قسمت دوم
تخصیص سلطان گونه یا بدون رضایت مالک پیشین، صرف نظر از آنکه از سوی اقلیت علیه اکثریت یا اکثریت علیه اقلیت انجام شود، بدون استثنا مستبدانه است. آنچه دموکراسی را از استبداد، حکومت سلطنتی یا اولیگارشی جدا می کند، این نیست که دموکراسی به مفهوم آزادی است و آنها به معنای تجاوز. تفاوت میان آنها صرفا در تکنیک هایی است که هریک برای اداره، انتقال و جهت دهی مقاومت توده به دلیل حرص نومیدانه برای قدرت طرف می بندند. انسان مستبد به مردم اجازه نمی دهد تا از راه رسمی و قانونی بر سیاست تاثیربگذارند، اگرچه او باید توجه بسیاری به افکار عمومی داشته باشد تا وجود خود را تثبیت کند. بنابراین، حکومت استبدادی با نبود روزنه نهادینه شده برای صاحبان بالقوه قدرت تمیز داده می شود. از سوی دیگر، دموکراسی دقیقا چنین روزنه ای را دارد. دموکراسی به اکثریت اجازه می دهد بر اساس قواعد رسمی تعیین شده شکل بگیرند تا به صورت منظم بر سیاست تاثیر بگذارند. بدین ترتیب به دلیل وجود روزنه ای مشخص، ناکامی از رسیدن به قدرت تحمل پذیرترمی شود درمقایسه با قدرت مستبدانه، در برابر قاعده دموکراتیک مقاومت کمتری بوجود می آید. این تفاوت روانشناختی - جامعه شناختی میان رژیم های دموکراتیک و مستد برتراند دو ژونیل با استادی تمام تبیین کرده است:
ًاز قرن دوازدهم تا هجدهم، نهادهای دولتی پیوسته رشد کردن شاهدان وقوع این فرایند را شاهدان آن به خوبی درک کردند. این مسئله آنها را به اعتراض و واکنش های خشونت آمیز واداشت. بعدها رشد دولت با سرعت بیشتری ادامه یافت و گسترده شدن آن گستردگی جنگ را تداعی کرد. اکنون دیگر ما این فرایند را متوجه نمی شویم، دیگر اعتراض نمی کنیم و دیگر واکنشی نشان نمی دهیم. این سکون چیز تازه ای است که قدرت باید بیش از همه منت پذیر لفافه ای باشد که آن به دورش پیچیده است. سابقا قدرت عریان بود و در شخص پادشاه تجلی می یافت؛ پادشاهی که از ارباب خوانده شدن ابایی نداشت. لقبی که خوی انسانی آن قابل تشخیص بود. اکنون دولت رد گم کرده است و مدعی می شود که به خودی خود وجودی ندارد و ابزاری بدون روح و غیرشخصی در ید اراده عمومی است. اما این دقیقا خیالی واهی است. امروزه مثل همیشه قدرت در دستان گروهی است که کنترل نهادهای قدرت را بر عهده دارند... همه آن چیزی که تغییر کرده این است که اکنون حکومت به آسانی می تواند صاحبان عمده قدرت را تغییر دهد. از یک زاویه، این امر به تضعیف قدرت می انجامد، زیرا اراده هایی که حیات جامعه را کنترل می کنند، می توانند با توجه به خوشایندی جامعه با اراده های دیگری که نسبت به آن اعتمادبیشتری وجود دارد، جایگزین شود اما با باز کردن چشم انداز قدرت به روی همه نوابغ جاه طلب، اینترتیبات به یقین گسترده شدن قدرت را تسهیل می کند. در رژیم سابق، از آنجا که هیچ شانسی برای سهیم شدن در قدرت وجود نداشت، در محکوم کردن کوچکترین تجاوزی، قوای محرکه جامعه سریع عمل می کرد. از سوی دیگر، امروزه وقتی همگان بالقوه خود را وزیر مختار می پندارند، هیچ کس دل نگران کم کاری در مشاغلی نیست که روزی آرزویش را داشت یا اگر کسی چوب لای چرخ بگذارد برای هیچ کس اهمیتی ندارد؛ چون نوبت استفاده او نیز فراهم می رسد از این رو است که در محافل قدرت جامعه مدرن ، مشارکت زیادی برای گستراندن قدرت وجود دارد.ً
