در کاشان هنوز هم «شتر» قربانی می کنند در چند محله؛ در هر کدام هم یکی بانی می شود که این کار از اجدادش به او ارث رسیده است. دست گردان شتری می خرد، چند ماهی به او نواله می دهد تا گوشتی بشود، بعد که خوب با او اخت شد آذینش می کند با گل و گیاه. آینه ای هم می گذارد روی پیشانیش. چشمهایش را هم سرمه می کشد و با نقاره و طبل دورش می گرداند و از هر سر خانه نیازی می گیرد تا روز عید که همه می آیند به میدان محله و نحرش می کنند و گوشتش را تکه تکه می کنند و می برند... موقع نحر تا صدایش را نشنوند طبل می کوبند. مواظب هم هستند تا کسی از محلات رقيب شتر را کاردی نکند؛ بانی فقط می تواند افسار شتر را به دست بگیرد چون آشناست وگرنه نمی شود؛ وقتی قصاب می آید تا کارد تیزش را زیر گلوی شتر فرو کند، شتر به بانی نگاه می کند و گریه می کند با آن دو چشم سرمه کشیده و آن آینه میان پیشانی نگاه می کند و گریه می کند. اول دو دستش خم می شود و بعد پاهایش با دو چشم باز و اشک بسته رو به بانی. سرش و گردنش را می گذارد روی حوضچه و خون خودش را نگاه می کند با آن دو چشم سرمه کشیده...




«آینه های دردار»
هوشنگ گلشیری
@renaissancetranslate