چرندگویی مشتی بی سواد و مغرض در رسانه سلطنتی انگلیس؛ زبان فارسی از قرون چهارم به بعد در ایران زبان علمی بوده است. کسی که ابن سینا، سهروردی، جرجانی، خواجه نصیر و ....را بشناسد خجالت می کشد چنین دروغ هایی بگوید.
ابن سینا رساله نبض یا رگ شناسی خود را به فارسی نوشته است. همچنین دانشنامه علایی را که در پنج علم منطق، طبیعیات، هیئت، موسیقی و الهیات است....

سهروردی آغازگر تفلسف به فارسی ست. با دو کتاب برجسته رساله عقل و پرتونامه. البته فارابی قبل از او حاشیه آثارش در فلسفه را به فارسی نگاشته است.


جرجانی از قرن پنجم، دیگر طب را کاملا به مدار فارسی نویسی افکند. دو اثر ذخیره خوارزمشاهی و یادگار که به ترتیب در پزشکی و داروسازی نگاشته شده اند چنان در تلاش برای واژه گزینی معتدل فارسی برجسته شدند که دیگر مسیر علم طب را در فارسی نویسی تثبیت کردند. جرجانی در ابتدای این کتاب می نویسد:

«اگرچه این خدمت به پارسی ساخته آمده است لفظ‌های تازی که معروف است و بیشتر مردمان معنی آن دانند و به تازی گفتن سبک‌تر باشد آن لفظ هم به تازی یاد کرده آمد تا از تکلّف دورتر باشد و بر زبان‌ها روان‌تر».

#رضا_شیبانی

@zahrdaroo