.........وضعیت دو قرن اخیر، آشکارا شاهدی بر این نظریه است. طی این دوران، ما جانشینی جهانی برای نظام های نسبتا پادشاهی -استبدادی، که همان رژیم های نسبتا دموکراتیک است، را تجربه کرده ایم ؛ حتی اتحاد جماهیر شوروی در دموکراتیک تر از روسیه تزاری بوده است. دست به دست شدن این تغییر، فرایندی را به ارمغان آورده است که پیش از این، هرگز از نظر شتاب و گستره مانند آن ندیده بودیم: رشد پیوسته و کنترل نشده دولت. در رقابت میان دولتهای مختلف برای جذب توده های استثمارشدنی و تلاش دولت برای به کنترل در اوردن مقاومت داخلی ، بی درنگ دولت دمکراتیک به عنوان گزینه برتر بر دولت مستبد غلبه می یابد.
از کتاب سوسیالیسم و سرمایه داری
نوشته هانس هرمان هوپ
مترجم متین پدرام
با اندکی تلخیص.
@austrianschool ◀️◀️◀️
هر نهادی که نظریهی سوسیالیستی مالکیت را اجرا میکند، برای تضمین وجودش باید بر تهدید مداوم به خشونت تکیه کند. چنین نهادی، مردمی را که به پذیرش تخصیصهای غیرقراردادی تمایلی ندارند، با توسل به خشونت، زندانیکردن، به بردگی گرفتن یا حتی مرگ تهدید میکند و حتی اگر لازم باشد چنین تهدیدهایی را بهمنظور «زهر چشم گرفتن» عملی میکند. از آنجاکه با نهاد یا سازمانی سروکار داریم که این کنشها را بهصورتی قاعدهمند انجام میدهد، بدیهی است که نهاد یادشده از قرارگرفتن واژهی تجاوز در کنار کارکردهای خود سرباز میزند و در عوض نام دیگری را بر آن میگذارد که دلالتهای بیطرفانه یا حتی مثبت دارند. نمایندگان این نهاد شاید حتی فکر نمیکنند زمانیکه تحت لوای سازمان عمل میکنند، خودشان متجاوزند. با وجود این، اینجا نامها یا عبارتها تعیینکننده نیستند، بلکه آنچه اهمیت دارد معنای راستین آنها است. با در نظر گرفتن عملکردهای سوسیالیسم، خشونت مبنای وجودی سوسیالیسم بهمثابهی یک نهاد است. برای اینکه جای هیچگونه کجفهمی باقی نماند، باید گفت خشونتی که سوسیالیسم بر آن مبتنی است از نوع خشونتی نیست که مالک طبیعی اموال برای مقابله با تجاوز به حقوق مالکیت خود از آن استفاده میکند یا تهدید میکند که آن را بهکار میگیرد. بگذارید بگوییم مالک نمیتواند با تهدید به قتل از خود دفاع کند، زیرا ارتکاب قتل، او را مستحق مجازات سنگینی چون اعدام میکند. در برابر، سوسیالیسم تجاوز به قربانیان بیگناه را در چنته دارد. نهادی که سوسیالیسم را پیاده میکند، بر تهدید جنایتکار بالقوه علیه مردم بیگناه مبتنی است؛ مردمی که هیچ ضرر مادی به هیچکس وارد نکردهاند و اگر آن مردم به خواستههای جنایتکار جامه عمل نپوشانند، آنها را میکشد یا گاهی عنان از کف میدهد و به مردم میفهماند این حق را دارد آنها را برای «تفنّن» نیز بکش
کاش دقت بیشتری براش بخرج داده بودین