درود بانو یوتاب گرامی ، پرسش خوبی بودمنم همینو از خودم پرسیدم ، وقتی تکست شمارا دیدم لازم دیدم مطلبی رو باشتراک بگذارم، بامطالعه چند کتاب تاریخی خیلی چیزا فهمیدم که ما ایرانیان از هزاران سال قبل بعلت فرهنگ وحس انساندوستی عمیق مورد سو تفاهم وبیمهری ، که باگذشت زمان بتاراج کشورمون وازارواذیت ماایرانیان گشته، این داستان قرنهاست ادامه داره، بعنوان یک ایرانی بسیار عصبانی وغمگینم جوانان دسته گل ما بسبب همین رفتار ما در زندانها وبقیه بنوع دیگری اسیر همین مهماننوازیهای بیخرد انه هستیم.
مثال دیگری میزنم؛من به حیوانات علاقه خاصی درطول زندگیم داشتم بیاد دارم درگذشته های دور درخوابهای بعداز ظهری خانواده از وجود مورچه ها که موجب بیداری از خواب شیرین انها میشد شکوه میکردن واغلب بافشار دو انگشت از شر اونها خلاص میشدن ولی من وجود مورچه ها رو داخل بلوزم که پشت کمرم درحال حرکت بودن حس میکردم بیاد ندارم مورد ازار مورچه قرارگرفته باشم،
واما دوسال قبل
درحیاطسکونت من مورچه های زیادی دررفت وامد بودند ومن گاهی براشون اذوقه میپاشیدم
اواخر تابستان بود متوجه شدم چندتا از موراییک ها خالی شدن ودرگوشه ای تپه کوچکی تشکیل شده، نشستم وباعمال این موجودات ذره بینی منقلبم کرد ونمیدانم چرا بفکر ایران وگذشته های دور کشانده شدم درصدد نابودی برامدم وپودرضد مورچه تهیه کردم ونابودشان کردم امسال از شرشون راحت شدم . من میدانم که ماخانواده دنیا هستیم ، صفای ادمیت درجهانیم مدعی حقوق بشر درجهانیم و….. و….. ولی نسلهایی که دنیا مقابلمان قرار میدهد غیر قابل پیش بینی واصیلند اینده اینو میگه نسلهای رباتیک باعدم احساسات انسانی درتقابل. ،
برداشت ما از این بحث این باید باشد که ما باید مراقبت از خودمان رادر الویت قرار دهیم، چرا تماشاگر این پرنده غریبه باید باشیم که مانند ضحاک مغز جوجه پرنده های مارا خالی میکند وموجب بقای خود میشود؟؟؟؟؟؟ا