پاسداری از زبان ملی، باید زبان شناسانه صورت گیرد نه نژاد پرستانه. حفظ زبان فارسی به این دلیل نیست که از همه زبانهای دیگر برتر است بلکه به این دلیل است که اساسا هر زبانی علاوه بر اینکه وسیله ای است برای ارتباط میان مردم، تاریخ و فرهنگ و ادبیات و دانش یک ملت را از گذشته به امروز پیوند می زند و چه دلیلی مهمتر از این برای حفظ تمامی زبانها. اینکه زبانهای دیگر را پلاس بدانیم و زبان خود را پرند، نه تنها از نظر اصول زبان شناسی نادرست است بلکه سبب گسترش نگاه تحقیر آمیز و نژاد پرستانه و نفرت آلود نسبت به دیگر ملتها می شود. 
اگر هم قرار به مقایسه باشد، واقعیت این است که از دید زبان شناسی، زبانها از نظر قدرت زایش واژه و میزان ابهام مورد قضاوت قرار می گیرند که از این نظر گرچه فارسی زبانی است بسیار پیشرفته، اما عربی و فرانسه و انگلیسی هم نه تنها کم نمی آورند بلکه درجه ابهامشان از فارسی کمتر است. مثلا در فارسی وقتی می گوییم "او آمد" شنونده نمی داند که "او" مذکر است یا مونث ولی در عربی و انگلیسی و فرانسه مشخص است و در عربی حتی تثنیه ( دو نفر بودن) هم مشخص است.

علاوه بر این، ضمن اینکه باید برای واژه های جدید علمی و غیر علمی خارجی تا حد امکان معادلهای خوب فارسی گذاشت که فرهنگستان زبان فارسی در ۹ دهه گذشته به آن اهتمام داشته است، از تلاش بیهوده برای زنده کردن زبان گذشته و زدودن واژه های قرضی متداول در یک زبان نیز پرهیز کرد. هیچ زبان خالص و پالوده ای در دنیا وجود ندارد و همه زباتها در طول زمان به دلایل جغرافیایی و فرهنگی و ارتباط اهل زبان با یکدیگر متناسب با نیازهای خود از هم واژه قرض می گیرند و این بخشی از تحول زبان است.

همه زبانها گذشته ای دارند که صحیح اما منسوخ است و توصیه به بازگشت به گذشته مغایر با تحول زبان و امری محال است