احتمالا شاید
اگر این روزنامه نگار ارشد
که حس وطن پرستیش
تردیدناپذیر است
چند مسئله را
برای خود حل کرده است
و با این وجود
مخاطبان این رسانه آوانگارد! به
هیچ وجه
به وجود آن مسئله ها
آگاهی هم ندارند
چه رسد به حل آنها.

نشانه های نزدیکی
عراق امروز به دمکراسی
در نگاه روزنامه نگار ارشد ما کدامند؟

تحرکات نظامی ترکیه
که توام
با نقض فاحش حقوق بشر است
و تنها توجیهش
حفظ یکپارچگیست
چقدر شباهت
به تحرکات نظامی انگیس
برای حفظ یکپارچگیش دارد؟

اسپانیا را بعنوان مثال مطرح نمیکنم
چرا که روح فرانکو و ابرسفلگانش در آنجا
هنوز نفس میکشد.
...
ادامه آن تحرکات مشابه نظامی
ج.ا. میباشد
و توجیهات مشابه و غیر جنریکش
چون ترکیه
که در راهبردهای
نظامی آمریکا
توسع طلبانه هم طبقه بندی میشود
...
اما پرسش اصلی این نیست
که آیا ابرسفلگان
برای حفظ و ابقای خود
یکپارچگی ایران را
در خطر میبینند
یا بدون حفظ و یکپارچگی ایران است
که ابرسفلگی خود را در خطر میبینند؟

بلکه آنها که
اگر ایران نباشد
نمیخواهند
تنشان هم باشد
چرا شرم نمیکنند
از اینکه ابرسفلگان
تنها در دغدغه
یکپارچگیها میسوزند
تا روزنامه نگار ارشد
با تمام تجربه اش
دچار وحشتناکترین
تناقضات نشود
و از ضرورتهای
حفظ یکپارچگی
وجود ابرسفلگانی را
که استبدادپرورند
قلمداد نکند
که آن خود حفظ ابرسفلگان را
ضرورت حفظ یکپارچگی میشمارد
...
یا به عبارتی
حفظ یکپارچگی
ضرورتا
با نقض حقوق اولیه
بدست نمی آید
بلکه
این حفظ ابرسفلگان است
که نقض حقوق اولیه انسانی را
ضرورت میبخشد