🔴«ما را به خاطر بیاور، ما را که تنها جوانان بیست‌وچندساله‌ای بودیم. زمانی که آتش باورهایمان از لبالب وجودمان شعله می‌کشید»
روز یکشنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۹،جمعی از زندانیان سیاسی محبوس در زندان قرچک ورامین گرد هم آمدند و با انتشار نامه‌ای یاد جان‌باختگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸ را گرامی داشتند.
متن کامل نامه:
«ما را به خاطر بیاور. ما را که تنها جوانانی بیست‌وچندساله‌ایم. مشت‌هامان گره کرده، قلب‌هامان مالامال از عشق و سرهایمان شوریده از شوق رهایی. قدم می‌گذاشتیم در کوچه‌پس‌کوچه‌های دل‌واپسی و اضطراب؛ با عبور از خیابان‌هایی که سالیان متمادی شاهد دردها و رنج‌های این شهر پرالتهاب بودند. در ذهن خود چشم‌های منتظر مادر و نگاه‌های پرسوال پدر را بی‌جواب گذاشته و مسیر را به امید قطره‌ای آزادی حتی در فریادی در نگاهی و یا در لبخندی می‌پیمودیم.
ما را به خاطر بیاور، ما را که تنها جوانان بیست‌وچندساله‌ای بودیم. زمانی که آتش باورهایمان از لبالب وجودمان شعله می‌کشید؛ با سلاح خشم و فریاد مقابل هجوم گلوله و باتوم سینه سپر کردیم. با چشمان اشک‌آلود و گلویی سوزان و صدایی گرفته، در تلاطم قیام، زنجیرهای بردگی را تک به تک پاره کردیم؛ و خون رفقایمان گرمای خورشید سحرگاهی را در دل سیاهی شب‌های سرد و بی‌رحم نوید می‌دادند.
ما را به خاطر بیاور؛ چرا که خون ریخته بر سنگفرش‌ها، نوشته‌های کنده‌کاری شده بر دیوارهای خاکستری زندان و واژه‌ی مظلوم آزادی که در کتابی میان انگشتانمان محبوس شده؛ اثبات وجودمان، هنوز در رگ و پی این شهر؛ آری، ردپای ما در گوشه‌گوشه‌ی شهر جامانده. نفس‌های ما از حنجره‌های دیگری بازمی‌تراود و فکرهای ما بر زبان‌های دیگری جاری است. اکنون تو کجای این قافله‌ای؟!»
جمعی از زندانیان سیاسی زندان قرچک ورامین، آبان ۱۳۹۹
https://t.me/PN_KFP/18327
روز یکشنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۹،جمعی از زندانیان سیاسی محبوس در زندان قرچک ورامین گرد هم آمدند و با انتشار نامه‌ای یاد جان‌باختگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸ را گرامی داشتند.
متن کامل نامه:
«ما را به خاطر بیاور. ما را که تنها جوانانی بیست‌وچندساله‌ایم. مشت‌هامان گره کرده، قلب‌هامان مالامال از عشق و سرهایمان شوریده از شوق رهایی. قدم می‌گذاشتیم در کوچه‌پس‌کوچه‌های دل‌واپسی و اضطراب؛ با عبور از خیابان‌هایی که سالیان متمادی شاهد دردها و رنج‌های این شهر پرالتهاب بودند. در ذهن خود چشم‌های منتظر مادر و نگاه‌های پرسوال پدر را بی‌جواب گذاشته و مسیر را به امید قطره‌ای آزادی حتی در فریادی در نگاهی و یا در لبخندی می‌پیمودیم.
ما را به خاطر بیاور، ما را که تنها جوانان بیست‌وچندساله‌ای بودیم. زمانی که آتش باورهایمان از لبالب وجودمان شعله می‌کشید؛ با سلاح خشم و فریاد مقابل هجوم گلوله و باتوم سینه سپر کردیم. با چشمان اشک‌آلود و گلویی سوزان و صدایی گرفته، در تلاطم قیام، زنجیرهای بردگی را تک به تک پاره کردیم؛ و خون رفقایمان گرمای خورشید سحرگاهی را در دل سیاهی شب‌های سرد و بی‌رحم نوید می‌دادند.
ما را به خاطر بیاور؛ چرا که خون ریخته بر سنگفرش‌ها، نوشته‌های کنده‌کاری شده بر دیوارهای خاکستری زندان و واژه‌ی مظلوم آزادی که در کتابی میان انگشتانمان محبوس شده؛ اثبات وجودمان، هنوز در رگ و پی این شهر؛ آری، ردپای ما در گوشه‌گوشه‌ی شهر جامانده. نفس‌های ما از حنجره‌های دیگری بازمی‌تراود و فکرهای ما بر زبان‌های دیگری جاری است. اکنون تو کجای این قافله‌ای؟!»
جمعی از زندانیان سیاسی زندان قرچک ورامین، آبان ۱۳۹۹
https://t.me/PN_KFP/18327
1 comment
nahid D
ما میهن پرستان آوای آزادیخواهانه تان را در جای جای میهن پژواک میکنیم.به امید سرنگونی اشغالگران و آزادی ایرانمان.جاوید شاه
Log in to comment