"بهزودی آموختن علم نیازمند دانستن زبان فارسی است"
یدالله جوانی معاون سیاسی بیسواد سپاه پاسداران میگوید باید در راستای سخن علی خامنهای، "در علم شتاب بگیریم و به نقظهای برسیم که در آیندهای نه چندان دور هر کسی بخواهد علم را فرابگیرد مجبور به آموختن زبان فارسی باشد."
خامنهای روز ۲۶ آبان امسال در یک سخنرانی گفته بود "باید بهگونهای حرکت کنیم که در آیندهای معقول، ایران منبع علم جهانی بشود و هر کس برای دسترسی به جدیدترین یافتههای علمی، ناچار از یادگیری زبان فارسی شود."
این سخنان در حالی بیان میشود که در ماههای اخیر اخبار مربوط به خروج نخبگان علمی کشور از بحثهای مطرح در رسانههای ایران بوده است. در تازهترین اظهارات در این زمینه احسان قاضیزاده، نماینده مجلس ایران گفته است که در سه سال اخیر نزدیک به چهار هزار پزشک و حدود ۳۰۰ هزار نفر از جمعیت دانشگاهی ایران که مدارک فوق لیسانس و دکترا داشتهاند، کشور را ترک کردهاند.
خروج کم سابقه نخبههای (الیت) علمی کشور به محدودبودن آزادیها و نبود امنیت شغلی و ناامیدی نسبت به بهبود اوضاع کشور در زمینههای مختلف نسبت داده میشود.
@SepehrAzadi
(شَروان، زادگاه خاقانی)
زبان محاورهٔ مردم اران و شروان مثل ساکنان سایرنواحی شمال غرب ایران، گونهای از زبان پهلوی (یا فهلوی) بودهاست. جغرافینویسان قدیم آن زبان را ارّانی نامیدهاند. ابن حوقل میگوید: «مردم بردعه (مرکز قدیم اران) به ارّانی سخن میگویند». مقدسی در احسنالتقاسیم توضیح بیشتر در بارهٔ آن زبان دارد و میگوید: «در ارّان به ارّانی سخن میگویند و فارسی شان قابل فهم است، و در پارهای حرفها به زبان خراسانی نزدیک است.» اما زبان نوشتاری شاعران و نویسندگان آن دیار را «فارسی ارانی» نامیدهاند (در برابرفارسی دری). آمیزش لهجهها و زبانهای نواحی مختلف ایران، و رواج سخن خاقانی و نظامی بهمدت هشتصد سال در سراسر ایران، موجب شد که بسیاری از تعبیرهای خاص آنان وارد فرهنگها یا زبان شاعران و نویسندگان دیگر شده و جزو فارسی دری درآید.
اما مهمترین ویژگی نزهةالمجالس تا آنجا که به تاریخ ادبیات ایران مربوط میشود، ضبط و حفظ آثاری از حدود ۱۱۵ شاعر از شمالغرب ایران، از ارّان، شَروان وآذربایجان است که دیوانهای آنها از بین رفتهاست. از این رو، نزهةالمجالس آیینهای از محیط ذوقی و ادبی و فرهنگی آن نواحی در قرن هفتم، و نموداری از حوزهٔ گستردهٔ زبان فارسی و فرهنگ ایرانی است. کاربرد فراوان تعبیرهای گفتاری در رباعیهای نزهةالمجالس، موجب شده که تأثیر زبان پهلوی شمالغربی که زبان گفتاری مردم بودهاست بهروشنی قابل مشاهده باشد.
برخلاف شاعران اهل دیگر مناطق ایران در آن دوران که غالباً از طبقات بالای جامعه چون ادیبان، دیوانیان و دبیران بودند، در نواحی شمال غرب ایران بسیاری از شاعران از مردم عادی و پیشهوران و کارگران بودند و نامهای آنها چون سقّا، عصفوری (گنجشکفروش)، سرّاج، جاندار، لحافی و نظایر آن گواه این امر است. این شاعران غالباً تعبیرهای محاورهای را در شعر خود به کار میبردند و از این طریق بسیاری از لغات و اصطلاحات فارسی خاص آن سامان را در اشعار خود به یادگار گذاشتهاند. علاوه بر این، وجود آگاهیهایی از آداب و رسوم، زندگی روزمره، پوشاک، بازیها و سرگرمیهای مردم در آن دوران از جمله فواید جانبی نزهةالمجالس است.
