«چشمان» تو را دوست دارم، ای یار
آن «شگفتی تابان» آتش وار را
هنگامی که به ناگاه «پلک» می گشایی
و «آذرخشی» انگار
«آسمان» را از هم می درد
به شتاب «نگاه» می کنی و
«پایان» فرا می رسد
و این «افسونی» است
عظیم تر از آن، که «ستوده» شود
چشمانت در بوسه ای «پرشور» فرو می افتد
و از میان «مژگان» اندوهگینت
خاکستر گرم «اشتیاق» می درخشد...
«تئودور ایوانیوویچ تیوچف»
@renaissancetranslate
