در سوگ مرگ علیرضا بسیاری گریستند. در سوگ مرگ طنزپردازی که عمیقا درگیر غم میهن بود و در نیمه شبی در تنهایی در ۴۳ سالگی در غربت فرانسه جان داد. مرگی که جان‌های زیادی را ملول کرد و اشک را به صورت بسیاری نشاند. ما در سوگ مرگ علیرضا بسیار گریستیم!
.
اشک و بغض در عزای مرگ کسی شکل می گیرد که پیوندهای عاطفی از جنس رفاقت برقرار باشد یا اینکه عزیزی از اعضای خانواده باشد. بسیاری از ما ما نه قوم و خویش علیرضا بودیم و نه همدیگر را از نزدیک می‌شناختیم. پس چرا مرگ علیرضا این اندازه غمبار بود؟
.
کیفیت مرگ علیرضا سخت تکانمان داد. چه بسا بسیاری خود را موقعیتی شبیه او می‌بینند و به یاد علیرضا، بر عزای خود نیز می‌گریند. طنزپردازی که آرزو کرده بود پس از مرگش او را در ایران دفن کنند، در لیل فرانسه، و در تنهایی از این جهان رفت و ساعاتی بعد خبردار شدند که او از دست شد. خدا می‌داند بر او هنگام جان‌دادن در تنهایی چه گذشته است. مردی ۴۳ ساله که دو سال پیش در گفتگو با «کیهان لندن» گفته بود: «مهم‌ترین برنامه‌ام این است که بتوانم زنده بمانم» نتوانست زنده بماند و از دنیا لذت ببرد. ۴۳ مگر سن رفتن است؟! بسیاری از ما خود را شبیه او دیدیم و به یاد او بر خودمان گریستیم.
.
امروز زادروز علیرضا رضایی‌ست. یاد او را گرامی می‌داریم. جسم علیرضا رفته است اما یاد او همیشه زنده است؛ به حکم سعدی شیرازی که در قرون پیشین سروده بود: «سعدیا! مرد نکونام نمیرد هرگز / مرده آن است که نامش به نکویی نبرند».



@Tavaana_TavaanaTech