اساس اسلام بر همین زور شمشیر و غارت و کشتار بوده دیگه... کجای تاریخ ثبت شده و مستندات معتبر و کجای احکام صریح مندرج در قرآن رو میشه ماستمالی کرد؟؟؟

در هیچ شرایطی کسی اگر انسان و حتی مسلمان هم باشد حقی ندارد جان یک انسان را بگیرد و اینان که به این سادگی انسان میکشند خودشان بدین و خدا هم اعتقاد ندارند

نه تنها نباید اعدام بشن بلکه بخاطر شجاعتی که به خرج دادن تا بر علیه جهل و خرافات سکوت نکنن ،مستحق حمایت هستن،زنده باد تفکر

اگه این نبی که میگید تو این دوره میبود الان باید اونو اعدامش میکردن به خاطر این بدبختی که این دین سر مردم آورده اسمش میشد سبب النبی

اعدام که هیچ مجازات دیگری هم نباید متصور بود شرایطی که حاکمان غدار بوجود آورده اند چنین رویدادهایی را رقم می زند پس نباید مجازات عجولانه در نظر گرفت

هرگز ، هیچوقت
اعدام باید از بین برود

آخر جهالت و وحشی گری هست، اسمش رو هم گذاشتن دین گذشت و مهربانی😑😑👊👊👊

تمام قوانین امروز رو فراموش کنید،برگردیم به خود پیامبر اسلام که طبق روایات به یثرب میره و قصد گسترش دین رحمانی اش را دارد و بچه ها با سنگ و فحاشی از شهر بیرونش میکنن،آیا بعد از به قدرت رسیدن محمد و زمانی که سپاه اسلام را در اختیار داشت به تلافی آن فحاشی همه شهر رو قتل عام کرد؟اگر قدیسی با الفاظ رکیک از درجه الوهیتش کاسته میشه پس صدها بار همین الفاظ نثار خداوند و قدیسانش

اعدام یک عمل غیر انسانی و متحجرانه است، هیچ انسانی به هیچ دلیلی نباید اعدام بشه

اعدام،قتل دولتی است و قانونگذارانش همراه این جمایتها هستن

خیرهرگز، انسان دربیان ازاده ودراعتقادهم همینطور کسی حق نداره باتوجیه توهیندبه فلانی کسیوزندگیشوازش بگیره

اخه این چه پرسشی هست میکنید بجای فکر کردن و انیشیدن و چه باید کردم
مردم میفرسید دنبال نخود سیاه. اخه کی اعدام قبول داره یعنی اگر قبول دارید بسم الله برید بالای دار واقعا که آدم حیران میشه. به اخوند و اسلام بد بیراه نگیم 🤔

نه

البته در ادامه خبر بود همچنین توهین به خامنه ای و خمینی واین دلیل اصلی اعدام و حضرت محمد اینجا فقط برای بازی با احساسات

اصل توهین کردن به افراد و عقایدشخصی انان پسندیده نیست،اما اگر انجام شود قطعا حکمش حبس یا اعدام نیست.پرهیز از خشونت اولین قدم برای ساختن جامعه ای روبه کمال است.

نه به اعدام

اول انسانم بعد مسلمان
اول مسلمانم بعد انسان
این دو با هم تفاوت دارند
حکومت دیکتاتوری تئوکراسی از هر نوع دین و مذهبی که میخواهد باشد هیچ فرقی ندارد، به ملت و مردم هیچ جوابی پس نمی دهد،مردم قربانی و برده  تحکم و جبر و تقدیر این قوانین هستند.
آموزش درست است که شرط آگاهی است,اما در حکومت های دین سالاری و خدا سالاری،اندک سالاری اساسا! آموزش افراد در یک چهارچوب و قاعده ای شکل می‌گیرد، که   این آموزش یک یونیفرم متحد الشکل  است برای کسوت تسلیم و بردگی و بی سوالی و بی پرسشگری و بی انتقادی.هر چیزی  که گرفتار تقدس شد آنجا دنبال واقعیت نگردید. جواب هر پرسش هرچند ساده و اعتراض و حق خواهی  سرکوب است و زندان و شکنجه و اعدام! تا چه برسد به شهروند جان به لب رسیده از تنگنایی ،، این همه ظلم  و چرایی این همه تبعیضو نابرابری و فقر........((در حالی که به قولی ادیان امده بودند تا خود در مقابل این ناعدالیتها  به پا خیزند که در عمل اینچنین نبود و نشد و قرار هم نبود که باشد))   
برای تداوم و بقای این قدرت و حکومت  ماورایی مقدس ،هر تقدس زدایی را باید، به چهارمیخ کشید! راز بقا در همین است.
اعدام اینها قتل،جنایت  است در حالی که مجری اعدام چه بسا به همان تقدس اعتقادی ندارد
او می کشد چون ستونهای حکومت بقایش را با همین مقدسات ساخته است
نه به تقدس گرایی و نه به اعدام

