🔺مهناز افشار به خاطر تشویق مردم به شرکت در انتخابات گذشته مجلس «عذرخواهی» کرد
⚡️مهناز افشار از بازیگران سرشناس سینما که به تازگی ایران را ترک کرده است، در یک توئیت به خاطر تشویق مردم برای شرکت در انتخابات گذشته مجلس از مردم ایران عذرخواهی کرد.
https://ir.voanews.com/a/iran-mahnaz-afshar/5244723.html
آشغالهرزهحیفهتولجنتوایرانباشی
مثلتوکثافتزیادهستخودشونروکمکمنشونمیدن
در حیرتم از کسانی که کار نمیکنند!
سربازی نمیروند!
مالیات نمیدهند!
از دسترنج دیگران میخورند!
و خود را " روحانی " و مردم را " جسمانی " می نامند!
و حیرت انگیزتر آنکه خود را مرجع تقلید هم میدانند!
وتوقع دارند کارگران زحمتکش از آنها تقلید کنند.
من در دنیا هیچ کاری ناجوانمردانه تر از پول گرفتن، به خاطر نماز ندیده ام.
این که شما جلو بایستی و نماز بخوانی و دیگران به تو اقتدا بکنند و تو به خاطر همان نمازی که نماز یوميه خودت نیز هست ،از مردم پول بگیری! وحشتناکست.
دین فروشی است.
اگر از همین فردا اعلام شود که هیچ روحانی اجازه ی پول گرفتن ندارد و سخن خدا را باید مجانی
وبخاطر خدا در اختیار مردم بگذارد
می خواهم ببینم چند نفر روحانی باقی می ماند که این لباس را حفظ کند !؟
اینست استحمار یعنی خر کردن مردم.
✍🏻👍🏻
نشردهيد. استحمار. را
هویدا نخستوزیر وقت ایران دست در دست جاستین ترودو نخستوزیر فعلی کانادا.
ترودو اینجا کمتر از دو سال سن دارد پس از آنچه در اطرافش میگذرد بیخبر است.
هویدا سالهای آخر نخستوزیری را میگذراند و نمیداند چه در انتظارش است.
هویدا نمیداند بزودی پهلوی او را به زندان خواهد انداخت، انقلاب خواهد شد، رژیم بعدی او را اعدام خواهد کرد، مردم برای سرنگونی سلطنت جشن خواهند گرفت و بعد حسرت دوران گذشته را خواهند خورد.
هویدا و ترودو پدر (نخستوزیر سابق کانادا که کنار هویدا ایستاده) نمیدانند که این پسر کوچک روزی نخستوزیر کانادا خواهد شد و خونخواه ایرانیانی که قربانی رژیم ایران شدهاند.
ما امروز همهی اینها را میدانیم.
این عکس به یادم میآورد که وقتی از همهی آنچه در اطرافم میگذرد ناامید شدم به کودکان دل ببندم.
به کودکانی که آینده را خواهند ساخت.
به کودکانی که اگر حواسشان باشد اشتباهات ما را تکرار نخواهند کرد.
به کودکانی که روزگار فرصتهای زیادی در اختیارشان خواهد گذاشت.
به کودکانی که آن فرصتها را هدر نخواهند داد.
به کودکانی که امید آیندهی ما هستند.
👤 امیرعلی بنیاسدی
@SEMLAND
روزهای بسیار دور ؛ پیرزنی بود که ؛ هر روز با قطار از روستا برای خرید مایحتاج خود به شهر می آمد ...
کنار پنجره می نشست ؛ وبیرون را تماشا می نمود..
گاهی؛ چیزهائی از کیف خود در می آورد
و از پنجره قطار به بیرون پرتاب می نمود
یکی از مسئولین قطار کنار ایشان آمد و با تحکم پرسید که: پیرزن چکار میکنی؟!
پیرزن؛ نگاهی به ایشان انداخت و لبخندی مهربان گفت : من بذر گل در مسیر می افشانم
آن مرد با تمسخر و استهزا ، گفت : درست شنیدم ؛ تخم گل در مسیر می افشانی؟!
پیرزن جواب داد ؛ بله تخم گل ...
مرد خنده ای کرد و گفت : اینرا که باد می برد ؛ بنده خدا ؟
پیرزن جواب داد ؛ من هم می دانم که باد می برد... ولی مقداری از این تخمها به زمین می رسند و خاک آنها را می پوشاند
مرد که خیال میکرد پیرزن خرفت شده است
گفت: با این فرض هم آب می خواهند .
پیرزن گفت : افشاندن دانه با من .. آبیاری با خدا..
روزی خواهد رسید که گل و گیاه تمام مسیر را پر خواهد کرد؛ و رنگ راه تغییر خواهد نمود و بوی گلها مشام تمام ساکنین و مسافرین نوازش خواهد داد و من و تو و دیگران از رنگی شدن مسیر لذت خواهیم برد ...
مرد از صحبت خود با پیرزن جواب نگرفت
با تمسخر و خندیدن به عقل آن پیرزن ؛ سرجای خود برگشت ...
مدتها گذشته بود که ؛ آن مرد دوباره سوار قطار شد و کنار پنجره نشسته و بیرون را نگاه می کرد
که یک دفعه متوجه بوی خاصی شد.. کنجکاو که شد؛ دیدکه رنگ مسیر هم عوض شده است
و از کنار رنگها و رایحه های نشاط آور رد می شدند
و مسافرین با شوق و ذوق گلها را به همدیگر نشان می دادند
آن مرد ؛ نگاهی به صندلی همیشگی پیرزن انداخت ؛ ولی..... جایش خالی بود
سراغش را از دیگران گرفت ؛ گفتند : چند ماه است که ؛ از دنیا رفته است
اشک از دیدگان آن مرد سرازیر شد
و به نشانه احترام به آن همه احساس بلند شد و تعظیم نمود
***
آن پیرزن رنگ و بوی گلها را ندید و استشمام نکرد ؛ ولی هدیه ای زیبا به دیگران تقدیم کرد
همیشه عشق و محبت و مهربانی به دیگران هدیه بده ؛
روزی خواهد رسید که آنکس که به او محبت میکنی با انگشت اشاره
از شما به نیکی یاد خواهد کرد...
*بیا تا جهان را به بَد نَسپَریم*
*به کوشش همه دستِ نیکی بریم*
*نباشد همی نیک و بَد پایدار*
*همان بِهْ که نیکی بُوَد یادگار*
فردوسی بزرگ