دلیل ناکارآمد بودن نسبیت عام انیشتین در زمان های نزدیک به بیگبنگ این است که نسبیت نظریهای به اصطلاح کلاسیک است. یعنی ضمنی چیزی را می پذیرد که از نظر عقلی منطقی است؛ یعنی می پذیرد که هر ذره مکانی کاملا مشخص و سرعتی کاملا تعریفشده دارد. در این گونه نظریاتِ به اصطلاح کلاسیک، اگر موقعیت و سرعت تمامی ذرات عالم را در لحظهای خاص بدانیم، می توانیم چیستی آنها را در تمامی لحظات دیگر، چه در گذشته و چه در آینده، محاسبه کنیم. اما در اوایل قرن بیستم، دانشمندان متوجه شدند که نمی توانند اتفاقات در فواصل بسیار کم را به دقت محاسبه کنند. صرفا کاستی نظریه ها نبود. به نظر می رسد که مقدار مشخصی از اتفاقی بودن یا عدم قطعیت در طبیعت وجود دارد و هرچه هم نظریه قوی باشد، نمی توان آن را حذف کرد. این را می توان در اصل عدم قطعیت خلاصه کرد که ورنر هایزنبرگ، دانشمند آلمانی، در سال 1927 پیشنهاد داد. نمی توان با دقت هم مکان و هم سرعت یک ذره را پیشبینی کرد. هرچه دقت پیشبینی مکان بیشتر باشد، دقت پیشبینی سرعت کاهش می یابد و برعکس.
📚پاسخ های کوتاه به پرسش های بزرگ ص 65
✍استفان هاوکینگ
🆔 @abarnoakhtar