مغلطه ی احترام به عقاید !
به طرز مضحکی عامه‌ی مردم تحت تأثیر القای برخی به ظاهر صلح‌جو و متسامح این اصل را پذیرفته‌اند که باید به عقاید یکدیگر احترام گذاشت و به عقیده و مذهب کسی توهین نکرد.

معلوم نیست این اصل از کجا آمده است. در واقع این تحریف آشکار اما زیرکانه‌ای از اصل دیگری‌ست: نه به عقاید بلکه به حقوق و شخصیت انسان‌ها باید احترام گذاشت. عقاید، شخصیت انسان‌ها نیستند. عقاید در مالکیت شخص خاصی نیستند و هرکسی می‌تواند نظر خود را درباره‌ی عقاید و افکاری که در جامعه منتشر می‌شود بدهد.

بنابراین هرکسی حق دارد که عقاید دیگران را احمقانه یا مضحک بخواند. کاملاً متمدنانه است که به شخصیت انسان‌ها توهین نکنیم و فقط به عقاید آنان بپردازیم. اما بار دیگر تکرار می‌کنم که نه عقاید بلکه شخصیت و حقوق انسان‌ها محترم است.

در واقع اصل احترام به عقاید در تضاد با اصل مسلم دیگری یعنی آزادی بیان‌ست. هرکسی حق دارد که عقاید خود را بیان و تبلیغ کند حتی اگر این عقاید در تضاد و عناد با عقاید دیگری باشد. کسانی که به بهانه‌ی اصل احترام به عقاید، منتقدین مذاهب و عقاید را سرکوب می‌کنند، در واقع تحت عنوان این اصل مضحک و ساختگی، آزادی بیان انسان‌ها را زیر پا می‌گذارند.

اجازه دهید تناقض درونی اصل احترام به عقاید را نشان دهیم: فرض کنید که ما این اصل را بپذیریم. حال دو نفر را تصور کنید که یکی خداپرست است و دیگری شیطان پرست. مطابق این اصل خداپرست نباید به شیطان توهین کند و شیطان پرست نیز نباید به خدا توهین کند. اما خداپرستی دقیقاً معادل با توهین به شیطان‌ست. مسلمانان هر روز بر شیطان را در زبان روزمره لعنت می‌فرستند. بنابراین وقتی بنیان یک عقیده‌ای در تعارض با عقیده‌ی دیگری‌ست، اصل احترام به عقاید با تناقض درونی روبرو می‌شود چون حق داشتن یک عقیده می‌تواند خود به خود به معنای توهین به عقیده‌ی دیگری باشد.

در واقع، اصل احترام به عقاید، توجیه چرندی‌ست که برای محافظت از خرافات و جهل ساخته و ترویج شده است. وقتی کسی می‌گوید عقیده‌ی خودت را بیان کن بدون اینکه به عقاید دیگران توهین کنی، برای آزادی بیان من محدودیّت قائل شده است. ذکر این نکته هم ضروری‌ست که معلوم نیست در اینجا چه چیزی توهین محسوب می‌شود و چه چیزی خیر.

