بهترین توصیفی که می‌توان برای نظام کنونی ایران آورد، جمهوری اسلامیِ مارکسیستی است. کشور به‌گونه‌ای مدیریت می‌شود که گوییا اول انقلاب یک جزوه‌ی پاره‌پوره از مدل حکومتیِ شوروی دست مسئولان و انقلابیون افتاده باشد و آن‌ها هم بر اساس همان جزوه، کشور را اداره کرده و به پیش برده باشند. بستن دانش‌گاه‌ها و مدرسه‌ها و تغییر محتوای درسی و بستنِ سازمان‌های ملیِ فرهنگی‌هنری مانند سازمان ملی باله و تعطیلی مدرسه‌های موسیقی و امثالهم صرفاً به‌دلیلِ اسلامی بودنِ انقلابیون نبود! تحریف گسترده‌ی تاریخ و سیاست‌های شیعه‌سازی و شیعه‌زایی؛ مقایسه کنید با تحریف گسترده‌ی تاریخ در مناطق تمدنیِ ایران در دوران استالین و یک‌‌سان‌سازیِ فرهنگی و قومی و فارسی‌زدایی و علَم کردنِ اُزبکی و پشتو دربرابر فارسی (اتفاقی که در پاکستان و هند توسط بریتانیا با علَم کردنِ اردو دربرابرِ فارسی افتاد) و تغییرات شدید جمعیتیِ شهرهای تاریخی مانند سمرقند و بخارا. اعدام‌های ناگهانی و یک‌جا و کشتارهای مرموز و مخوف، که هرگز هم کسی بابت آن مجازات نشد که الحق یک نسخه‌ی کپی‌برداری‌شده از رفتارهای شوروی با مخالفان بوده‌است. مصادره‌های پی‌درپی دارایی‌های شخصیِ مردمْ به‌بهانه‌ی نامشروع بودن اموال و بیت‌المال بودن و یا فاسد بودنِ مالک که درواقع ریشه در همان سلب مالکیت خصوصی در مارکسیسم و حضور دولت قدرت‌مند با تمامی منابع در تمامی شئون دارد. سیاست‌های کوپنی؛ مجدداً کپی‌برداری‌شده از شوروی. قیمت‌گذاری‌های دستوری بر روی انواع کالاهای ریزودرشت که تا هنوز هم ادامه دارد و عملاً بحث رقابت آزاد در بازار را منتفی می‌کند و دولت دائماً هشدار می‌دهد که با متخلفان و گران‌فروشان برخورد خواهد شد! دخالت در زندگی شخصی مردم، دخالت در ظاهر و آرایش و لباس و عقایدشان. تعیین سن اجباری ازدواج و دو سال کار اجباری در سربازی. تمام این تعیین‌ِوضعیت‌هایِ دستوری، کارِ یک دولتِ اسلامی‌مارکسیستی است و نه یک دولتِ لیبرال یا نئولیبرال.
کشور دارد از دست می‌رود. عملاً شیرازه‌ی جامعه و مملکت دارد از هم می‌پاشد. بی‌اعتمادی اجتماعی و ناهم‌بستگی میان مردم دارد به اوج خودش می‌رسد. حرکات رادیکال علیه یک‌دیگر دارد روزبه‌روز بیش‌تر می‌شود که یکی از دلایلش بی‌اعتمادی به مجاری قانونی و ناتوان دانستنِ مجریان قانون در برپایی عدالت است. مسئولان خُرد و میان‌رده هم دیگر ابایی از هیچ چیزی ندارند، از تجاوز و کتک‌کاری و دست‌مالی کردنِ زنان گرفته، تا شکنجه و شوکِر و کشتن در ملأ عام. هیچ‌کس دیگر نگران مجازات شدنِ خودش نیست. زشتی و ناپسندی و قبح همه چیز ریخته است. احترام به بزرگ‌تر (فارغ از درستی و نادرستی‌اش) از مهم‌ترین مؤلفه‌های فرهنگی ما بوده‌است؛ اما یک جوجه‌رانت‌خوارِ عیاش در آن سوی آب‌ها، که محصول همین جمهوری اسلامی‌مارکسیستی است، دیگران را توصیه به پایین کشیدن شلوار پدرها و پدربزرگ‌های خود می‌کند و شمار زیادی هم بدین کار دست می‌زنند و از آن فیلم گرفته و پخش می‌کنند. عده‌ای در رویان مازندران، حتی به عکسِ زنانِ این مردم بر روی سنگ مزارشان هم رحم نکرده و آن‌ها را با رنگ می‌پوشانند. برای یک دختر دوچرخه‌سوار تظاهرات می‌کنند، چون آن را مصادف با هتک حرمت عمومی می‌دانند، اما برای تجاوز به یک دختر و دست‌مالیِ آن خاموشی می‌گزینند.
