معمولا دلیل اینکه کسانی دروغ میگویند و یا دزدی میکنند این نیست که این افراد نمیدانند دزدی کردن و دروغ گفتن کار بدی است، یا اینکه کسی به آنها نگفته است که این دست کارها ناپسند و منفی هستند. در واقع شاهکاری که ادیان انجام میدهند این است که میگویند خوبی خوب است و بدی بد است، آیا تکرار این مسئله که دروغ بد است و یا دزدی بد است باعث میشود که آدمها دروغ نگویند و یا دزدی نکنند؟ هرگز! آیا کسی پیدا میشود که بگوید دزدی خوب است و دروغ گفتن بد نیست؟ آیا پیامبر اسلام واقعا هنر کرده است که مثلا گفته است دزدی بد است(در حالی که خودش راهزنی میکرده و یک فضیلت اخلاقی برای مسلمانان را غارات اموال غیر مسلمان میدانسته)؟ کسانی که فکر میکنند دین ضامن اخلاق در جامعه است در واقع درک بسیار سبکی از جامعه شناسی و روانشناسی و ماهیت انسان دارند. انسانها ربات نیستند که نیاز به یک سری  دستور العمل ها داشته باشند که بخواهند آنها را مو به مو اجرا کنند، اینکه شما برای مردمی تکرار کنید که خوبی خوب است و بدی بد است هرگز باعث ترویج خوبی و از بین رفتن بدی نمیشود. اینکه چرا در جامعه جرم و پلیدی وجود دارد و چه راهکارهایی برای کم کردن این چیزها باید ایجاد شود سوال ساده ای نیست، علومی مانند روانشناسی، جامعه شناسی و جرمشناسی همواره در پی پاسخ دادن به این پرسشها هستند، پس تا اینجا باید دانست که دین کار بزرگی برای ترویج اخلاقیات نمیدهد، دین تنها میگوید خوب خوب است و بد بد است ) که همان هم با معیار و محک این است که خودشان در کجا ایستاده اند پس راحت میتوانند مفاهیم اخلاقی را با جایگاهی که خودشان در آن ایستاده اند کم وزن بی اهمیت یا پررنگ جلوه دهند بعنوان مثال همین مقوله دزدی در اسلام آنزمان که مسلمانی حاکم هست حکم دزدی در ابعاد نابودی خزانه یک کشور را به واژه پوچی بنام اختلاس تقلیل داده و مجازاتش را کمتر از دزدیدن یک عدد نان بیان میکنند و مثال های بی شماری از این دست ( ، کسی نیز برعکس آنرا مدعی نمیشود، یعنی کسی نیست که بگوید خوب بد است و بد خوب است! و این گفتار دین شرط کافی برای ایجاد جامعه اخلاقی تر نیست! اندیشه دینی تنها تعدادی از اخلاقیات بسیار پیش پا افتاده را پشت سر هم تکرار میکند در حالی که نه تنها هیچ برنامه ای مثبت و عاقلانه برای ایجاد جامعه ای که در آن اخلاقیات اجرا شوند و شرایط دروغ نگفتن و… در آن پیش بیاید ندارد، بلکه شرایط جهنمی ای ایجاد میکنند که همه افراد مجبورند در آن شرایط دروغ بگویند و آدمهای پلیدی باشند که همواره به دنبال بیرون کشیدن گلیم خود از آب و زیر پا گذاشتن حقوق دیگران باشند، نظیر آنچه امروز به عنوان فروپاشی اخلاقی مردم ایران بعد از خلالوش 57 مطرح است. یکی دیگر از موارد اینکه دین یک ضد ارزش اخلاقی برای جوامع انسانی هست به بی پایه بودن و توجیه پذیر بودن مفاهیم دینی که بزرگترین علت ضد اخلاق بودن پدیده دیانت است بر میگردد دین داران به همین دلیل که مفاهیم دینی آنها بی پایه و اساس است انسانهایی به شدت قانونگریز هستند، چون قوانین الهی خود را بالاتر از هر قانون دیگری میببینند.  دین داران خدا را در خود میبینند، بجای اینکه خود را طرفدار خدا ببینند، خدا را طرفدار خود میبینند، کارهای خود را میتوانند به سادگی به خدا بچسبانند، معمولا آدمهای مذهبی دشمنان خود را دشمنان خدا میخوانند و یا رسماً آنها را شیطانی و شر مینامند، این باعث میشود که شخص به هر کاری که خود فکر میکند درست است دست بزند با توجیه اینکه این کار بر رضای خداوند است. خمینی، صدام، رجویی، هیتلر، بن لادن، سلطان سلیمان عثمانی،شاه اسماعیل صفوی، محمد رسول ال لا، دستگاه حکومتی کاتولیکها و بسیاری دیگر از جنایتکاران تاریخ، دشمنان خود را دشمنان خدا نامیده اند و نابودی آنها را خواست خدا میدانند

