پیش از این بارها شنیده و خوانده بودیم که برخی از اعضای جامعه در مواجهه با نابسامانی‌های موجود می‌گویند که «من سیاسی نیستم» و خود را از ورود به مباحث اجتماعی کنار می‌کشند. اما نتایج وضعیت سیاسی موجود جامعه دامن‌گیر آن‌ها هم می‌شود، گرانی، رکود، بازنشدن ایربگ خودروهای ساخت داخل! و بسیاری موارد دیگر.

اما امروز با پدیده دیگری هم مواجه شده‌ایم و آن اینکه برخی از افراد برای مصون‌ماندن از عواقب یک انتقاد ساده، پیش‌دستی کرده و تن به رذیلت‌های اخلاقی می‌دهند.

آقای دکتر نیری، فیزیکدان در این رابطه نوشته است:
«به یُمن حضور پر برکت جمهوری اسلامی، فرهنگ تملق و چاپلوسی، پاچه‌خاری، بادمجان دور قاب چینی، خو شیرینی، دروغ، تزویر، ریا، خود فریبی و خود افسونی، حماقت و جهالت روز به روز گسترش و ترویج و «تعالی» می‌یابد. و این‌ها فقط گوشه‌ای از فرهنگ‌سازی این نظام مقدس است.»

در نظام‌های ایدیولوژیک و توتالیتر، اخلاقیات هم در جامعه رنگ می‌بازند.‌

چگونه می‌توان از چنین وضعی رهایی یافت؟

مقاله زندگی نه با دروغ، اثر الکساندر سولژنیتسین را در آدرس زیر بشنوید:
goo.gl/Uv5JxG

#جمهوری_اسلامی #دروغ #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

2 comments

مدعی نیستم مسئولیت همهٔ ما به یک اندازه است و قصد ندارم قربانیان را با قاتلانی که در کمال خونسردی آنها را می‌کُشند یکی بدانم. همهٔ حرفم این است که نوعی همدستیِ پنهان وجود دارد؛ می‌خواهم بگویم همهٔ ما از سرِ فرصت‌طلبی و ترس در تداوم‌یافتنِ این سیئات شریک و همدستیم. زیرا با بستن چشم‌هایمان، با ادامه‌دادن به خریدمان، با کارکردن رویِ زمینمان، با تظاهرکردن به اینکه اتفاقی نیفتاده است، با این فکر که این مشکل ما نیست، درواقع داریم به آن «دیگری‌ها» خیانت می‌کنیم و نمی‌دانیم آیا این مسئله اصلاً راه‌حلی دارد یا نه. اما آن‌چه متوجهش نیستیم این است که با چنین مرزبندی‌هایی داریم خودمان را هم گول می‌زنیم. با این‌کار درواقع خودمان را هم در معرض این خطر قرار می‌دهیم که در شرایطی متفاوت، ما تبدیل به آن «دیگری» شویم.
برای حفظ مقام و موقعیتشان در هر شرایطی، خود را قانع کنند با کار کثیفی که میکنند، دارند چیزی را نجات میدهند و مانع بدتر شدن اوضاع هستند. این نیز تصادفی نیست که در چنین وضعیتی، فساد شخصیت های مختلف دولتی، به ویژه امروز، به بالاترین میزان رسیده است. همین ها هستند که برای هرچیزی آشکارا رشوه میگیرند و بی هیچ عذاب وجدانی، طبق منافع گوناگون مادی و شخصی عمل میکنند.
شمار کسانی که تبلیغات رسمی را باور میکنند و با بی نیازی پشتیبان حاکمیت اند، روز به روز کمتر میشود. به عکس شمار ریاکاران و دروغگویان فزونی میگیرد. در حقیقت، همه ناچار به ریاکاری اند.