لیسانسه‌ها!
✍ داریوش سجادی
✅افزایش جمعیت بمنظور اجتناب از پیر شدن جامعه و اتکال بر نسل جوان در قامت نیروی چالاک و کاروز هر چند شاخص الگوی توسعه است اما مشکل نگاه صرفا مکانیکال به انسان در چنین رویکردی است.
✅قرار نیست که انسان فقط در واحد «شتر» شناخته شود و رشد و افزایش پیدا کند!
✅ما قبل از افزایش فرزند آزمند یابش و پیدایش و آموزش پدر و مادریم.
وقتی والدین اساسا فاقد درک چیستی و چرائی ازدواج‌اند و بالتبع درکی از چیستی فرزند و چیستی مسئولیت در قبال رشد و تکوین شخصیت فرزند ندارند بدین منوال تولد حتی یک فرزند هم در چنین خانواده‌ای حماقت است.
✅وقتی والدین صلاحیت و عُرضه پرورش فرزند صالح ندارند و نهایت مسئولیت خود را خلاصه شده در تامین البسه و اطعمه و مدرسه اولادشان می‌دانند نتیجه همین وضعی می‌شود که شاهدیم.
✅مُشتی جوان لایعقل با ماهیتی رُباتیک و پوچ و فاقد حداقل شعور و اخلاق و منزلت و مستظهر به تحصیلات دانشگاهی!
✅افزایش جمعیت زمانی وافی به مقصود است که ابتدا به رشد و گسترش و بلکه آفرینش والدینی اهتمام بورزیم که بفهمند وظیفه اصلی ایشان در قبال اولاد قبل از رشد و نمو اندام، سُمُو اخلاق و رفعت کمال و کیشی پارسایانه و انسانی والاست.
✅همه درک‌شان از پدر و مادری را در دکتر و مهندس تحویل جامعه دادن معنا کرده‌اند! نگاه‌شان به تحصیل فرزند آتیه‌نگری بقصد تامین معیشت است و بازنده‌هائی را می‌مانند که جبران باخت‌های خود در زمین معیشت را از فرزند متوقع‌اند تا در «آینده‌ای مفروض» پولسازی فرزند در قامت دکتر و مهندس را بنام پاکباختگی گذشته خود تشخص کنند!
✅نگاه طنازانه و زیرکانه سروش صحت به این تاتیتل سالاری مهوع در لیسانسه‌ها نیشتری خرد به این زخم سترگ بود!
@kherad_jensi
