دانش بومی یکی مهمترین ابعاد توسعه پایدار است که می تواند منبع ثروت و قدرت برای جوامع محلی باشد.

به دلیل صنعتی شدن، دانش بومی در حاشیه مانده و حتی محو شده، اما خستگی و تألمات زندگی صنعتی موجب شده که مردم به طبیعت رجوع کنند.
صابون سازی با گلهای وحشی و گیاهان دارویی یکی از این هنرها و مهارتهاست.

این عکس. مطلب را همیار زنان روستایی، خانم هما منشی ارسال کرده اند.👇

یکی ازتجربیات ارزشمند من در رابطه با توانمندی و توان افزایی بانوان روستایی با تکیه بر تولید محصولات ارگانیک و طبیعی خاص منطقه خودشان بود.
در گذشته تهیه صابون توسط بانوان هنرمند و‌ماهر روستای تاریخی ازغند، با ماده طبیعی بنام شغار که همان خاکستر چوب گیاه اشنان است. تولیدمیشده و متأسفانه بعدها سود که یک‌ماده قلیایی است جایگزین آن شده که برای پوست و‌مو‌ مضر است.

اما بارجوع به گیس سفیدان باتجربه تقاضا کردیم دوباره این هنرقدیمی را با آموزش به نسل جوان با همکاری هم احیاء کنیم، و اکنون در تهران و سایر شهرها بازار فروش صابون گیاهی را برایشان مهیا شده است.
درادامه چند نوع صابون معرفی خواهد شد

🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