در بسیاری از موارد، این استدلال محکم و قاطع در دفاع از آزادی بیان، حتی توسط بسیاری از افراد به ظاهر مترقی زیرپا گذاشته می‌شود. برای مثال در جریان جنجال‌های ناشی از انتشار کاریکاتور محمد در روزنامه‌های دانمارکی، حتی بسیاری از افراد لائیک و مثلاً دموکرات، این خشم را بر حق دانستند! مطلقاً نباید تسلیم این ارعاب شد. مسلمانان باید یاد بگیرند که آزادی بیان چیست و باید بدانند که به نظر بی‌خدایان، عقاید آن‌ها مشتی خرافات و چرنديات است

مغلطه ی احترام به عقاید !
به طرز مضحکی عامه‌ی مردم تحت تأثیر القای برخی به ظاهر صلح‌جو و متسامح این اصل را پذیرفته‌اند که باید به عقاید یکدیگر احترام گذاشت و به عقیده و مذهب کسی توهین نکرد.

معلوم نیست این اصل از کجا آمده است. در واقع این تحریف آشکار اما زیرکانه‌ای از اصل دیگری‌ست: نه به عقاید بلکه به حقوق و شخصیت انسان‌ها باید احترام گذاشت. عقاید، شخصیت انسان‌ها نیستند. عقاید در مالکیت شخص خاصی نیستند و هرکسی می‌تواند نظر خود را درباره‌ی عقاید و افکاری که در جامعه منتشر می‌شود بدهد.

بنابراین هرکسی حق دارد که عقاید دیگران را احمقانه یا مضحک بخواند. کاملاً متمدنانه است که به شخصیت انسان‌ها توهین نکنیم و فقط به عقاید آنان بپردازیم. اما بار دیگر تکرار می‌کنم که نه عقاید بلکه شخصیت و حقوق انسان‌ها محترم است.

در واقع اصل احترام به عقاید در تضاد با اصل مسلم دیگری یعنی آزادی بیان‌ست. هرکسی حق دارد که عقاید خود را بیان و تبلیغ کند حتی اگر این عقاید در تضاد و عناد با عقاید دیگری باشد. کسانی که به بهانه‌ی اصل احترام به عقاید، منتقدین مذاهب و عقاید را سرکوب می‌کنند، در واقع تحت عنوان این اصل مضحک و ساختگی، آزادی بیان انسان‌ها را زیر پا می‌گذارند.

اجازه دهید تناقض درونی اصل احترام به عقاید را نشان دهیم: فرض کنید که ما این اصل را بپذیریم. حال دو نفر را تصور کنید که یکی خداپرست است و دیگری شیطان پرست. مطابق این اصل خداپرست نباید به شیطان توهین کند و شیطان پرست نیز نباید به خدا توهین کند. اما خداپرستی دقیقاً معادل با توهین به شیطان‌ست. مسلمانان هر روز بر شیطان را در زبان روزمره لعنت می‌فرستند. بنابراین وقتی بنیان یک عقیده‌ای در تعارض با عقیده‌ی دیگری‌ست، اصل احترام به عقاید با تناقض درونی روبرو می‌شود چون حق داشتن یک عقیده می‌تواند خود به خود به معنای توهین به عقیده‌ی دیگری باشد.

در واقع، اصل احترام به عقاید، توجیه چرندی‌ست که برای محافظت از خرافات و جهل ساخته و ترویج شده است. وقتی کسی می‌گوید عقیده‌ی خودت را بیان کن بدون اینکه به عقاید دیگران توهین کنی، برای آزادی بیان من محدودیّت قائل شده است. ذکر این نکته هم ضروری‌ست که معلوم نیست در اینجا چه چیزی توهین محسوب می‌شود و چه چیزی خیر.

در بسیاری از موارد، این استدلال محکم و قاطع در دفاع از آزادی بیان، حتی توسط بسیاری از افراد به ظاهر مترقی زیرپا گذاشته می‌شود. برای مثال در جریان جنجال‌های ناشی از انتشار کاریکاتور محمد در روزنامه‌های دانمارکی، حتی بسیاری از افراد لائیک و مثلاً دموکرات، این خشم را بر حق دانستند! مطلقاً نباید تسلیم این ارعاب شد. مسلمانان باید یاد بگیرند که آزادی بیان چیست و باید بدانند که به نظر بی‌خدایان، عقاید آن‌ها مشتی خرافات و چرنديات است

،،،،،اگر واقعا مسلمان و پیرو محمدید خوب همون کاری کنید که محمد می کرد،،گذشتن،،،گذشتن،،،گذشتن،،،و توجه نکردن به اهانت هاااااااااا،،و با شفقت برخورد کردن ......