نابودی بورژوازی ملی به دست انقلابیون بعد از انقلاب
مهدی بازرگان، مصوبه شورای انقلاب مبنی بر مصادره شدن صنایع بزرگ را تحت عنوان «قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران» را در حضور رسانه‌ها خواند.
در این مصوبه آمده بود:
«نظام گذشته ضمن حمایت ظاهری از صنایع کشور که به بهای نابودی کشاورزی به عمل می‌آورد آنها را به صورت وسایلی برای چپاول سرمایه‌های ملی به دست عمال خود و وابستگی اقتصاد ایران به سرمایه‌داری خارجی و مصرفی ساختن کشور درآورده بود...
صنایع ایران بر پایه‌ی صنعت و اقتصاد وابسته به سرمایه‌داری غارتگر جهانی به وجود آمده بود...
اینک نجات صنعت و اقتصاد کشور ایجاب می‌کند اقدامی قاطع در جهت احیا و اداره‌ی صحیح و توسعه‌ی آنها به منظورهای ذیل به عمل آید:
الف- رعایت نظام اسلامی در مورد حقوق کار
ب- خروج اقتصاد ایران از وابستگی به نفت و احراز استقلال از طریق تولید نیازهای داخلی تا سرحد خودکفایی و توسعه‌ی صادرات...
ج- گسترش زمینه‌ی کار و اشتغال و تخصص...
د- قطع ید از عمال نظام استبدادی و استثمارگران...
ه- احتراز از دولت‌سالاری و تشویق و حمایت از فعالیت‌های غیردولتی و اتکا در بخش خصوصی»....
بعد از بهمن ۵۷، یکی از دغدغه‌های اصلی انقلابیون (راست و چپ) تصفیه حساب با سرمایه‌داران و تولیدکنندگان موفق و انتقام ایدئولوژیک از آنها بود...
برخی از سرمایه‌داران، کشور را ترک کرده بودند، برخی نیز متواری و پنهان شده بودند...
انقلابیون۵۷، تعدادی از آنها را دستگیر کرده بودند و آنها که مانده بودند در وحشتی هر روزی روزگار میگذراندند.
در نهایت صنایع بزرگ ملی و اموال ۵۳ نفر از سرمایه‌داران معروف، که موتور متحرکه رشد و پیشرفت ایران آن دوران بودند، در خیانتی بزرگ مصادره شد و مالکیت آنها که در ابتدا قرار بود ملی بشود، به بنیاد مستضعفان داده شد...
مصادره‌های انقلاب ۵۷ که به اسم بی مسمای قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران مشهور شد، با اصل ۴۴ قانون اساسی تکمیل و زمینه‌ساز یک غارت بی شرمانه در سطحی بسیار گسترده شد...
روزنامه اطلاعات كه در آن زمان هنوز خودش مصادره نشده بود، در همين روز در صفحه دوم خود فهرست برخی از افراد را كه شركتها، موسسات و كارخانه‌های آنان مشمول اين قانون قرار می‌گرفت منتشر کرد:
برادران خيامی (ایران‌خودرو.... فروشگاه‌های کوروش، مبلیران و...)...
محمد رحيم ايروانی (کفش ملی و صنایع وابسته) ...
محمد تقی برخوردار (پارس الکتریک، سرامیک البرز و...) ...
خانواده لاجوردی (گروه صنعتی بهشهر، پلی‌اکریل اصفهان و...)...
محمدتقی توکلی (کبریت توکلی، موتوژن و...) ....
خانواده خسروشاهی (تولی‌پرس، گروه صنعتی مینو و...)...
اصغر قندچی (ایران کاوه یا همان سایپادیزل فعلی) سازمان فرهنگی ورزشی تاج و ...
بسیاری از انقلابیون۵۷ که در ذیل نظریه‌ها و توهمات خود بورژوازی ملی ایران را نابود کردند، بعدها اعتراف کردند که این مصادره‌ها اشتباه بوده و بسیاری از این سرمایه‌داران هیچ ارتباطی سیاسی با دولت شاهنشاهی پهلوی نداشتند و دارای هیچ نقطه تاریک یا مبهمی نبوده‌اند....
(زندگی بسیاری از این کارآفرینان شرافتمند در شرایط غم‌انگیز و تاسف‌آوری دنبال شد و به پایان رسید، برخی از غم و ناراحتی زیاد جوانمرگ شدند و دق کردند، برخی آواره کشورهای دیگر شدند و بسیاری از آنها در تنگدستگی بدرود حیات گفتند...
این اعترافات دیر هنگام و بی‌فایده انقلابیون۵۷ زمانی گفته شد که اکثر آن کارخانه‌ها و شرکت‌ها یا ورشکست شده بودند، یا در معرض ورشکستگی و نابودی بودند.
