دستت که نرسید به دلم
،نه تقصیر تو بود
نه گناه من
،قصه
قصه‌ی دیواری‌ست از آجرِ بی‌باوری
که میان ما کشیدند
...پیش از آنکه به دنیا بیاییم

و حالا
تو آن سوی فاصله‌ای
،که نامش را "عقل" گذاشته‌اند
من این سوی شوقی
.که از دیوانگی سرشار است

ای کاش
یکی از ما
...زودتر می‌رسید
یا جهان
دیرتر
.خراب می‌شد