با این هزیمت غم‌انگیز، بعید است کابل همین امروز و فردا سقوط نکند!
سقوط دوباره افغانستان به عصر تباهی طالبان یک فاجعه برای مردم کشورهای منطقه است. مردمی که بدون فرصت آموزش و تمرین کافی در نهادهای دمکراتیک، در چرخه پیوسته و بسته سقوط و خروجند. مردمی که با دولتمردان عصر جهاد سودای مدارای مدنی دارند اما با استقرار نیمه نظمی مردان جهاد دیروز را دلالان پول و قدرت امروز یافته‌اند و نومید و نگران، رهسپار سقوطی دیگرند.
هیچ‌یک از بازیگران میدان تصویری واقعی از هم ندارند (یا نمی‌خواهند و نمی‌توانند): نیروی خارجی برای نجات قطعی مردم و رساندن آنها به شاهد دمکراسی نیامده است، مردمِ خسته دوست دارند نیروی خارجی را نماینده دمکراسی آزاد جهان (!) بدانند، دولت خود را خادم میهمان مردم نمی‌داند و مردم را "راضی ناگزیر" فرض می‌کند، مردم اما دل به حاکمیتی خوش کرده‌اند که بر او کنترل و از فرجام خوش او اطمینان ندارند، ارتش مسئول تمامیت ارضی کشور است اما باید دید فرماندهان به کدام صنم دل بسته‌اند، حتی مردم از خود تصویری دقیق و همدل ندارند، مطالبات برخی کابوس برخی دیگر است، غم فرهنگ و مدنیت با ارزوی قدرت و ثروت هم‌خانه نیست که فاصله‌هاست. در میانه این چرخه جستن و افتادن از/در دام بلا، فرصتی برای پیوند پایدار میان این عناصر نبوده است. همسایگان هم چندان غم‌خوارند که ریسمان از دستشان بدر نرود و هریکی در صفحه شطرنج رخ و پیل خویش میرانند.
باری طالبان خوب و بد ندارد، "جنبش اصیل" هم قدرت نرینگی خلق این شیاطین در زهدان خشونت و نادانی است. این لفاظی‌های خطرساز هم رنگ کردن قورباغه کریه سیاست خاورمیانه است تا مگر دلالان قدرت عفریتی را بجای قناری خوش‌خوان به افکار عمومی قالب کنند.
کابل سقوط می‌کند (الهی نکند) و چیزی از جنس آبگینه پیوند هم در دل ما می‌شکند.
هیچ یک از ما چند کشور خط استوای بلا (عراق و ایران و افغانستان) بی غم دیگری نمی‌تواند فیل دولت دمکراتیک در اینجا هوا کند و دولت رشک جنان بسازد، سرنوشت همه ما بهم گره خورده است و خط خشونت هرگز فرصت تامل و مدارا و آموزش بما نمی‌دهد. آنها که در میان ما صدای نکره "پیوند مردم با طالبان" و "طالبان مردمی" را بلند کرده‌اند، سایه‌های بویناک همان مردان ریشوی ناموس‌رُبای طالب‌ند که سودای خام استقرار شریعت می‌پزند اما کور خوانده‌اند.
ما خود آنقدر غصه داریم که مردم عزیز همسایه را از یاد نبریم، هرچند دولتمردان بی‌تمیز ما برای طالبان آلوده در تهران آغوش گشاده باشند !
رضا بهشتی معز
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
سقوط دوباره افغانستان به عصر تباهی طالبان یک فاجعه برای مردم کشورهای منطقه است. مردمی که بدون فرصت آموزش و تمرین کافی در نهادهای دمکراتیک، در چرخه پیوسته و بسته سقوط و خروجند. مردمی که با دولتمردان عصر جهاد سودای مدارای مدنی دارند اما با استقرار نیمه نظمی مردان جهاد دیروز را دلالان پول و قدرت امروز یافته‌اند و نومید و نگران، رهسپار سقوطی دیگرند.
هیچ‌یک از بازیگران میدان تصویری واقعی از هم ندارند (یا نمی‌خواهند و نمی‌توانند): نیروی خارجی برای نجات قطعی مردم و رساندن آنها به شاهد دمکراسی نیامده است، مردمِ خسته دوست دارند نیروی خارجی را نماینده دمکراسی آزاد جهان (!) بدانند، دولت خود را خادم میهمان مردم نمی‌داند و مردم را "راضی ناگزیر" فرض می‌کند، مردم اما دل به حاکمیتی خوش کرده‌اند که بر او کنترل و از فرجام خوش او اطمینان ندارند، ارتش مسئول تمامیت ارضی کشور است اما باید دید فرماندهان به کدام صنم دل بسته‌اند، حتی مردم از خود تصویری دقیق و همدل ندارند، مطالبات برخی کابوس برخی دیگر است، غم فرهنگ و مدنیت با ارزوی قدرت و ثروت هم‌خانه نیست که فاصله‌هاست. در میانه این چرخه جستن و افتادن از/در دام بلا، فرصتی برای پیوند پایدار میان این عناصر نبوده است. همسایگان هم چندان غم‌خوارند که ریسمان از دستشان بدر نرود و هریکی در صفحه شطرنج رخ و پیل خویش میرانند.
باری طالبان خوب و بد ندارد، "جنبش اصیل" هم قدرت نرینگی خلق این شیاطین در زهدان خشونت و نادانی است. این لفاظی‌های خطرساز هم رنگ کردن قورباغه کریه سیاست خاورمیانه است تا مگر دلالان قدرت عفریتی را بجای قناری خوش‌خوان به افکار عمومی قالب کنند.
کابل سقوط می‌کند (الهی نکند) و چیزی از جنس آبگینه پیوند هم در دل ما می‌شکند.
هیچ یک از ما چند کشور خط استوای بلا (عراق و ایران و افغانستان) بی غم دیگری نمی‌تواند فیل دولت دمکراتیک در اینجا هوا کند و دولت رشک جنان بسازد، سرنوشت همه ما بهم گره خورده است و خط خشونت هرگز فرصت تامل و مدارا و آموزش بما نمی‌دهد. آنها که در میان ما صدای نکره "پیوند مردم با طالبان" و "طالبان مردمی" را بلند کرده‌اند، سایه‌های بویناک همان مردان ریشوی ناموس‌رُبای طالب‌ند که سودای خام استقرار شریعت می‌پزند اما کور خوانده‌اند.
ما خود آنقدر غصه داریم که مردم عزیز همسایه را از یاد نبریم، هرچند دولتمردان بی‌تمیز ما برای طالبان آلوده در تهران آغوش گشاده باشند !
رضا بهشتی معز
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
1 comment
Farzaneh
عالی بود
Log in to comment