یاد تمامی آن سرمایه‌داران شریف گرامی باد
✅ @karkhone
مهدی بازرگان، مصوبه شورای انقلاب مبنی بر مصادره شدن صنایع بزرگ را تحت عنوان «قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران» را در حضور رسانه‌ها خواند.
در این مصوبه آمده بود:
«نظام گذشته ضمن حمایت ظاهری از صنایع کشور که به بهای نابودی کشاورزی به عمل می‌آورد آنها را به صورت وسایلی برای چپاول سرمایه‌های ملی به دست عمال خود و وابستگی اقتصاد ایران به سرمایه‌داری خارجی و مصرفی ساختن کشور درآورده بود...
صنایع ایران بر پایه‌ی صنعت و اقتصاد وابسته به سرمایه‌داری غارتگر جهانی به وجود آمده بود...
اینک نجات صنعت و اقتصاد کشور ایجاب می‌کند اقدامی قاطع در جهت احیا و اداره‌ی صحیح و توسعه‌ی آنها به منظورهای ذیل به عمل آید:
الف- رعایت نظام اسلامی در مورد حقوق کار
ب- خروج اقتصاد ایران از وابستگی به نفت و احراز استقلال از طریق تولید نیازهای داخلی تا سرحد خودکفایی و توسعه‌ی صادرات...
ج- گسترش زمینه‌ی کار و اشتغال و تخصص...
د- قطع ید از عمال نظام استبدادی و استثمارگران...
ه- احتراز از دولت‌سالاری و تشویق و حمایت از فعالیت‌های غیردولتی و اتکا در بخش خصوصی»....
بعد از بهمن ۵۷، یکی از دغدغه‌های اصلی انقلابیون (راست و چپ) تصفیه حساب با سرمایه‌داران و تولیدکنندگان موفق و انتقام ایدئولوژیک از آنها بود...
برخی از سرمایه‌داران، کشور را ترک کرده بودند، برخی نیز متواری و پنهان شده بودند...
انقلابیون۵۷، تعدادی از آنها را دستگیر کرده بودند و آنها که مانده بودند در وحشتی هر روزی روزگار میگذراندند.
در نهایت صنایع بزرگ ملی و اموال ۵۳ نفر از سرمایه‌داران معروف، که موتور متحرکه رشد و پیشرفت ایران آن دوران بودند، در خیانتی بزرگ مصادره شد و مالکیت آنها که در ابتدا قرار بود ملی بشود، به بنیاد مستضعفان داده شد...
مصادره‌های انقلاب ۵۷ که به اسم بی مسمای قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران مشهور شد، با اصل ۴۴ قانون اساسی تکمیل و زمینه‌ساز یک غارت بی شرمانه در سطحی بسیار گسترده شد...
روزنامه اطلاعات كه در آن زمان هنوز خودش مصادره نشده بود، در همين روز در صفحه دوم خود فهرست برخی از افراد را كه شركتها، موسسات و كارخانه‌های آنان مشمول اين قانون قرار می‌گرفت منتشر کرد:
برادران خيامی (ایران‌خودرو.... فروشگاه‌های کوروش، مبلیران و...)...
محمد رحيم ايروانی (کفش ملی و صنایع وابسته) ...
محمد تقی برخوردار (پارس الکتریک، سرامیک البرز و...) ...
خانواده لاجوردی (گروه صنعتی بهشهر، پلی‌اکریل اصفهان و...)...
محمدتقی توکلی (کبریت توکلی، موتوژن و...) ....
خانواده خسروشاهی (تولی‌پرس، گروه صنعتی مینو و...)...
اصغر قندچی (ایران کاوه یا همان سایپادیزل فعلی) سازمان فرهنگی ورزشی تاج و ...
بسیاری از انقلابیون۵۷ که در ذیل نظریه‌ها و توهمات خود بورژوازی ملی ایران را نابود کردند، بعدها اعتراف کردند که این مصادره‌ها اشتباه بوده و بسیاری از این سرمایه‌داران هیچ ارتباطی سیاسی با دولت شاهنشاهی پهلوی نداشتند و دارای هیچ نقطه تاریک یا مبهمی نبوده‌اند....
(زندگی بسیاری از این کارآفرینان شرافتمند در شرایط غم‌انگیز و تاسف‌آوری دنبال شد و به پایان رسید، برخی از غم و ناراحتی زیاد جوانمرگ شدند و دق کردند، برخی آواره کشورهای دیگر شدند و بسیاری از آنها در تنگدستگی بدرود حیات گفتند...
این اعترافات دیر هنگام و بی‌فایده انقلابیون۵۷ زمانی گفته شد که اکثر آن کارخانه‌ها و شرکت‌ها یا ورشکست شده بودند، یا در معرض ورشکستگی و نابودی بودند.
یاد تمامی آن سرمایه‌داران شریف گرامی باد
✅ @karkhone
1 comment
ص ب
به اسم مبارزه با استعمارگران خارجی استثمار داخلی شدیم.
Log in to comment