فریب عمله های تمامیت خواهی را نخورید!
از میان همه هواداران پرشور به اصطلاح "اقتدار" چینی ها در قضیه کرونا کمتر کسی توجه می کند که اگر پنهانکاری و خفه کردن هشدارها نبود اساسا کار به اینجا نمی رسید. در مجله نیچر می خوانیم، اگر اجازه داده شده بود فقط سه هفته زودتر جهانیان از وخامت قضیه خبردار می شدند، پیامدهای کار به 5 درصد! میزان کنونی هم نمی رسید. آن زمان چینی ها مشغول ساکت کردن مخالفان بودند تا اذهان مردم و جهانیان مشوش نشود و دیدیم لاپوشانی و زندان کردن آنهایی که خبر از وقوع مصیبت می دادند، چنان کرد که معلوم هم نیست مصیبت کی تمام شود.
به هیچ دولتی نباید اعتماد کرد و به دولتی جبار بیشتر، هنوز که زود است در مورد اثربخشی روش بگیر و ببند چینی صحبت کنیم، سرکوب بیماری با مهار آن تفاوت جدی دارد و بعید نیست که شاهد برگشت آن باشیم. به عنوان یک نظر شخصی پیشنهاد می کنم با تقدیرهای مکرر سازمان بهداشت جهانی از چینی ها هم با احتیاط روبه رو شوید، شواهد خوبی در مورد ارتباط خاص و اعمال نفوذ چینی ها با بسیاری از سازمان های جهانی وجود دارد، در مورد سازمان بهداشت جهانی، ارتباط خاص دولت چین و ادهانوم رئیس اتیوپیایی آن حرف و حدیث زیاد است، کسی که پیشتر در دولت جبهه دموکراتیک انقلابی خلق اتیوپی به عنوان وزیر بهداشت خدمت می کرد. دولت مارکسیست سرکوبگر اتیوپی با اتهام نقض حقوق بشر روبه رو بود، گفته می شود در مورد خود ادهانوم می شود از پنهانکاری سه مورد اپیدمی وبا در زمان خدمت نام برد.
آمار چینی ها مثل هر دولت سرکوبگر دیگری قرار نیست شفاف باشد، یک بوروکراسی گسترده و فربه نمی تواند به واقعیت وفادار باشد، دروغ و سیاسی کاری بخشی از بوروکراسی دولت است، حرف دشمنان هم نیست، لی کچیانگ از مقامات بلندپایه حزب در سخنی مشهور گفته بود به آمارهای اقتصادی چین که حاصل دستکاری عامدانه و ساختگی است نمی شود اعتماد کرد بهتر است به شاخص های جایگزین برای داشتن حدسی بهتر از واقعیت رجوع کرد، بد نیست در مورد شاخص کچیانگ بیشتر بخوانیم.
حالا هم که رژیمی اقتدارگرا جهان را به لبه مصیبت برده است، دستگاه پروپاگاندای آن به راه افتاده است که بقیه را متهم کند و با کمک به کشورهای مصیبت زده نقش منجی به خود بگیرد. از همه خوشمزه تر حرف های هواداران وطنی این استراتژی "قاطعانه" است، نگارنده به دوستی پیشنهاد کرده بود برای آنکه حتی از چینی ها موثرتر عمل کنیم، بهتر است اصلا حکم تیر به نظامی ها بدهیم که هرکس بیرون آمد با شلیک مستقیم روبه رو شود! احتمالا در محدود کردن تردد از هر روش دیگر کارسازتر باشد و البته "قاطعانه" هم هست! چیزی که باید به ان توجه کنیم این نیست که چرا فلان دولت به حد کافی قاطعیت (بخوانید توحش) به خرج نمی دهد، این است که چرا آدم ها علیرغم خطر مستقیمی که تهدیدشان می کند، باز مقاومت به خرج می دهند؟ (بماند که تردید دارم تعداد بی مبالات ها آنقدر که تبلیغ می شود زیاد باشد).
می دانیم که با هر میزان فشار کار حل نمی شود، هدف در نهایت اینست که آدم ها (یا دستکم اکثریت آنها) تغییر رفتار دهند و در تحلیل نهایی باید اکثر آدم ها قانع شوند که به شکل خاصی عمل کنند، حال می شود پرسید آیا داغ درفش بهترین راه برای رسیدن به این هدف است؟ تردید دارم! تکنولوژی های قانع سازی در بازار بسیار موثرتر عمل می کنند، اما در این شکی نیست که دولت ها به ویژه نوع تمامیت خواه آن نظیر چین چقدر در این مورد ناکارآمد اند. از استبداد و تمامیت خواهی انتظار معجزه نباید داشت، چیزی که باید از این هیاهو بفهمیم این است که امیدی به دولت ها و سیاسیون نیست، باید خودمان مراقب جان و دارایی هایمان باشیم.