داعش و بو کو حرام و القاعده و طالبان و .... هم واسه گرفتن پاداش جنسی تو اون دنیای موهوم دست به جنایتهای هولناک زدن و میزنند. اینکه یه حرف کلیه و سطحیه. ادیان یه بطن هم دارند که کار از اونجا خراب میشه. این یه فریب کاریه که مردم رو بواسطهء فطرت نیکشون و نیکخواهیشون دعوت به کار نیک بکنی و بعد کار نیک رو اونجوری که دلت میخواد و خواست تو هست براشون تعریف بکنی و از مردم برای امیالت بهره بردازی کنی اونم با یک دروغ بزرگ به نام بهشت و جهنم. اتفاقاً هر چی کثافتکاریه تو همین دیندارها پیدا شده . مثل سعید طوسیها و کاردینالها و کشیشها و آخوندهای لواط کار و خاخامهای شهوت ران. ادیان خیلی بیشتر از ویروسها و میکروبها آدم کشتن و تجاوز کردن. دیندارها این کارها رو کردن. شما از بطن ادیان اطلاع نداری و سطحی هستی. والا کسی اگر ادیان رو مطالعه کرده باشه، به درستی و بدون تعصب و پیش قضاوت، این سخن رو نمیگه. قدری وقت بگذار و به عنوان یک آدم بیطرف مطالعه کن. اگر وجدان داشته باشی و شرافت، راه درست فکر و راه درست رو خواهی یافت. انسانیت و انسان بودن احتیاجی به دین نداره. هر کسی خوب و بد رو در اجتماعی که زندگی میکنه به خوبی میفهمه. موضوع تصمیم گرفتن در اون لحظه س که خوب باشی یا بد و چون دین از بنیان فاسد هست و بر اساس دروغهای بزرگ بنا شده، بنابر این کار رو خراب میکنه و داعش و غیره و ذالک رو میسازه. همهء این دروغهای بزرگ هم مدعی هستند که دروغ اونها بهتر و کاملتره.

معمولا دلیل اینکه کسانی دروغ میگویند و یا دزدی میکنند این نیست که این افراد نمیدانند دزدی کردن و دروغ گفتن کار بدی است، یا اینکه کسی به آنها نگفته است که این دست کارها ناپسند و منفی هستند. در واقع شاهکاری که ادیان انجام میدهند این است که میگویند خوبی خوب است و بدی بد است، آیا تکرار این مسئله که دروغ بد است و یا دزدی بد است باعث میشود که آدمها دروغ نگویند و یا دزدی نکنند؟ هرگز! آیا کسی پیدا میشود که بگوید دزدی خوب است و دروغ گفتن بد نیست؟ آیا پیامبر اسلام واقعا هنر کرده است که مثلا گفته است دزدی بد است(در حالی که خودش راهزنی میکرده و یک فضیلت اخلاقی برای مسلمانان را غارات اموال غیر مسلمان میدانسته)؟ کسانی که فکر میکنند دین ضامن اخلاق در جامعه است در واقع درک بسیار سبکی از جامعه شناسی و روانشناسی و ماهیت انسان دارند. انسانها ربات نیستند که نیاز به یک سری  دستور العمل ها داشته باشند که بخواهند آنها را مو به مو اجرا کنند، اینکه شما برای مردمی تکرار کنید که خوبی خوب است و بدی بد است هرگز باعث ترویج خوبی و از بین رفتن بدی نمیشود. اینکه چرا در جامعه جرم و پلیدی وجود دارد و چه راهکارهایی برای کم کردن این چیزها باید ایجاد شود سوال ساده ای نیست، علومی مانند روانشناسی، جامعه شناسی و جرمشناسی همواره در پی پاسخ دادن به این پرسشها هستند، پس تا اینجا باید دانست که دین کار بزرگی برای ترویج اخلاقیات نمیدهد، دین تنها میگوید خوب خوب است و بد بد است ) که همان هم با معیار و محک این است که خودشان در کجا ایستاده اند پس راحت میتوانند مفاهیم اخلاقی را با جایگاهی که خودشان در آن ایستاده اند کم وزن بی اهمیت یا پررنگ جلوه دهند بعنوان مثال همین مقوله دزدی در اسلام آنزمان که مسلمانی حاکم هست حکم دزدی در ابعاد نابودی خزانه یک کشور را به واژه پوچی بنام اختلاس تقلیل داده و مجازاتش را کمتر از دزدیدن یک عدد نان بیان میکنند و مثال های بی شماری از این دست ( ، کسی نیز برعکس آنرا مدعی نمیشود، یعنی کسی نیست که بگوید خوب بد است و بد خوب است! و این گفتار دین شرط کافی برای ایجاد جامعه اخلاقی تر نیست! اندیشه دینی تنها تعدادی از اخلاقیات بسیار پیش پا افتاده را پشت سر هم تکرار میکند در حالی که نه تنها هیچ برنامه ای مثبت و عاقلانه برای ایجاد جامعه ای که در آن اخلاقیات اجرا شوند و شرایط دروغ نگفتن و… در آن پیش بیاید ندارد، بلکه شرایط جهنمی ای ایجاد میکنند که همه افراد مجبورند در آن شرایط دروغ بگویند و آدمهای پلیدی باشند که همواره به دنبال بیرون کشیدن گلیم خود از آب و زیر پا گذاشتن حقوق دیگران باشند، نظیر آنچه امروز به عنوان فروپاشی اخلاقی مردم ایران بعد از خلالوش 57 مطرح است. یکی دیگر از موارد اینکه دین یک ضد ارزش اخلاقی برای جوامع انسانی هست به بی پایه بودن و توجیه پذیر بودن مفاهیم دینی که بزرگترین علت ضد اخلاق بودن پدیده دیانت است بر میگردد دین داران به همین دلیل که مفاهیم دینی آنها بی پایه و اساس است انسانهایی به شدت قانونگریز هستند، چون قوانین الهی خود را بالاتر از هر قانون دیگری میببینند.  دین داران خدا را در خود میبینند، بجای اینکه خود را طرفدار خدا ببینند، خدا را طرفدار خود میبینند، کارهای خود را میتوانند به سادگی به خدا بچسبانند، معمولا آدمهای مذهبی دشمنان خود را دشمنان خدا میخوانند و یا رسماً آنها را شیطانی و شر مینامند، این باعث میشود که شخص به هر کاری که خود فکر میکند درست است دست بزند با توجیه اینکه این کار بر رضای خداوند است. خمینی، صدام، رجویی، هیتلر، بن لادن، سلطان سلیمان عثمانی،شاه اسماعیل صفوی، محمد رسول ال لا، دستگاه حکومتی کاتولیکها و بسیاری دیگر از جنایتکاران تاریخ، دشمنان خود را دشمنان خدا نامیده اند و نابودی آنها را خواست خدا میدانند

