در باب سرپا ماندن!

دوستی فرهیخته در پیوند با بحث قبلی و کوبا و سر پا ماندن تحریم ها نکته جالبی را اشاره کرده است:

‏مفهوم "زنده بودن (سرپاماندن)" با "زندگی" کردن تفاوتهای فراوانی دارد. سنگین ترین تحریمهای جهانی در حالی بر عراق اعمال شد که تقریبا تمام راههای هوایی و دریایی بغداد مسدود شده بود و درآمد سرانه از ۳ هزار دلار در ۱۹۸۸ به ۴۰۰ دلار در ۱۹۹۸ رسید.

اما صدام "سرپا" ماند و حتی آنقدری ‏اعتماد به نفس داشت تا آخرین روزها (سال ۲۰۰۲) هر روز مجسمه و تمثالی افتتاح میکرد، جشن های تولدش با همان گستردگی سابق برگزار میشد، میلیونها دلار خرج مدیا تیم گسترده اش به رهبری مفت خورهایی مثل عبدالباری عطوان و محمد کریشان و ... میکرد. به خانواده انتحاری های حماس ده هزار دلار پول میداد و ظاهرا هم در عراق همه چیز سر جای خودش و کشور "سرپا" بود. ولی در واقع این صدام بود که به شکل "سرپا" به اقتصاد و زیرساختهای عراق ...!

در این مواقع باید دید کشور کجا باید قرار داشت و الان کجاست؟ عراق با ۳۰ میلیون جمعیت و ۴ میلیون بشکه صادرات نفت ‏امروز باید با درآمد سرانه ۱۰ هزار دلاری چیزی شبیه عمان و بحرین و ترکیه بود نه با ساعتها قطعی برق، هر چند همین عراق هم به نسبت برخی روند حرکت مثبت تری دارد. کوبا نیز میتوانست مانند شیلی، کاستاریکا و دومینیکن کشوری عادی باشد اما کاسترو به نیابت از مردم تصمیم گرفت "اینجوری" زندگی کنند.


https://bit.ly/3jZZ10b

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

1 comment

و اگر این سرپا ماندن ها کمی درون مایه هوشیارانه (در جهت حفظ همان سرپا ماندن خودی ها) گرفت و سالیان دراز باقی ماند چه؟
تکلیف کودکانی که در این فضای با فرصت های نابرابر به بلوغ و میانسالی و پیری میرسند چه میشود؟
تکنولوژی زمینه را برای سرکوب و کنترل و دخالت بیشتر قدرت حاکم متاسفانه خیلی خوب فراهم میکند.
چاره دسترسی آزاد مردم به اخبار هم کمی اخبار دروغین و شایعه پراکنی مجازی است
بالاخره از این ستون به آن ستون و از این دوره به ان دوره خیلی فرج خواهد بود