... اما اصلاح نمی شویم چرا که به طرز غم انگیزی ایرانی هستیم.

تبختر شیعآریایی

دست از خودشیفتگی بردار

اگر من بین خودشیفتگی و دیگر شیفتگی، بین خود شاخ پنداری و خود هیچ پنداری، بین خودباوری و خودباختگی، بین خودبزرگ‌بینی و خود کوچک بینی و... گیر بیفتم و نتونم متعادل باشم، بلا شک خوشیفتگی رو انتخاب می‌کنم.
از اسب خودشیفتگی پایین اومدن راحتتره تا گودال خودباختگی بیرون اومدن
آدم خودشیفته ممکنه آسیب ببینه ولی آدم خود منفور، اصلا خودش رو به آدم بودن قبول نداره

پاسخ شما عزیز دل برادر رو نویسنده ای در دهه 50 داده: ایرانی ها به نوشتن برروی سنگ و الواح می نازن در حالی که مصری ها بسیار قبل تر از اونها روی کاغذ می نوشتن.
ما، یک ملت هستیم مثل بقیه ملتها. نه کمتر نه بیشتر. برتری خاصی نداریم. بهتر هست تصویر خودمون رو بپذیریم

دوست عزیز من هم تا چند سال میش مثل شما فکر می‌کردم. کتابهای جمالزاده، رضاقلی، فراستخواه، زیباکلام، سریع القلم و افراد دیگر ک در این زمینه صحبت کردند رو خوندم ولی حدود ۶ سال هست ک از ایران خارج شدم و درس خوندن و کار کردم و با بالا و پایین جامعه از اقشار مختلف و ملیت های مختلف آشنا شدم و ب این نتیجه رسیدم که ما و چند کشور دیگه واقعا چیزهایی داریم ک اصلا حواسمون بهش نیست و انقدر توی این ۲۰۰ سال گذشته تو سر خودمون زدیم ک توانایی های متمایز خودمون رو انکار می‌کنیم.
من اگر ایران میموندم و لابلای کتابها غرق میشدم الان داشتم در دفاع از شما کامنت میزاشتم ولی تجربه‌ی شخصی دست متقلب خیلی از روشنفکرها رو برای من رو کرد.

حرف مفت...یونانی ها خودشان استاد حقه و نیرنگ و بد اخلاقی و توحش هستند بهتر روی خودشان کار کنند

اراجیف میرقائد از دهان قائد ! روشنفکر های ما کی نسلشون منقرض میشه؟!

دربارهٔ جامعه‌ای صحبت می‌کنیم که اغلب اعضایش از منیتی متورم و خودبزرگ‌بینی ناشی از تحقیرشدن رنج می‌برند، وجود دیگری و غیر خودی را به رسمیت نمی‌شناسند و طبعاً نگاه بیضه‌انگارانه‌ای به حق تقدم (در همه جا، پشت فرمان و پیاده و در صف) دارند. تا همین یک قرن پیش، اکثریت جمعیتش روستایی بودند و عشایر، یعنی مرحلهٔ ماقبل یکجانشینی که خودش از نخستین مراحل شهرنشینی و تمدن است. کافی است در خیابان‌های این‌جا رانندگی کنیم. فرهنگ رانندگی و خیابان‌ها ویترین ارزش‌های اجتماعی یک جامعه‌اند. ارزش می‌بینید؟ شوخی می‌کنید؟

من در اروپا زندگی کردم و درس خواندم. مهاجرت به غرب، فرد را با شوک مواجه می‌کند، اول شوک بریدن از جامعهٔ مادر و بعد شوک مواجهه با جامعه‌ای متفاوت و غریبه که به اصطلاح به احساس «غربت» می‌انجامد. در این مقطع، بسیار محتمل است به ورطهٔ عواطف بیفتیم و در مقام سازوکاری دفاعی در برابر جامعهٔ غریبه، تسلیم نگاهی مفرط و رادیکال نسبت به گذشته‌مان شویم.

آقا خیلی جدی و بی‌غرض می‌پرسم؛ اگر ما [ایران] یه چیزهایی داریم که هیچ‌جا نداره، پس واقعا چرا از ایران رفتیپ؟ چرا برنمی‌گردد همین‌جا؟