و نیز مؤاخذه ارتشی های باغیرتی که میخواستند دربرابر تجاوز متفقین ایستادگی کنند!!!
جالب است که نویسنده این بولتن
در اینجا رگِ میهنپرستیاش بالا زده ولی نعل وارونه میزند و گمان میکند با دسته کورها طرف است! چون درست برعکس است و اتفاقا رضاشاه پس از عدم مقاومت بسیاری از فرماندهان ارتش، به ویژه افسران ستادی -که با هماهنگی با وزارت جنگ(و شاید نخستوزیر، فروغی) دستور ترک مخاصمه به مرزها داده بودند- به شدت برافروختهشده و همه آنان را احضار کرده و طبق روایت عینی شاهدان با عصای خود شروع به ضرب و شتم آنان کرده و شخصا مدالها و درجات آنان را از سینه و شانههایشان کند و به آنان توهین و ناسزا گفت و لقب ترسو و خائن داد. ولی فایدهای نداشت. ایران از سه جبهه شمال، جنوب و غرب مورد حمله واقع شده و چندین شهر ایران زیر بمباران شدید بودند. نیروی دریایی ایران در تهاجم توانمندترین نیروی دریایی جهان آنروز یعنی بریتانیای کبیر، مقاومت کرد و نابود شد. برخی از نیروهای مرزی شمال ایران هم مقاومت کردند ولی وقتی میدانیم رایش سوم(آلمان هیتلری) هم حریفِ شوروی نشد، چرا باید تاسف بخوریم که ایران در برابر شوروی مقاومت نکرد؟ در واقع در این مورد، رضاشاه اشتباه فکر کرده و از روی میهنپرستی احساسی رفتار میکرد. تلفیق میهنپرستی و سیاست را در فروغی دیدیم که چون میدانست مقاومت یعنی نابودی ایران، سریعا به مذاکره با انگلیسیها پرداخت و طی قراردادی موجودیت ایران و بازگشت نیروها به مرزها پس از جنگ را به آنان تحمیل کرد. و همچنین حکومت و دولت ایران را حفظ کرد. بدین ترتیب درحالیکه ما در واقع یک کشور اشغالشده بودیم، با سیاست فروغی تبدیل شدیم به کشوری همپیمان متفقین و همکار آنان به صورت مستقل. به طوریکه در جریان جنگ و اشغال هم روی کاغذ، اشغالگران حق دخالت در امور داخلی ایران را نداشتند. از این رو بود که متفقین که نهایتا پیروز جنگ شدند، قانونا حق نداشتند ذرهای از خاک ایران جدا کنند چون با سیاستِ فروغی، ایران هم خودش جزو کشورهای همپیمان متفقین بود. حال آنکه اگر ایران جزو کشورهای شکستخورده قرار میگرفت، میتوانستند همان کاری را با ما بکنند که با آلمان کردند(تجزیه). جالب است که ارتش سرخ شوروی در هرجایی که وارد شد، هرگز دیگر عقب نرفت به جز یک استثناء یعنی ایران و اشغال اذربایجان که بعدا با فشار امریکا و جامعه جهانی مجبور به عقب نشینی شد.
۱۱- قلع و قمع کردن عشایر ایران و تبعید بسیاری از آنان
در زمانی که رضاشاه سر کار آمد 25 درصد جمعیت کشور ایران عشایر کوچگرد بودند.(الان زیر 5درصد هستند) تصور کشوری با یک چهارم جمعیت متحرک امروز واقعا دشوار است. اگر کسی نوستالژی ایرانِ عشایری کوچگرد را دارد، باید بداند که با چنان وضعیتی دیگری خبری از توسعه و پیشرفت و امنیت نبود. اگر رضاشاه با همان خشونت و استبدادش نسبت به تختهقاپو و یکجانشین و خلعسلاح کردن عشایر اقدام نمیکرد، بعد از او هرگز این فرصت پیش نمیآمد. وضعیت یکپارچه و یکدست و تکمیل فرایند ملتسازی و دولتسازی رضاشاه در نتیجه همین اقدامات(گیریم با خشونت) است. جالب است بدانید که جابجایی اجباری قبایل و طوایف عشایری اتفاقا همیشه در تاریخِ ایران سابقه داشته و صفویان، نادرشاه، کریمخان و قاجاریه هم به چنین کارهایی برای کنترل آنان دست زده بودند. ولی رضاشاه واقعا برای همیشه معضلِ عشایر کوچگرد مسلح را حل کرد و ایران را به چیزی شبیه به یک کشور تبدیل کرد که دیگر هرچه در آن رخ دهد ولی جنگ داخلی و قشونکشی رخ نداد و نخواهد داد. البته کسانی که عاشق وضعیت فعلی افغانستان هستند(که تفاوتش با ایران آن است که رضاشاه نداشت)، طبیعتا مخالف رضاشاه خواهند بود. در این باره استناد میکنم به خاطرات دکتر سنجابی، دستِ راستِ مصدق و رهبر جبهه ملی ایران که طبیعتا باید منتقدِ جدی پهلوی باشد. او میگوید که ایلِ او یعنی ایلِ سنجابی هم مورد تعرض حکومت رضاشاه قرار گرفت و منافعش را از دست داد. ولی به عنوان یک ایرانی و یک حقوقدان باسواد از سیاستهای رضاشاه در خلع سلاح و یکجانشینی عشایر پشتیبانی میکند.