ما روزانه داریم بسیار از این‌ها می‌شنویم و می‌بینیم. اتاقی را بپندارید که بوی بدی می‌دهد. اگر پنج دقیقه درون آن اتاق بمانید و آن بوی بد را بشنوید، دیگر کم‌کم به آن بو عادت کرده و آن را حس نخواهید کرد. ایرانْ اکنون تبدیل به چنین اتاقی شده‌است. قوای شناختیِ ما دارد از کار می‌افتد. داریم به اخبار بد بی‌تفاوت می‌شویم و دیگر از چیزی شوکه نمی‌شویم! این‌ها برای جامعه‌ی ما زنگ خطر است. ما شدیداً نیاز به هم‌دلی و نوع‌دوستی و آگاهی‌بخشی داریم. ما نباید تسلیم این فساد نظام‌مند بشویم. برای باقی ماندنِ این سرزمین دست‌ِکم باید شماری انسانِ دغدغه‌مندِ جسورِ پیش‌تاز داشته باشیم. نباید هر حق و ناحقی را نادیده بگذاریم. فردای این مملکت تاریک و آشوب خواهد بود، اگر اکنون خاموش باشیم و بی‌دغدغه سر بر بالین بگذاریم.
#ایران
#یادداشت
@REsearchers
بهترین توصیفی که می‌توان برای نظام کنونی ایران آورد، جمهوری اسلامیِ مارکسیستی است. کشور به‌گونه‌ای مدیریت می‌شود که گوییا اول انقلاب یک جزوه‌ی پاره‌پوره از مدل حکومتیِ شوروی دست مسئولان و انقلابیون افتاده باشد و آن‌ها هم بر اساس همان جزوه، کشور را اداره کرده و به پیش برده باشند. بستن دانش‌گاه‌ها و مدرسه‌ها و تغییر محتوای درسی و بستنِ سازمان‌های ملیِ فرهنگی‌هنری مانند سازمان ملی باله و تعطیلی مدرسه‌های موسیقی و امثالهم صرفاً به‌دلیلِ اسلامی بودنِ انقلابیون نبود! تحریف گسترده‌ی تاریخ و سیاست‌های شیعه‌سازی و شیعه‌زایی؛ مقایسه کنید با تحریف گسترده‌ی تاریخ در مناطق تمدنیِ ایران در دوران استالین و یک‌‌سان‌سازیِ فرهنگی و قومی و فارسی‌زدایی و علَم کردنِ اُزبکی و پشتو دربرابر فارسی (اتفاقی که در پاکستان و هند توسط بریتانیا با علَم کردنِ اردو دربرابرِ فارسی افتاد) و تغییرات شدید جمعیتیِ شهرهای تاریخی مانند سمرقند و بخارا. اعدام‌های ناگهانی و یک‌جا و کشتارهای مرموز و مخوف، که هرگز هم کسی بابت آن مجازات نشد که الحق یک نسخه‌ی کپی‌برداری‌شده از رفتارهای شوروی با مخالفان بوده‌است. مصادره‌های پی‌درپی دارایی‌های شخصیِ مردمْ به‌بهانه‌ی نامشروع بودن اموال و بیت‌المال بودن و یا فاسد بودنِ مالک که درواقع ریشه در همان سلب مالکیت خصوصی در مارکسیسم و حضور دولت قدرت‌مند با تمامی منابع در تمامی شئون دارد. سیاست‌های کوپنی؛ مجدداً کپی‌برداری‌شده از شوروی. قیمت‌گذاری‌های دستوری بر روی انواع کالاهای ریزودرشت که تا هنوز هم ادامه دارد و عملاً بحث رقابت آزاد در بازار را منتفی می‌کند و دولت دائماً هشدار می‌دهد که با متخلفان و گران‌فروشان برخورد خواهد شد! دخالت در زندگی شخصی مردم، دخالت در ظاهر و آرایش و لباس و عقایدشان. تعیین سن اجباری ازدواج و دو سال کار اجباری در سربازی. تمام این تعیین‌ِوضعیت‌هایِ دستوری، کارِ یک دولتِ اسلامی‌مارکسیستی است و نه یک دولتِ لیبرال یا نئولیبرال.
