من مصداق بارز و واقعی این داستان هستم... دوستانی داشتم که اهل مطالعه و تفکر و تعقل نبودند و غالبا عمرشون به تفریح و صحبت در مورد دیگران و آرزوهای سطح پایین ولگردی و... بود دنیای من شبیه دوستانم شده بود، آرزوهام به همان میزان کوچک بود.... کلا ادم هایی نبودند که بشه کنارشون رشد کرد و چیزی ازشون یاد گرفت... هر حرف علمی رو مسخره می‌کردند و به سخره می‌گرفتند... در اوج افسردگی بودم.... دو جمله زندگی من رو تغییر داد.... 95 درصد حالات و روحیات ما ناشی از گفتگوی ذهنی ما با خود ماست.... تکنیک بسه رو برای مدیریت ذهن آموختم.....از افسردگی خارج شدم به لطف خدا. بعد همین موضوع که شما فرمودین رو منتسب به حضرت علی اینگونه شندیم.... انسان شبیه 5 نفر نزدیک به خودش میشه... دوست یا آشنا و... تفادت نداره. ما ناخودآگاه شبیه اطرافیانمون میشیم.... دوستانم رو تغییر دادم... شبیه دوستان جدیدم شدم... آزمون وکالت قبول شدم به لطف خدا

دقیقا این مشکل در زندگی من هست که با ی مشت ادم کوته بین وبی اراده احاطه شدم که سعی میکنم از زندگیم حذفشون کنم حتی اگه خیلی تنها شم