🔴شباهت داستان «ما» و تاریخ «قوم یهود»
قسمت دوم
🖋رضی الدین طبیب
حتی هولوکاست هم داشته ایم: اگر با گاز و گرسنگی و سوختن در کوره آدم‌سوزی دمار از روزگار یهودیان در بین الملل دوم برآوردند، عوضش ما را در بین الملل اول با قحطی و وبا و آبله نقره داغ کردند؛ آنهم با دو برابر تلفات ناقابلِ بیشتر!
تنها چیزی که در تاریخ مان نداشتیم و به نظر می رسید قافیه اش را بدجور به یهودیان باخته ایم، همان «گتو» بود که آن هم به برکت کوششهای خستگی ناپذیر نظام مقدس و ارکانش در این چهل سال، اکنون کل مملکت به گتوی بزرگی مبدل شده که در آن هر قِسم جنایت و فاجعه و بلا و بیماری که بخواهید مجال ظهور می یابد. بیغوله موحشی است که جز بذر «مرگ» چیزی در آن عمل نمی آید. ایران دوزخی است رانده شده بر حاشیه جهان و ما زاغه نشینانی بلاتکلیف در کنج دنیا؛ نه می توان در آن ماند و نه می شود فلنگش را بست و رفت. این هم از کٙرٙم آنهاست که اگر آقایان هم اکنون رخصت خروج از اینجا را بدهند، آن وری ها نه دیگر اذن دخول به ما می‌دهند و نه داخل آدم به حسابمان می آورند.
این ویدیوی کوتاه، بخشی از سکانس پایانی فیلم سینمایی «فهرست شیندلر»(۱۹۹۳) است؛ شاهکاری که روایتگر برهه ای حساس از زندگی تاجری آلمانی به نام «اُسکار شیندلر» است. داستان زندگی مردی است که از انسانی بی احساس و سودجو به قهرمانی شریف و نوعدوست مبدل می‌گردد و تمام ثروتش را در راه نجات زندگی هزاران انسان بیگناه خرج می‌کند و خود در پایان با خوشنامی_اگرچه در فقر_ زندگی را به سر می آورد.
شیندلر جزو اندک توانمندانی بود که در روزگار ابتذال مرگ و معنا باختن مفهوم زندگی، برخلاف همگنانش به راهی دیگر رفت و با تمام وجود ادراک کرد جانِ هر آدم چه بهایی دارد و چقدر زمان خواهد برد تا جانهایی شریف و ارزشمند به مثابه سرمایه هایی انسانی و معنوی در جامعه پرورده و حفظ شوند. یهودیان هم به پاس محبت هایش او را در مقام یکی از ناجیان مقدس و تاریخی خود قرار دادند و در واپسین روز با جمله ای از کتاب مقدس او را تقدیر و بدرقه کردند:
"کشتن یک نفر همچون کشتن همه مردم دنیا است و نجات جان یک نفر، همچون نجات تمام بشریت است..."
اما ار آنجا که به قول «کارل مارکس» فقید٬ "تاریخ دو بار تکرار می‌شود: اولین بار به شکل «تراژدی» و دومین بار به صورت «کمدی» " ، نصیبمان از تاریخ شد کمدی و داستان های فُکاهی!
ما هم چون قوم یهود به استقبال «ناجیان مقدسی» رفتیم که با وعده احیای اخلاقیات و رستگاری و سعادت و عدالت پا به میدان گذاشتند، اما از همان روز اول تقریباً جز «جان» هرچه داشتیم و نداشتیم و گفتند و وعده دادند، از ما گرفتند و امروز ما را در بزرگترین گتوی جهان_ یعنی «ایران»_حبس کرده اند و رسیده اند به آنجا که به هر حیلتی که بتوانند، کالبد نیمه جانمان را هم از همان نیم «جانِ» بر جای مانده تهی می سازند.
از قضای روزگار این بار نه «ما» که «آنها» ٬ و در «نخستین روز» و نه واپسین روز کتاب مقدسی در دست داشتند که در آن نوشته شده بود:
"هر کس نفسی را بدون حق و یا بی‌آنکه فساد و فتنه‌ای در زمین کرده، بکشد مثل آن باشد که همه مردم را کشته، و هر کس نفسی را حیات بخشد یا از مرگ نجات دهد، مثل آن است که همه مردم دنیا را حیات بخشیده است..."(سوره مائده، آیه ۳۲)
حال خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل که ملت چه جان ها چون گُل به «شرافت» پروردند، اما کوردلان بی شرافت به تیغ رذالت پرپرشان کردند.