کشور دارد از دست می‌رود. عملاً شیرازه‌ی جامعه و مملکت دارد از هم می‌پاشد. بی‌اعتمادی اجتماعی و ناهم‌بستگی میان مردم دارد به اوج خودش می‌رسد. حرکات رادیکال علیه یک‌دیگر دارد روزبه‌روز بیش‌تر می‌شود که یکی از دلایلش بی‌اعتمادی به مجاری قانونی و ناتوان دانستنِ مجریان قانون در برپایی عدالت است. مسئولان خُرد و میان‌رده هم دیگر ابایی از هیچ چیزی ندارند، از تجاوز و کتک‌کاری و دست‌مالی کردنِ زنان گرفته، تا شکنجه و شوکِر و کشتن در ملأ عام. هیچ‌کس دیگر نگران مجازات شدنِ خودش نیست. زشتی و ناپسندی و قبح همه چیز ریخته است. احترام به بزرگ‌تر (فارغ از درستی و نادرستی‌اش) از مهم‌ترین مؤلفه‌های فرهنگی ما بوده‌است؛ اما یک جوجه‌رانت‌خوارِ عیاش در آن سوی آب‌ها، که محصول همین جمهوری اسلامی‌مارکسیستی است، دیگران را توصیه به پایین کشیدن شلوار پدرها و پدربزرگ‌های خود می‌کند و شمار زیادی هم بدین کار دست می‌زنند و از آن فیلم گرفته و پخش می‌کنند. عده‌ای در رویان مازندران، حتی به عکسِ زنانِ این مردم بر روی سنگ مزارشان هم رحم نکرده و آن‌ها را با رنگ می‌پوشانند. برای یک دختر دوچرخه‌سوار تظاهرات می‌کنند، چون آن را مصادف با هتک حرمت عمومی می‌دانند، اما برای تجاوز به یک دختر و دست‌مالیِ آن خاموشی می‌گزینند.
ما روزانه داریم بسیار از این‌ها می‌شنویم و می‌بینیم. اتاقی را بپندارید که بوی بدی می‌دهد. اگر پنج دقیقه درون آن اتاق بمانید و آن بوی بد را بشنوید، دیگر کم‌کم به آن بو عادت کرده و آن را حس نخواهید کرد. ایرانْ اکنون تبدیل به چنین اتاقی شده‌است. قوای شناختیِ ما دارد از کار می‌افتد. داریم به اخبار بد بی‌تفاوت می‌شویم و دیگر از چیزی شوکه نمی‌شویم! این‌ها برای جامعه‌ی ما زنگ خطر است. ما شدیداً نیاز به هم‌دلی و نوع‌دوستی و آگاهی‌بخشی داریم. ما نباید تسلیم این فساد نظام‌مند بشویم. برای باقی ماندنِ این سرزمین دست‌ِکم باید شماری انسانِ دغدغه‌مندِ جسورِ پیش‌تاز داشته باشیم. نباید هر حق و ناحقی را نادیده بگذاریم. فردای این مملکت تاریک و آشوب خواهد بود، اگر اکنون خاموش باشیم و بی‌دغدغه سر بر بالین بگذاریم.
#ایران
#یادداشت
@REsearchers
1 comment
SEPID
👌🏻
Log in to comment