«یعنی واقعا دیگه نمیبینمت؟
یعنی نمیتونم رو به روت وایسم و سرم و بالا بگیرم تا به چشمات نگاه کنم؟ یعنی دیگه نمیتونم بغلت کنم و بیام رو پنجه هام که گونه هاتو ببوسم؟ یعنی تو توی اون ۸۰ سانت کفن خونی ای که بهمون دادن بودی؟یعنی از ۱۹۰ سانت قدت همین مونده بود؟ میبینی به کجا رسیدم رضا ؟ وقتی به لحظه های آخر تو هواپیما فکر میکنم ... با خودم میگم خدا کنه با موشک‌اول همه چی تموم شده باشه . خدا کنه بیهوش شده باشی . خدا کنه سکته کرده باشی . خدا کنه نفهمیده باشی که بدنت تیکه تیکه میشه . خدا کنه بعد از جدا شدن روحت بدنت سوخته باشه . ببین به چه چیزایی میگم" خداکنه"!!
داداش نازم، داداش مهربونم، داداش کوچولوی من ...کاش نفهمیده باشی موشکا رو ایران بهتون زده ... کاش نفهمیده باشی مملکت خودت که قرار بود برگردی و بهش خدمت کنی بین زمین و آسمون پرپرتون کرد و ککش هم نمیگزه . لعنت به هر چی قاتل بی وجدانه.
+چه غریبانه تو با یاد وطن می نالی... من چه گویم که غریب است دلم در وطنم!»
آنچه خواندید متنی بود که پگاه جدیدی، خواهر پدرام جدیدی از جانباختگان سقوط هواپیمای اوکراینی در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرد.
به راستی اگر اینترنت و شبکه‌های اجتماعی نبود، صدای این خانواده‌های داغ‌دیده کجا شنیده می‌شد؟ کمپین دادخواهی هم در بستر شبکه‌های اجتماعی ایجاد شده است و هر روز خانواده‌هایی به آن می‌پیوندند.
شاید برای همین است که جمهوری اسلامی، دشمن اینترنت و فضای مجازی است؟
#دادخواهی #کمپین_دادخواهی #پرواز۷۵۲ #هواپیمای_اوکراینی
@Tavaana_TavaanaTech