آن ساده دلانی که از کمبود "اقتدار" در ایران هم می نالند مراقب باشند که این توصیه ها در کشورها که سالهاست درگیر "شرایط حساس کنونی" است، می تواند چه نتایجی به بار آورد، به قول معروف مواظب باشید چه چیزی را آرزو می کنید، شاید برآورده شود. والله اعلم.
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
از میان همه هواداران پرشور به اصطلاح "اقتدار" چینی ها در قضیه کرونا کمتر کسی توجه می کند که اگر پنهانکاری و خفه کردن هشدارها نبود اساسا کار به اینجا نمی رسید. در مجله نیچر می خوانیم، اگر اجازه داده شده بود فقط سه هفته زودتر جهانیان از وخامت قضیه خبردار می شدند، پیامدهای کار به 5 درصد! میزان کنونی هم نمی رسید. آن زمان چینی ها مشغول ساکت کردن مخالفان بودند تا اذهان مردم و جهانیان مشوش نشود و دیدیم لاپوشانی و زندان کردن آنهایی که خبر از وقوع مصیبت می دادند، چنان کرد که معلوم هم نیست مصیبت کی تمام شود.
به هیچ دولتی نباید اعتماد کرد و به دولتی جبار بیشتر، هنوز که زود است در مورد اثربخشی روش بگیر و ببند چینی صحبت کنیم، سرکوب بیماری با مهار آن تفاوت جدی دارد و بعید نیست که شاهد برگشت آن باشیم. به عنوان یک نظر شخصی پیشنهاد می کنم با تقدیرهای مکرر سازمان بهداشت جهانی از چینی ها هم با احتیاط روبه رو شوید، شواهد خوبی در مورد ارتباط خاص و اعمال نفوذ چینی ها با بسیاری از سازمان های جهانی وجود دارد، در مورد سازمان بهداشت جهانی، ارتباط خاص دولت چین و ادهانوم رئیس اتیوپیایی آن حرف و حدیث زیاد است، کسی که پیشتر در دولت جبهه دموکراتیک انقلابی خلق اتیوپی به عنوان وزیر بهداشت خدمت می کرد. دولت مارکسیست سرکوبگر اتیوپی با اتهام نقض حقوق بشر روبه رو بود، گفته می شود در مورد خود ادهانوم می شود از پنهانکاری سه مورد اپیدمی وبا در زمان خدمت نام برد.
آمار چینی ها مثل هر دولت سرکوبگر دیگری قرار نیست شفاف باشد، یک بوروکراسی گسترده و فربه نمی تواند به واقعیت وفادار باشد، دروغ و سیاسی کاری بخشی از بوروکراسی دولت است، حرف دشمنان هم نیست، لی کچیانگ از مقامات بلندپایه حزب در سخنی مشهور گفته بود به آمارهای اقتصادی چین که حاصل دستکاری عامدانه و ساختگی است نمی شود اعتماد کرد بهتر است به شاخص های جایگزین برای داشتن حدسی بهتر از واقعیت رجوع کرد، بد نیست در مورد شاخص کچیانگ بیشتر بخوانیم.
حالا هم که رژیمی اقتدارگرا جهان را به لبه مصیبت برده است، دستگاه پروپاگاندای آن به راه افتاده است که بقیه را متهم کند و با کمک به کشورهای مصیبت زده نقش منجی به خود بگیرد. از همه خوشمزه تر حرف های هواداران وطنی این استراتژی "قاطعانه" است، نگارنده به دوستی پیشنهاد کرده بود برای آنکه حتی از چینی ها موثرتر عمل کنیم، بهتر است اصلا حکم تیر به نظامی ها بدهیم که هرکس بیرون آمد با شلیک مستقیم روبه رو شود! احتمالا در محدود کردن تردد از هر روش دیگر کارسازتر باشد و البته "قاطعانه" هم هست! چیزی که باید به ان توجه کنیم این نیست که چرا فلان دولت به حد کافی قاطعیت (بخوانید توحش) به خرج نمی دهد، این است که چرا آدم ها علیرغم خطر مستقیمی که تهدیدشان می کند، باز مقاومت به خرج می دهند؟ (بماند که تردید دارم تعداد بی مبالات ها آنقدر که تبلیغ می شود زیاد باشد).