معمولا دلیل اینکه کسانی دروغ میگویند و یا دزدی میکنند این نیست که این افراد نمیدانند دزدی کردن و دروغ گفتن کار بدی است، یا اینکه کسی به آنها نگفته است که این دست کارها ناپسند و منفی هستند. در واقع شاهکاری که ادیان انجام میدهند این است که میگویند خوبی خوب است و بدی بد است، آیا تکرار این مسئله که دروغ بد است و یا دزدی بد است باعث میشود که آدمها دروغ نگویند و یا دزدی نکنند؟ هرگز! آیا کسی پیدا میشود که بگوید دزدی خوب است و دروغ گفتن بد نیست؟ آیا پیامبر اسلام واقعا هنر کرده است که مثلا گفته است دزدی بد است(در حالی که خودش راهزنی میکرده و یک فضیلت اخلاقی برای مسلمانان را غارات اموال غیر مسلمان میدانسته)؟ کسانی که فکر میکنند دین ضامن اخلاق در جامعه است در واقع درک بسیار سبکی از جامعه شناسی و روانشناسی و ماهیت انسان دارند. انسانها ربات نیستند که نیاز به یک سری  دستور العمل ها داشته باشند که بخواهند آنها را مو به مو اجرا کنند، اینکه شما برای مردمی تکرار کنید که خوبی خوب است و بدی بد است هرگز باعث ترویج خوبی و از بین رفتن بدی نمیشود. اینکه چرا در جامعه جرم و پلیدی وجود دارد و چه راهکارهایی برای کم کردن این چیزها باید ایجاد شود سوال ساده ای نیست، علومی مانند روانشناسی، جامعه شناسی و جرمشناسی همواره در پی پاسخ دادن به این پرسشها هستند، پس تا اینجا باید دانست که دین کار بزرگی برای ترویج اخلاقیات نمیدهد، دین تنها میگوید خوب خوب است و بد بد است ) که همان هم با معیار و محک این است که خودشان در کجا ایستاده اند پس راحت میتوانند مفاهیم اخلاقی را با جایگاهی که خودشان در آن ایستاده اند کم وزن بی اهمیت یا پررنگ جلوه دهند بعنوان مثال همین مقوله دزدی در اسلام آنزمان که مسلمانی حاکم هست حکم دزدی در ابعاد نابودی خزانه یک کشور را به واژه پوچی بنام اختلاس تقلیل داده و مجازاتش را کمتر از دزدیدن یک عدد نان بیان میکنند و مثال های بی شماری از این دست ( ، کسی نیز برعکس آنرا مدعی نمیشود، یعنی کسی نیست که بگوید خوب بد است و بد خوب است! و این گفتار دین شرط کافی برای ایجاد جامعه اخلاقی تر نیست! اندیشه دینی تنها تعدادی از اخلاقیات بسیار پیش پا افتاده را پشت سر هم تکرار میکند در حالی که نه تنها هیچ برنامه ای مثبت و عاقلانه برای ایجاد جامعه ای که در آن اخلاقیات اجرا شوند و شرایط دروغ نگفتن و… در آن پیش بیاید ندارد، بلکه شرایط جهنمی ای ایجاد میکنند که همه افراد مجبورند در آن شرایط دروغ بگویند و آدمهای پلیدی باشند که همواره به دنبال بیرون کشیدن گلیم خود از آب و زیر پا گذاشتن حقوق دیگران باشند، نظیر آنچه امروز به عنوان فروپاشی اخلاقی مردم ایران بعد از خلالوش 57 مطرح است. یکی دیگر از موارد اینکه دین یک ضد ارزش اخلاقی برای جوامع انسانی هست به بی پایه بودن و توجیه پذیر بودن مفاهیم دینی که بزرگترین علت ضد اخلاق بودن پدیده دیانت است بر میگردد دین داران به همین دلیل که مفاهیم دینی آنها بی پایه و اساس است انسانهایی به شدت قانونگریز هستند، چون قوانین الهی خود را بالاتر از هر قانون دیگری میببینند.  دین داران خدا را در خود میبینند، بجای اینکه خود را طرفدار خدا ببینند، خدا را طرفدار خود میبینند، کارهای خود را میتوانند به سادگی به خدا بچسبانند، معمولا آدمهای مذهبی دشمنان خود را دشمنان خدا میخوانند و یا رسماً آنها را شیطانی و شر مینامند، این باعث میشود که شخص به هر کاری که خود فکر میکند درست است دست بزند با توجیه اینکه این کار بر رضای خداوند است. خمینی، صدام، رجویی، هیتلر، بن لادن، سلطان سلیمان عثمانی،شاه اسماعیل صفوی، محمد رسول ال لا، دستگاه حکومتی کاتولیکها و بسیاری دیگر از جنایتکاران تاریخ، دشمنان خود را دشمنان خدا نامیده اند و نابودی آنها را خواست خدا میدانند

