افرادی که از «تنهایی» وحشت دارند، معمولا می کوشند این «وحشت» را از طریق یک شیوه ی بین فردی تسکین دهند؛ آنها نیازمند «حضور» دیگرانند تا «هستی» خود را به ثبات برسانند. آنها آرزو دارند توسط دیگران بلعیده شوند یا آنکه می خواهند دیگران را ببلعند تا درماندگی ناشی از تنهایی شان را فرو بنشانند؛ در پی روابط جنسی متعدد که کاریکاتور یک رابطه «اصیل» است هستند.

خلاصه اینکه، فردی که در حال غرق شدن در اضطراب تنهایی ست، مأیوسانه به هر رابطه ای چنگ می زند. این دست انداختن به سوی هر رابطه چیزی نیست که او بخواهد بلکه از سر ناچاری چنین میکند و رابطه ی حاصل از چنین شرایطی برای ادامه بقاست نه برای دستیابی به «رشد» و تکامل. طنز تلخ ماجرا اینجاست آنان که مأیوسانه نیازمند آرامش و لذت حاصل از یک رابطه اصیلند، درست همانهایی هستند که کمتر از هر کسی قادر به برقراری چنین ارتباطی هستند. 






اروین یالوم
@renaissancetranslate