می دانیم که با هر میزان فشار کار حل نمی شود، هدف در نهایت اینست که آدم ها (یا دستکم اکثریت آنها) تغییر رفتار دهند و در تحلیل نهایی باید اکثر آدم ها قانع شوند که به شکل خاصی عمل کنند، حال می شود پرسید آیا داغ درفش بهترین راه برای رسیدن به این هدف است؟ تردید دارم! تکنولوژی های قانع سازی در بازار بسیار موثرتر عمل می کنند، اما در این شکی نیست که دولت ها به ویژه نوع تمامیت خواه آن نظیر چین چقدر در این مورد ناکارآمد اند. از استبداد و تمامیت خواهی انتظار معجزه نباید داشت، چیزی که باید از این هیاهو بفهمیم این است که امیدی به دولت ها و سیاسیون نیست، باید خودمان مراقب جان و دارایی هایمان باشیم.
آن ساده دلانی که از کمبود "اقتدار" در ایران هم می نالند مراقب باشند که این توصیه ها در کشورها که سالهاست درگیر "شرایط حساس کنونی" است، می تواند چه نتایجی به بار آورد، به قول معروف مواظب باشید چه چیزی را آرزو می کنید، شاید برآورده شود. والله اعلم.
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
10 comments
Log in to comment
فقط بزرگترین سوالی که طرفداران اقتصاد آزاد باید جواب بدهند این است که آیا پیشرفت شگفت انگیز اقتصادی و تکنولوژیکی چین در ۴۰ سال اخیر که باعث رهایی ۹۰۰ میلیون نفر از فقر شد و درآمد متوسط چینی ها را بیشتر از متوسط دنیا کرد با نظامی غیر از این نظام حاضر ممکن بود؟؟؟ نکته بسیار بسیار مهمی که آزادی خواهان باید در نظر داشته باشند این است که آزادی نیاز به مردم دانا و فهمیده دارد . دادن آزادی به مردم جهان سوم مثل دادن آزادی به کودک ۵ ساله است. بنظر من دیکتاتور یا نظام دیکتاتوری خیرخواه برای کشورهای در حال توسعه بهترین گزینه است بعد از توسعه و افزایش آگاهی عمومی، آنگاه کم کم میشود به سمت آزادسازی رفت سپاس
تا زمانی که سرمایه اصلی سمت آموزش و پرورش نره هیچ دیکتاتوری نمیتونه کشور را گلستان کنه
شما را ارجاع میدم به یافته امیرکبیر بعد از عمری صدارت درباره اینکه چقدر وجود یک ملت آگاه برای سامان دادن به اوضاع کشور ضروریه
یک مجموعه ناکارآمد که از ما مالیات میگیره تا خودش را بچرخونه و بیشتر دست و پا گیره
ارزش پول را پایین میاره و گاها برای بقای خودش مردم را قربانی منافع خودش میکنه
بحثم فقط ایران نیست کل دنیا را عرض میکنم
مثلا دو آمریکا داریم آمریکای قبل از ۱۹۲۹ و بعد از آن
آمریکایی که قبل از جنگ جهانی دوم باعث پیشرفت کل جهان شد قابل مقایسه با آمریکای بعد از جنگ جهانی دوم نیست
تقریبا تمام تکنولوژی های اطرافمون ریشه در ان دوران طلایی داره
وقتی حکومت بجای مدیریت و رفع موانع شروع به کنترل میکنه در واقع مانع اصلی شکوفایی میشه
کشورهای اروپایی را بررسی کنیم مثلا هلند بلژیک دانمارک سوئد و غیره
مقامات مول انسان های عادی با مترو و دوچرخه سر کار حاضر می شوند
رسانه ها بزرگترین ناظرین هستند
و مسئولین از مردم میترسند
حکومت باید کوچک باشد و هزینه آنچنانی نداشته باشد و بجای کنترل کردن همه چیز نقشی هدایتگر که همواره در جهت رفع مشکلات و موانع ملت تلاش میکنه داشته باشه
حکومتی که خود را صاحب و ولی مردم بداند چیزی جز هزینه اضافی نیست
بسیار عالی، با نوشته های شما برمن مسجل هست که ایدئولوگ بودن مختص چپها نیست و شما هم سربزنگاه میتونین تمام خوبیها و کفایتهای مخالفتون رو به هیچ بگیرن، فک کنم اگه دولت طرفدار شما تو چین بود الان ۹۰۰ میلیون درگیر و حدود ۴۵ میلیون مرگ و میر داشتیم. درود بر شما !!!