‏برای رهبر سیاسی موفق بودن، حتما باید در کنار اقبال عمومی، دارای سابقه و دانش و علم سیاسی و تاریخی و فرهنگی بالایی باشی و تاریخ و سیاست کشورت، بویژه در ۲۰۰ سال اخیر را به خوبی بدانی

چیزی که جمع مدعی از آن بی‌بهره است

اگر اینها را جمع کنید و مثلا بپرسید داور و تدین و تیمورتاش و تقی‌زاده و رضازاده شفق و فروغی و موید احمدی و حسین علا و ... کی بودند؟ پاسخی ندارند، بپرسید قدمت دولت و نام ایران چقدر است؟ قرارداد ۱۹۱۹ چی بود؟ در ۲۱ آذر چه اتفاقی افتاده؟ خطر فدرالیسم برای ایران چی است؟ مختصات مثلا سامانه پادشاهی مشروطه چیست؟ پاسخی ندارند، چون این کاره نیستند و دانشی در این حوزه‌ها ندارند

برای همین است، چون تجربه و دانش و تسلط تاریخی و سیاسی ندارند، مدام در حال رنگ عوض کردن هستند، یک روز مثلا چپ ضد استکبار هستند و روز دیگر با راست‌گراترین لابی‌های آمریکا معاشقه می‌کنند، یک روز اصلاح‌طلب هستند و روز دیگر طرفدار تروریست‌های ضدکُردی بمانند مهتدی، یک روز سینه‌چاک مقداد و میثم هستند و روز دیگر در حال فالوده خوری با دشمن ایرانی بمانند هنری لوی، یک روز با درفش شیر و خورشید تاریخی ایران می‌جنگند و روز دیگر به امثال فرومایگانی چون بوچانی تریبون می‌دهند

What’s the phone number ?