@renaissancetranslate
قسمت دوم
🖋رضی الدین طبیب
حتی هولوکاست هم داشته ایم: اگر با گاز و گرسنگی و سوختن در کوره آدم‌سوزی دمار از روزگار یهودیان در بین الملل دوم برآوردند، عوضش ما را در بین الملل اول با قحطی و وبا و آبله نقره داغ کردند؛ آنهم با دو برابر تلفات ناقابلِ بیشتر!
تنها چیزی که در تاریخ مان نداشتیم و به نظر می رسید قافیه اش را بدجور به یهودیان باخته ایم، همان «گتو» بود که آن هم به برکت کوششهای خستگی ناپذیر نظام مقدس و ارکانش در این چهل سال، اکنون کل مملکت به گتوی بزرگی مبدل شده که در آن هر قِسم جنایت و فاجعه و بلا و بیماری که بخواهید مجال ظهور می یابد. بیغوله موحشی است که جز بذر «مرگ» چیزی در آن عمل نمی آید. ایران دوزخی است رانده شده بر حاشیه جهان و ما زاغه نشینانی بلاتکلیف در کنج دنیا؛ نه می توان در آن ماند و نه می شود فلنگش را بست و رفت. این هم از کٙرٙم آنهاست که اگر آقایان هم اکنون رخصت خروج از اینجا را بدهند، آن وری ها نه دیگر اذن دخول به ما می‌دهند و نه داخل آدم به حسابمان می آورند.
این ویدیوی کوتاه، بخشی از سکانس پایانی فیلم سینمایی «فهرست شیندلر»(۱۹۹۳) است؛ شاهکاری که روایتگر برهه ای حساس از زندگی تاجری آلمانی به نام «اُسکار شیندلر» است. داستان زندگی مردی است که از انسانی بی احساس و سودجو به قهرمانی شریف و نوعدوست مبدل می‌گردد و تمام ثروتش را در راه نجات زندگی هزاران انسان بیگناه خرج می‌کند و خود در پایان با خوشنامی_اگرچه در فقر_ زندگی را به سر می آورد.
شیندلر جزو اندک توانمندانی بود که در روزگار ابتذال مرگ و معنا باختن مفهوم زندگی، برخلاف همگنانش به راهی دیگر رفت و با تمام وجود ادراک کرد جانِ هر آدم چه بهایی دارد و چقدر زمان خواهد برد تا جانهایی شریف و ارزشمند به مثابه سرمایه هایی انسانی و معنوی در جامعه پرورده و حفظ شوند. یهودیان هم به پاس محبت هایش او را در مقام یکی از ناجیان مقدس و تاریخی خود قرار دادند و در واپسین روز با جمله ای از کتاب مقدس او را تقدیر و بدرقه کردند:
"کشتن یک نفر همچون کشتن همه مردم دنیا است و نجات جان یک نفر، همچون نجات تمام بشریت است..."
اما ار آنجا که به قول «کارل مارکس» فقید٬ "تاریخ دو بار تکرار می‌شود: اولین بار به شکل «تراژدی» و دومین بار به صورت «کمدی» " ، نصیبمان از تاریخ شد کمدی و داستان های فُکاهی!
ما هم چون قوم یهود به استقبال «ناجیان مقدسی» رفتیم که با وعده احیای اخلاقیات و رستگاری و سعادت و عدالت پا به میدان گذاشتند، اما از همان روز اول تقریباً جز «جان» هرچه داشتیم و نداشتیم و گفتند و وعده دادند، از ما گرفتند و امروز ما را در بزرگترین گتوی جهان_ یعنی «ایران»_حبس کرده اند و رسیده اند به آنجا که به هر حیلتی که بتوانند، کالبد نیمه جانمان را هم از همان نیم «جانِ» بر جای مانده تهی می سازند.
از قضای روزگار این بار نه «ما» که «آنها» ٬ و در «نخستین روز» و نه واپسین روز کتاب مقدسی در دست داشتند که در آن نوشته شده بود:
"هر کس نفسی را بدون حق و یا بی‌آنکه فساد و فتنه‌ای در زمین کرده، بکشد مثل آن باشد که همه مردم را کشته، و هر کس نفسی را حیات بخشد یا از مرگ نجات دهد، مثل آن است که همه مردم دنیا را حیات بخشیده است..."(سوره مائده، آیه ۳۲)
حال خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل که ملت چه جان ها چون گُل به «شرافت» پروردند، اما کوردلان بی شرافت به تیغ رذالت پرپرشان کردند.
@renaissancetranslate
5 comments
Log in to comment
مانا باشید