آفرین خدا کنه این سایبری های احمق و ساندیس خورای گوه خور هم بفهمن

درود به شما، فکر میکنید اگر خدای وجود داشته باشه نفعش در این هست بندگانی داشته باشه که بفهمند و کنارش بگذارند یا بندگانی که در نفهمی و نادانی مثل گله کوران در تاریکی گرد خودشون در حال چرخش باشند!؟ با همین سنجش ببین چرا در دستگاه پروپاگاندا یک حاکم مطلق عسلامگرا نفع و مزیت بر این است که مجریان تبلیغاتشان بندگانی نفهم و مصلوب به تعصب باشند

خیلی لذت میبرم وقتی این همه شعور و فهم رو میبینم. این یعنی نور دانایی و تفکر و استدلال بر تاریکی جهل و نادانی و تعصب در حال پیروزی است. بسیار عالی. درود بر همه آنهایی که در راه دانستن قدم میگذارند حتی یک قدم.

در واقع اصل دین چیزی بجز خرافه نیست. بنیان گذاران دین در اثبات ادعای خودشان در مورد خدا، روح، جهنم و بهشت و دچار تناقض گویی و اوهام شدند. مثلاً پرواز محمد با یک فروند الاغ سفید بال دار با سری شبیه به سر فرشتگان یا انسان، به هفت طبقهء آسمان !؟!؟(حال کدام آسمان و کدام طبقه؟ بماند) با سرعتی فرا تر از سرعت نور و در عرض چند ساعت زمینی و صحیح و سالم برگشتن و دو برابر مثنوی خاطره تعریف کردن آیا خرافات نیست؟ بله البته بعدها هم کیسه داران و مفت خواران دین(متولیان) هم خرافات دیگری از همان جنس به دین و مذهب منگوله کردند و همینطور مردم. اما مطلب من این است که دین از بنیان خرافات است. اصل دین خرافات است.

گوه نخور بابا 🤣🤣🤣

چه گوه خوریا😂😂🤣🤣🤣

من هیچوقت غذای همیشگی تو حرومزاده و خانوادهء کثیف و رذلت رو نمیخورم. این غذای همیشگی تو و خانوادته، ارزونی خودتون.

این افطاری و سحری شماست همراه با سرگین شتر که عمام جعفرتون بهتون توصیه کرده. نوش جان خودت و خانوادهء موءمنت

نرینی یه وقت🤣🤣🤣