آیا حاضرید برای طراحی فنی استارتاپ تون، و به جای تیم سازی و هزینه 50 تا 200 میلیون ،پروژه تون رو با تیم های دانشجویی خبره شریک باشید و نهایتا 4 تا 8 میلیون تومان هزینه کنید و ضمانت اجرایی یک دانشگاه معتبر رو هم در پشتوانه قراردادتون داشته باشید ؟
بنده توی کارهای جدی و واقعی متعددی به دانشجوها اعتماد کردم. بین این عزیزان اکثرا هم خوب و قابل اعتماد بودن و البته که مواردی هم از عدم تعهد وجود داشته. اما با این حال راه درست رو هزینه کرد درست و تیم سازی درست میدونم. و چون خود بنده توی دانشگاه هستم و از ضمانت اجرایی دانشگاه ها و روندهای اون بی اطلاع نیستم، اعتماد به دانشگاه (که عملا یا از نفت ارتزاق میکنن یا با یه سیستم مشابه کارمندی عادت به ارتزاق از شهریه دانشجوها دارن) رو نه برای همیشه بلکه با فرآیندهای بسیار ناقص و پر اشکال امروز برای یه کسب و کار جدی پر ریسک و خطرناک میدونم. بنده از نزدیک شاهد مثالهای متعددی در برخورد با ضمانتهای اجرایی و قراردادهای دانشگاه بودم و این رو میدونم که دانشگاه اگه بخواد تو جایی که نفعش در لحظه در اون نیست کاری رو انجام بده یا نده چطور میتونه از ابزارها و روابط و زورمندی خودش استفاده کنه. اکیدا به کسی که میخواد کار جدی بکنه توصیه میکنم که مسیر اصولی رو پیش بره، به دانشجوها اعتماد کنه اما نظارتش رو کاملا خودش به عهده بگیره و وارد بازی اعتماد کردن به ضمانت اجرایی دانشگاه ها - تو شرایط امروز و با قواعد و روالهای امروز- نشه. مطمئنم در آینده نزدیک این مساله توسط دانشگاهها بهبود پیدا میکنه و البته که همین الان هم بعضی دانشگاهها از بعضی دیگر تو این مساله پیشرفته تر و اصولی تر رفتار میکنن و براش زیرساخت، قاعده های محکم و روال نظارت پذیر دارند.
در تمام دنیا در این جور موارد نه یک سازمان بزرگ مانند یک دانشگاه که یک استاد طرف حساب صنعت است استاد خوب خروجی خوب می دهد و گرنت بالاتری می گیرد دانشگاه برآیند تعداد زیادی آدم هست که در کشور ما که هیچ در جاهای دیگر دنیا نیز نمی توان نقش و اثر هر یک را به دقت تعیین کرد و نمره داد لذا پیشنهاد درست پیشنهاد دوستمان است استفاده از پتانسیل دانشجویی ولی با نظارت خودمان یا افراد خبره کارکرده نه صرفا اساتیدی که ممکن است تجربه کاری بسیار کمی داشته باشند و صرفا افراد درسخوانی بوده اند که مدام نمرات بالا آورده اند و حالا تبدیل به استاد شده اند
با سلام. خیر. به چند دلیل: اول اینکه دانشگاه رو اصلا جایی برای کارهای اجرایی نمیدونم. دانشگاه جای علم آموزی و سنجش اون هست، نه کارهای مهارتی و فنی. دوم در کشور ما بطور اخص، خود دولت قولی که میده رو نمیتونه عملی کنه، چه برسه به زیرمجموعه ای مثل دانشگاه که سیاستگذاری هاش لحظه ای و برحسب مصالح بعضاً سیاسی تعیین میشه. سوم خود کلمه خبره مبهمه. یعنی چقدر خبره؟ چی تو رزومه اش بوده که خبره قلمداد میشه؟
اما با این حال راه درست رو هزینه کرد درست و تیم سازی درست میدونم.
و چون خود بنده توی دانشگاه هستم و از ضمانت
اجرایی دانشگاه ها و روندهای اون بی اطلاع نیستم، اعتماد به دانشگاه (که عملا یا از نفت ارتزاق میکنن یا با یه سیستم مشابه کارمندی عادت به ارتزاق از شهریه دانشجوها دارن) رو نه برای همیشه بلکه با فرآیندهای بسیار ناقص و پر اشکال امروز برای یه کسب و کار جدی پر ریسک و خطرناک میدونم.
بنده از نزدیک شاهد مثالهای متعددی در برخورد با ضمانتهای اجرایی و قراردادهای دانشگاه بودم و این رو میدونم که دانشگاه اگه بخواد تو جایی که نفعش در لحظه در اون نیست کاری رو انجام بده یا نده چطور میتونه از ابزارها و روابط و زورمندی خودش استفاده کنه.
اکیدا به کسی که میخواد کار جدی بکنه توصیه میکنم که مسیر اصولی رو پیش بره، به دانشجوها اعتماد کنه اما نظارتش رو کاملا خودش به عهده بگیره و وارد بازی اعتماد کردن به ضمانت اجرایی دانشگاه ها - تو شرایط امروز و با قواعد و روالهای امروز- نشه.
مطمئنم در آینده نزدیک این مساله توسط دانشگاهها بهبود پیدا میکنه و البته که همین الان هم بعضی دانشگاهها از بعضی دیگر تو این مساله پیشرفته تر و اصولی تر رفتار میکنن و براش زیرساخت، قاعده های محکم و روال نظارت پذیر دارند.
استاد خوب خروجی خوب می دهد و گرنت بالاتری می گیرد
دانشگاه برآیند تعداد زیادی آدم هست که در کشور ما که هیچ در جاهای دیگر دنیا نیز نمی توان نقش و اثر هر یک را به دقت تعیین کرد و نمره داد
لذا پیشنهاد درست پیشنهاد دوستمان است
استفاده از پتانسیل دانشجویی ولی با نظارت خودمان یا افراد خبره کارکرده نه صرفا اساتیدی که ممکن است تجربه کاری بسیار کمی داشته باشند و صرفا افراد درسخوانی بوده اند که مدام نمرات بالا آورده اند و حالا تبدیل به استاد شده اند
اول اینکه دانشگاه رو اصلا جایی برای کارهای اجرایی نمیدونم. دانشگاه جای علم آموزی و سنجش اون هست، نه کارهای مهارتی و فنی.
دوم در کشور ما بطور اخص، خود دولت قولی که میده رو نمیتونه عملی کنه، چه برسه به زیرمجموعه ای مثل دانشگاه که سیاستگذاری هاش لحظه ای و برحسب مصالح بعضاً سیاسی تعیین میشه.
سوم خود کلمه خبره مبهمه. یعنی چقدر خبره؟ چی تو رزومه اش بوده که خبره قلمداد میشه؟