گزارش من ‌و همکارانم از وضعیت برنامه کاهش آسیب یا همان Harm Reduction در دوران کوید۱۹ که در مجله The Lancet Psychiatry به چاپ رسیده است.

برای تهیه این گزارش، همکاران من به تعدادی از پاتوق های افرادی که مواد مصرف می کنند، در نزدیکی ایستگاه راه آهن تهران، مراجعه و با برخی از آنها گفتگو کرده اند.

برنامه های کاهش آسیب بدلیل اجرای سیاست های فاصله گذاری اجتماعی دستخوش تغییراتی شد، که مزایا و معایب خاص خود را داشت.

✅ مزایا:

ارائه خدمات DIC از پشت درب های بسته از انتقال کوید19 در این محیط جلوگیری می کند.

متادون به اندازه کافی و حتی بهتر از قبل در دسترس افراد بود و هیچ فردی به این علت به سمت مصرف مواد بازنگشته بود.

خوابگاه ها 24 ساعته بودند و در بعضی از آنها متادون توزیع می شد.

❌ معایب:

با بسته شدن DIC افراد دیگر محیط امن و محترمانه ای برای استراحت و دریافت خدمات نداشتند.

بسته شدن DIC منجر به شلوغ تر شدن پاتوق ها شده بود، که پاتوق های شلوغ هم از نظر انتقال ویروس کرونا و هم وسوسه شدن جهت بازگشت به مصرف مواد مهم است.

شایعاتی از اثرات پروتکتیو مصرف مواد بر ابتلا به کرونا وجود داشت، که منجر به لغزش یک نفر به سمت تزریق مواد شده بود.

کاهش بیماریابی و درمان و افزایش احتمالی مصرف مواد می توان می تواند منجر به افزایش بروز عفونت های منتقله از راه خون بخصوص هپاتیت سی و HIV شود.
از این تجربیات می توان در همه گیری های بعدی استفاده نمود.