#دکتر_محمود_سریعالقلم
اگر مسئولان یک کشور یکدهم از وقت روزانهشان را صرف تعامل جهانی کنند نکات بسیار بیشتری میآموزند تا اینکه فقط در فضاهای بسته درون کشور با هم تعامل داشته باشند . ما برای این تصور میکنیم که پدیده خاصی هستیم و افکار ما در صحنه جهانی خاص است که هیچ کشور جهان با این سیاستها حاضر به ارتباط ما نیست
واقعگرایی یک فضیلت است و اینکه شما شجاعت مواجهه و درک این واقعیتها را داشته باشید فضیلتی بزرگتر ، جهان امروز با جهان دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ که مبارزه سیاسی میشد به شدت تغییر کرده و ایدۀ تقابل با نظم و استکبار جهانی دیگر در هیچ کجای دنیا اعتبار ندارد نه در اندونزی و مالزی اعتبار دارد و نه در مصر و تونس و عراق و نه در آمریکای لاتین و جاهای دیگر دنیا ...
مجموعه مديران ما حدود سه چهارهزار نفر هستند با انديشههايی كه در حصار بستۀ خودشان در حال گردش است و آدمها وقتی در حصار باشند گمان میکنند خیلی خاص هستند اما آموختن حاصل تعامل با جهان است و هر چه انسان در محافل علمی و سیاسی جهانی بیشتری شرکت کند بیشتر میآموزد و بیشتر در مفروضات خود تشکیک میکند ... مسأله اصلی سیاستمداران ما تعامل نداشتن با جهان است.
گاهی فکر میکنم اگر #تایوان مثال این است که انسانها با وجود نداشتن منابع چه کارهایی که نمیتوانند کنند ایران ما هم انگار قرار است مثال این باشد که این همه منابع ، فرصت و موقعیتهای سوقالجیشی ولی بدون ارتباط با جهان به هیچ دردش نخورد . ما کشوری هستیم در چهارراه هوایی و زمینی جهان ِ غرب و شرق اما تعداد مسافران ترانزیت هواپیمایی ما از تعداد مسافران پایتختهای درجه سوم جهان هم کمتر است ... وقتی کشوری در میان نزدیک به ۲۰کشور قرار دارد ولی به دلیل نداشتن بازار منطقهای و عدم احتیاج سایر کشور به محصولات آن ، تحریم کردنش آسان است نباید تقصیر را جز خودش متوجه کس دیگری بداند
@Library_Telegram