این سبک نگارش، که مدام خواننده را به دست‌انداز می‌اندازد، یادآور برخی سره‌گرایانِ ایرانیِ بسیار سرشناس‌تر از نویسندهُ این فرسته‌ است. در اینجا، نمودارِ سعیِ عبث، تناقض‌آلود و خنده‌آورِ نویسنده همین است که او بارها خود را ناچار می‌بیند برای رساندن مقصود، درون پرانتز‌های پیاپی، درست همان واژه‌‌هایی را که نمی‌خواهد، به کار برد( فلسفی مر دیو را منکر شود/در همان دم سخرهُ دیوی بود).

✍هومن پناهنده
@gashthaa