آه از بنان! مروارید سیاه و سفید خلیج فارس را در صدایش دارد این مرد! چه‌قدر می‌توان به بنان نزدیک شد؟ همان‌قدر هم می‌توان خواننده شد. باهوش بود و لطیف. دانا بود به آن‌چه می‌خواند. از ژرفای دل می‌خواند و با شعری که می‌خواند زندگی می‌کرد. بازی‌گر آواز و تصنیف‌هایش بود. نغمه‌ها و نت‌ها برایش هم‌چون دیالوگ‌های نمایش‌نامه برای یک بازی‌گر حرفه‌ای بودند. او درون نقشِ شعر می‌رفت و آن را به بهترین شیوه بازی می‌کرد. حیف و هزار حیف که این ترانه را با صدای دیگران گوش بدهید. این ترانه را فقط و فقط با صدای بنان گوش بدهید تا گوش‌تان با تحریرهای تقلبی و اداهای استودیویی خراب نشود. این ترانه را آهنگ‌ساز بزرگ و ویولون‌نواز برجسته، پرویز یاحقی ساخته‌است. درواقع یاحقی این آهنگ را ساخته بود و از طریق دایی‌اش، حسین یاحقی با سراینده‌ی این تصنیف، اسماعیل نواب‌صفا آشنا می‌شود و از ایشان می‌خواهد که بر روی آهنگی که ساخته‌است، شعری بگوید. نواب‌صفا هم این شعر را می‌گوید و بنان هم آن را این‌گونه باطراوت می‌خوانَد (۱۳۳۶). گویا قدیم‌ها همه چیز باهم جور درمی‌آمد. من فقط جسمم در این دوران است، جانم در دوران بنان است.

@REsearchers
‌