بعد از ظهر شرفیاب شده گزارش جنگ...{و} کارهای جاری را عرض کردم... در مورد بیمارستانی که دریانی، تاجر تبریزی، درست کرده و ده سال است در دست علیاحضرت شهبانو باقی مانده، تصمیم اتخاذ نمی فرمایند، عرض کردم. شاهنشاه فرمودند: فوری ببین باید چه کار کرد. بعد آهی کشیده فرمودند: علیاحضرت شهبانو سختگیر و بی تصمیم هستند. هرکس هرچه می گوید بر ایشان تأثیر می گذارد و خودشان هم نمی دانند چه می کنند. من مکرّر با ایشان قهر کرده ام، دعوا کرده ام، به جایی نمی رسد و اصلاح نمی شوند. این اطرافیهای احمقشان هم کار را خرابتر می کنند. هریک هم از دیگری بدتر است و همه مغرض و اهل سوء استفاده هستند. علیاحضرت هم به زندگی و همه چیز بدبین و در حقیقت{متعارض} contestatire هستند. بعد به شوخی فرمودند: خدا مرا عمر بدهد، شما هم دعا کنید! وگرنه این {نهاد} institution جامعی که به وجود آورده ایم، دردی را دوا نمی کند و من نگرانم. عرض کردم: در دعای من شک نداشته باشید.
پس به دعایش باید شک میکردند