🖋آنچنان که سیگار برای قلب مضر است هیجان و عصبانیت نیز برای سیاست زیان‌آور است. ما ایرانی‌ها در سیاست باید بسیار تربیت شویم تا منطق و عقلانیت بر رفتارهای ما حکمفرما شود. اینکه ما هر آنچه ‌می‌خواهیم پشت تریبون به هر ملت و کشوری بگوییم ناشی از هیجان و کم‌دانشی ماست و طبیعی‌ست که چنین عملکردی پیامدهای بسیار جدی برای‌مان داشته باشد. امروز شرایط سیاست خارجی ما حتی از سال‌های اول انقلاب و دورۀ جنگ هم سخت‌تر شده زیرا تقریبا هیچکس دیگر متوجه پیامدهای سخنان خود نیست.

در توضیح المسائل آمده: شکستن نماز واجب از روی اختیار حرام است ولی برای جلوگیری از ضرر مالی یا بدنی مانعی ندارد... پس چرا ما از طریق عملکرد هیجانی و مزاجی در سیاست خارجی در این حد به خود و به اقتصاد کشور لطمه می‌زنیم و با دست خود شبکه وسیعی از فساد مالی برای انتقال کالا و خدمات ایجاد می‌کنیم؟ آیا عاقلانه است انسان تفنگی را بردارد و به پاهای خود شلیک کند تا فلج شود؟؟

ما ایرانیان زندانی توهمات غلط‌‌مان در مناسبات میان ایران و آمریکا در ۴٠ سال گذشته هستیم و متاسفانه شهامت لازم برای اعتراف به بسیاری از خطاهای خود در مواجهه با آمریکا را نداریم زیرا بسیاری از اتهاماتی که در دوران انقلاب و بعد از انقلاب به آمریکا زده شده اساسا پایه و اساس ندارد و بسیاری از این اتهامات واهی هستند.

برای درک بهتر ماجرا کافی‌ست به این دو روایت دقت کنیم: انقلابیون دولت آمریکا را مهم‌ترین حامی شاه در دستگیری و کشتار مردم می‌دانند و معتقدند که آمریکا تا دقیقه ۹۰ به حمایت خود از شاه ادامه داده اما در مقابل سلطنت‌طلب‌ها و طرفداران پهلوی هم معتقدند که سقوط شاه به خاطر حمایت‌های آمریکا از انقلابیون بوده و اگر اجازه می‌دادند که رژیم پهلوی از همۀ امکانات خود از جمله دستگاه‌های نظامی و امنیتی برای سرکوب استفاده کند شاه سقوط نمی‌کرد... حالا کدام روایت واقعا درست است کسی نمی‌داند.

امروز مردم ایران در دور افتاده‌ترین روستاها هم می‌دانند تغییر در سیاست خارجی تنها راه بهبود وضع اقتصادی کشور است و ادامه دادن به این تقابل بیهوده فقط دستگاه دیپلماسی ما را در موضع ضعف قرار می‌دهد چرا که پروندۀ هسته‌ای و مشکل تحریم‌ها تا زمانی که ایران با طرف اصلی ماجرا یعنی آمریکا بر مبنای منافع ملی وارد مذاکرۀ جدی نشود حل نخواهند شد و تا تحریم‌ها تعدیل و حذف نشوند بخش بزرگی از مشکلات معیشتی مردم پا بر جا خواهد ماند.



"هيچ‌كس در ايران متوجه پيامدهای سخنان خود نیست"
یادداشتی از: دکتر محمود سريع القلم
@renaissancetranslate

1 comment

دیکاتوری مارکسیستی شوروی،نازیسم آلمان،کمونیسم کوبا و چه و چه...روزی همه از هم پاشیدند فقط یه چیزی باقی موند:میلیون میلیون زندگی تکرار ناپذیری که پای تباه ترین و کثیف ترین افکار فاسد ترین افراد نوع بشر هدر شد.
ایران هم از این قافله عقب نمی مونه،انچه که مستقر هست فرو میپاشه فقط مردمی میمونن که زندگی نکردن.
انقلاب،جنگ،اعدام،تحقیر،تحمیق،تحمیل،تحریم،حماقت،خرافات،کثافت،کثافت....
لعنت به همه چیز