خاقانی شروانی (۵۸۲ـ۵۲۰ هجری قمری)، از بزرگترین شاعران ایران در قرن ششم است. وی بهخصوص در قصیده، صاحب سبک و از قوت اندیشه و مهارت کمنظیری در ترکیبسازی و مضمونپردازی برخوردار است. خاقانی علاوه بر دیوان، صاحب منظومهای به نام تحفةالعراقین و نیز اثر دیگری به نام منشآت است که در برگیرندهٔ نامههای اوست. زادگاه خاقانی آنچنانکه از موارد بسیار در دیوان او و به عبارتهای مختلف برمیآید، شهر شَروان از بلاد قفقاز در شمال رود کُر است و در بسیاری از کتابهای تاریخی و جغرافیایی و تذکرهها نیز شروان به عنوان موطن خاقانی ذکر شدهاست، و اینکه بعضی از تذکرهنویسان متأخر زادگاه او را بهصورت «شیروان» ذکر کردهاند نادرست است. از موارد متعدد در دیوان او این ابیات را میتوان بهعنوان شاهد نقل کرد:
عیب شروان مکن که خاقانی هست از آن شهر کابتداش شر است
عیب شهری چرا کنی بدو حرف کاوّل شرع و آخر بشر است
شروان کهن بعد از انقراض آخرین سلسلهٔ شروانشاهان و استیلای صفویه بر آن شهر، و دست به دست گشتنهای ان میان ایران و عثمانی ظاهراً ویران شدهاست و جهانگردان در اواخر عصر صفویه ویرانههای خالی از سکنهٔ آن را دیدهاند. اما شیروان وطن زینالعابدین شیروانی و بهار شیروانی نام جدید آن ناحیه و ولایت است و شهر مرکز آن شماخی است.
(آثار خاقانی)
قصاید و غزلیات خاقانی با تصحیح عزیزالله علیزاده در نشر فردوس تهران در سال ۱۳۹۰ در ۸۸۰ صفحه منتشر شدهاست. این اثر شامل ۹۴۴۷ بیت قصیده و ۳۸۵۳ بیت غزل است. کشف الابیات و واژه نامه نیز بدان پیوست شدهاست.
دیوان، شامل قصاید، ترجیعات، مقطعات، غزلها ورباعیات است. دیوان خاقانی به تصحیح سید ضیاءالدین سجادی در سال ۱۳۳۸ در تهران به چاپ رسیده بود
این شعر شهریاره که خودش را ترک میداند صددرصد حالا اون شعر الا تهرانی خرتویی یا من بماند فضولی دیوان ترکی دارد همانطور که شهریار دارد این دلیل آذری بودن مانیست تحریف وجعل تاریخ چیزی را عوض نخواهد کرد ملت ترک آذربایجان از جان عزیز بیدار شده به سمت ملیت خویش در حرکت است آب در هاون نکوبید مغلطه نفرمایید فارسی شعر گفتن آنها به دلیل این بوده که مجبور بودن یا به عربی یا به فارسی آموزش ببیند ودر اثر هوش و ذکاوت واستعداد توانستند به زبان اجنبی شعر هم بگویند .......سخن بسیار مجال کم
اینم پاسخ شهریار به امثال شما
این چه ربطی به زبان فارسی داره؟
اون اشعاری هم که گفتی ارزش ادبی نداره.
ادعای اصلی این افراد زبان فارسی است نه ترکی
لیک اگر ایران نگوید ، لال بادا این زبان
شهریار
این حرف مستلزم اینه که کل تاریخ ابن هزاره رو خونده باشی و به تاریخ ادبیات این هزاره احاطه داشته باشی؟ من به شما اطمینان میدم که از تاریخ و تاریخ ادبیات هیچگونه اطلاعی نداری. اگه داری یه مثال بزن از این دوره و منابع و ماخذ رو هم ذکر کن. من آدم محققی هستم. اگر چیزی رو ندونم میرم و بسیار گسترده تحقیق میکنم. شما با یک محقق سفت وسخت داری صحبت میکنی پس کلی و به غلط صحبت نکن. مثال بیار و آدرس بده. برای ادعات. البته اگه داری بحث آکادمیک میکنی. اگر هم این گفتمان آکادمیک نیست، متاسفانه یا خوشبختانه من به این قائل نیستم و از نظر من مزخرفه. یا به قول انگلیسی زبان ها
It is nonsence.🤔